Σεξ τυλιγμένος με νάιλον σακούλα…

Πέρυσι, τέτοια εποχή έβλεπα μπροστά μου τον βυθό. Επιανα την άμμο, ένιωθα ένα μαζί του (σ.σ.: τον βυθό εννοώ). Φέτος περιορίζομαι στο να τον φαντάζομαι (!) Αλλωστε με τόσες προφυλάξεις – σε ό,τι αφορά την απολύμανση του καταδυτικού εξοπλισμού λόγω κορωνοϊού – που πρέπει πλέον να παίρνεις είναι σαν να κάνεις σεξ τυλιγμένος με νάιλον σακούλα για να μην κολλήσεις κάποιο μικρόβιο (!).

Αρχίζω να πιστεύω ότι είναι πιο τυχεροί όσοι πήγαν διακοπές αμέσως μετά τη λήξη της καραντίνας. Τα πράγματα τότε ήταν πιο μαζεμένα και ο κόσμος πρόσεχε περισσότερο. Τώρα, η κατάσταση έχει ξεφύγει. Σκέφτομαι το φθινόπωρο και… νιώθω εφιάλτες. Μακάρι να διαψευσθώ.

Δυο λέξεις μόνο. Προσωπικά θεωρώ πως το τι θα γίνει από εδώ και πέρα εξαρτάται (σε μεγάλο βαθμό) από δυο λέξεις. Ναι, από δυο λέξεις. Ποιες είναι αυτές; «Φοράει»/«φοράω». Πάει κάπου το μυαλό σας; Αναφέρομαι στις μάσκες που είναι πλέον υποχρεωτικές -σχεδόν – σε όλους τους χώρους συναλλαγών (τράπεζες, ΔΕΚΟ, καταστήματα κ.ά).

Δυστυχώς, όμως, μάσκες φορούν ελάχιστοι και πολλοί τις φορούν με λάθος τρόπο. Την περασμένη Κυριακή, σε μια καφετέρια που πήγαμε οικογενειακώς η κοπέλα που ήρθε να πάρει παραγγελία είχε τη μάσκα πεσμένη στο πηγούνι και ήμασταν πρόσωπο με πρόσωπο (κυριολεκτικά σε απόσταση αναπνοής). Δικαιολογήθηκε πως το αφεντικό πήρε μεγαλύτερο νούμερο μασκών, πως της πέφτει συνεχώς, και πως πρέπει να τη φοράει αφενός μεν επειδή υπάρχει ο κίνδυνος του προστίμου, και αφετέρου επειδή έχει πάνω της το λογότυπο του καταστήματος.

Τώρα, με τους λοιμωξιολόγους να κρούουν τον κώδωνα του κινδύνου για ένα ενδεχόμενο νέο κύμα κορωνοϊού – πολύ νωρίτερα απ’ ό,τι φανταζόμασταν – όσο να ‘ναι ένα σφίξιμο στο στομάχι (μην πω ανησυχία) το νιώθω.

Μια μεζούρα ρε παιδιά… Δεν περίμενα βέβαια, πως μέσα στο καλοκαίρι δεν θα είχαμε αύξηση κρουσμάτων. Αλλά ούτε και περίμενα ότι θα φτάναμε στο άλλο άκρο, να νομίζουμε πως δεν τρέχει τίποτα… Κατά τη γνώμη μου, σεβόμενος ο ένας τον προσωπικό χώρο του άλλου, κοινώς κρατώντας την προβλεπόμενη από τους ειδικούς απόσταση, τα πράγματα θα ήταν πολύ καλύτερα. Στην ανάγκη ας είχαμε όλοι από μια μεζούρα (σ.σ.: αστειεύομαι βέβαια).  Τώρα, άντε  να μαζέψεις – και με ποιους – τα αμάζευτα και να βάζεις πρόστιμα σε αυτούς που δεν φορούν μάσκες.

Μπαμπά διακοπές; Περίεργο το φετινό καλοκαίρι. Ναι, ξέρω ότι  λέω κάτι κοινότοπο, αλλά σάμπως (όπως λέμε και στην Ηπειρο) αυτά δεν είναι και τα πιο βασικά πράγματα (για περισσότερους δεν λέω για όλους) στη ζωή; Το Σάββατο μπαίνει ο Αύγουστος και δεν ξέρουμε ακόμη (η σύζυγός μου και εγώ) αν θα πάμε μερικές μέρες διακοπές.

Θα μου πείτε, φέτος, πολλοί λίγοι είναι αυτοί που θα πάνε διακοπές, δεν χάθηκε και ο κόσμος. Μαζί σας: αλλά τι να πεις στα παιδιά, όταν δουλεύεις – σχεδόν – όλη μέρα από το σπίτι και έχεις ελάχιστο χρόνο να τους αφιερώσεις, πως μπορεί να περάσουν όλο το καλοκαίρι σε ένα διαμέρισμα, ενώ αυτά κάνουν σχέδια και συνεχώς ρωτούν: «Μπαμπά πότε θα πάμε διακοπές;».

Κάπως έτσι αρχίζουν οι ενοχές και στο μυαλό σου μπαίνουν ερωτήματα όπως «δουλεύω για να ζήσω ή ζω για να δουλεύω;». Και τα πράγματα γίνονται πιο δύσκολα από την έλλειψη εναλλακτικών σχεδίων. Και όταν λέω εναλλακτικά σχέδια, εννοώ τις διακοπές – για τα παιδιά – με τους παππούδες. Είναι και οι δυο υπερήλικες, και πάντα υπάρχει ο φόβος μήπως τα παιδιά μπορεί να τους μεταφέρουν τον ιό… Και αν γίνει αυτό, μέσα στο καλοκαίρι… κλάφτα Χαράλαμπε.

Οι μέρες όμως περνούν και εγώ οφείλω μια απάντηση στα παιδιά μου αν τελικά θα αποδράσουμε ή όχι για λίγο. «Τσούπρες», που λέμε και στο χωριό μου (κορίτσια δηλαδή) φορέστε μάσκες και φύγαμε. Αλλωστε, ό,τι είναι να γίνει (ΟΚ δεν πάμε και γυρεύοντας). Και που ‘σαι Ποσειδώνα, περίμενέ με στον βυθό και φρόντισε να είναι όλα… ήρεμα εκεί, γιατί είμαι κουρασμένος, δεν είμαι για πολλά, και εφέτος, έχω ανάγκη να βρεθώ σε αυτόν περισσότερο από ποτέ…