Ο Γοργοπόταμος στην Αλαμπάμα…

Οπως κάθε χρόνο, έτσι και φέτος η Νεολαία ΣΥΡΙΖΑ, σε έναν παροξυσμό παρελθοντολαγνείας, έβγαλε το απόλυτο καλοκαιρινό της γκάτζετ – για έναν ανεξήγητο λόγο τα καλοκαίρια ευδοκιμεί το φαινόμενο. Τον Εμφύλιο. Σε 3D puzzle με 150 κομμάτια για «παιδιά» από 9 έως 99 ετών.

Υπάρχει ένα θέμα γενικά με τις νεολαίες των κομμάτων. Αποπνέουν μια «ντουλαπίλα». Μια αίσθηση μυρωδιάς σαν αυτήν που διαπότιζε όσα ξέχναγε για καιρό (ακόμη και γλυκά του κουταλιού και λικέρ) η γιαγιά μου στα ντουλάπια του σερβάν. Κάτι παλιό που η ενοχλητική αποφορά του σκοτώνει ακόμη και τη νοσταλγία. Πόσο «νέος» μπορεί να είναι ένας νέος που στα 18 και στα 20 του, στην ηλικία της απόλυτης αμφισβήτησης δηλαδή, στρατεύεται σε μια κομματική γραμμή; Ναι, ξέρω, αυτό μπορεί να σηματοδοτεί ανέλιξη στο κόμμα. Τι νιάτο όμως είναι αυτό που εκχωρεί την εξέλιξή του σε έναν κομματικό μηχανισμό.

Ειδικά η Νεολαία ΣΥΡΙΖΑ νομίζω ότι δικαίως μπορεί να διεκδικήσει τον τίτλο τής πιο «νιόγερης» νεολαίας. Θυμάμαι μια σύγκρουση μελών της με τον Γιάννη Μπουτάρη στα τέλη του 2014. Για ένα πανό που είχαν αναρτήσει. Πόσο νεανικός ο λόγος του 72χρονου, τότε, δήμαρχου Θεσσαλονίκης σε σχέση με τα ξύλινα τσιτάτα των νεολαίων. Σαν να μιλούσε η Εφη Αχτσιόγλου, πριν γίνει υπουργός, για το τέρας του καπιταλισμού και της Ευρωπαϊκής Ενωσης.

…στέλνει περήφανο διορισμό
Οπως έγραφα και παραπάνω, η Νεολαία ΣΥΡΙΖΑ έχει μετατρέψει τον Εμφύλιο στο απόλυτο γκάτζετ της. Και φετίχ της. Να θυμηθούμε εκείνο το παλικάρι, κάποτε πρόεδρό της, τον Ιάσονα Σχινά – Παπαδόπουλο, που επειδή οι παππούδες του είχαν πολεμήσει στον Εμφύλιο θεωρούσε αυτονόητο ότι έπρεπε να διοριστούν στο Δημόσιο οι απόγονοι έως 4η γενιά και οι συγγενείς μέχρι τέταρτου βαθμού τουλάχιστον.

Στις δε καλοκαιρινές κατασκηνώσεις της είναι κάτι σαν το μοχίτο σε μπιτς μπαρ. Εκ των ων ουκ άνευ. Πότε θα τον έχουν ως θεματική βραδιά, πότε ως ανοιχτή συζήτηση, πότε ως έμπνευση για συναυλία ή αφορμή για αναστοχασμό. Σε επιτραπέζιο δεν τον έχω δει ακόμη, αλλά δεν χάνω την ελπίδα μου.

Φέτος το απογείωσαν. Το έφτασαν έως βουνοκορφές. Η Νεολαία ΣΥΡΙΖΑ, λέει, διοργανώνει camping στον Γράμμο, στα αχνάρια των ανταρτών, που ξεκινά με επίσκεψη στη θέση Χάρος, η οποία ήταν ένα από τα περάσματα του Δημοκρατικού Στρατού προς το Βίτσι.

Θεματικό πάρκο «Ο Εμφύλιος»
Να σοβαρευτούμε λίγο; Οσο και αν γίνεται δηλαδή με αυτό το αφήγημα. Η Ιστορία δεν είναι θεματικό πάρκο. Ούτε αθλοπαιδιά ούτε extreme sport. Στέκει εκεί για να διδάσκει, να εμπνέει, να παραδειγματίζει. Δεν αναπαρίσταται. Αλλιώς, γίνεται σαν τις γιορτές της Πολεμικής Αρετής των Ελλήνων που διοργάνωνε η χούντα στο Παναθηναϊκό Στάδιο. Επί της ουσίας, το event της Νεολαίας ΣΥΡΙΖΑ δεν απέχει και πολύ από αυτές τις γιορτές.

Θεωρώ ότι χρειάζεται πολύ μεγάλη προσοχή η προβολή της Ιστορίας, του ιστορικού παρελθόντος, στο παρόν. Διότι καραδοκεί πάντα ο κίνδυνος της γελοιοποίησης. Θυμάστε εκείνη τη φωτογραφία με τον Πάνο Καμμένο πάνω σε παλέτα που «έγλειφε» την άκρη της θάλασσας, να καταθέτει στεφάνι στο νερό προς τιμήν των νεκρών της Ναυμαχίας της Σαλαμίνας και γύρω να ποζάρουν «σαλαμινομάχοι» τυλιγμένοι σε σεντόνια με πλαστικά δόρατα και ασπίδες. Ε, κάπως έτσι είναι το «Summer in Vitsi». Εκτός και αν αυτή ακριβώς η φωτογραφία ήταν η πηγή έμπνευσης για τους νεολαίους.