Μάσκες

Μπήκε στη ζωή μας στις αρχές Μαρτίου, με το τηλεοπτικό ραντεβού των 6 μ.μ. που, γρήγορα, έγινε η εαρινή εθνική μας σύναξη σε αυτήν την παράξενη άνοιξη που αφήσαμε πίσω μας. Στην αρχή, προσωπικά τουλάχιστον, μπέρδευα και το όνομά του. Τσιόδρας ή Τσιόρδας; (Για να το πω σωστά έπρεπε να θυμηθώ ότι η σειρά των συμφώνων ήταν όπως και στην αλφάβητο. Πρώτα το δέλτα, μετά το ρο).

Πολύ γρήγορα έγινε ο «μπαμπάς» μας. Ο «πατέρας» που είχαμε ανάγκη εκείνες τις «τυφλές» μέρες. Ο Σωτήρης Τσιόδρας ένωσε «υπό τη σκέπη του» διανοούμενους και παιδιά της πιάτσας, ανήξερους και υποψιασμένους. Ο Μιχαήλ Μαρμαρινός τον χαρακτήρισε προχριστιανική  προσωπικότητα. Ο Διονύσης Σαββόπουλος είπε ότι συνδυάζει ιδανικά την ενσυναίσθηση της Ανατολής με τον ορθολογισμό της Δύσης. Και οι Ρομά στον οικισμό της Νέας Σμύρνης στη Λάρισα, όταν τους επισκέφθηκε, φώναζαν ρυθμικά το όνομά του λες και υποδέχονταν σταρ του λαϊκού τραγουδιού ή άσο της μπάλας.

Μας αποχαιρέτησε στις 27 Μαΐου. Με έκδηλη συγκίνηση αλλά και με μια υπολανθάνουσα ανακούφιση. Ο Σωτήρης Τσιόδρας δεν απολάμβανε τον ρόλο που του έλαχε σε μια τόσο κρίσιμη στιγμή για τη χώρα και τον κόσμο ολόκληρο. Απλά, τον υπηρετούσε. Δεν απολάμβανε ούτε τη δημοφιλία του. Την ανεχόταν. Συνεπής και εμβριθής στις ενημερώσεις του, άφηνε, ωστόσο, συνειδητά ή ασυνείδητα, να εννοηθεί ότι κάποια άλλη δουλειά, τη δική του δουλειά στα νοσοκομεία, άφηνε για να είναι απέναντι από τις κάμερες – και σε αυτή τη δουλειά βιαζόταν να επιστρέψει.

Τον είδα για πρώτη φορά από κοντά την περασμένη Παρασκευή στην παράσταση του Εθνικού Θεάτρου στην Επίδαυρο (πιο ψηλός και πιο νεανικός απ’ όσο φαινόταν στην τηλεόραση). Είχε πάει εκεί με τη γυναίκα του και τα πέντε από τα εφτά παιδιά του. Χωρίς να απαιτήσει πρόσκληση όπως κάνουν οι ανθυποστάρ της καλλιτεχνικής ή της δημόσιας ζωής. Εβγαλε εφτά εισιτήρια, δεν ειδοποίησε κανένα, ξαφνικά τον είδε μπροστά του ο διευθυντής του Εθνικού. «Μα καλά, δεν είναι σήμερα στη δεξίωση στο Προεδρικό;» αναρωτιόταν δίπλα μου μια κυρία. Το ίδιο ακριβώς σκέφτηκα κι εγώ. Ο Σωτήρης Τσιόδρας όμως φαίνεται ότι δεν σκέφτεται όπως οι περισσότεροι από εμάς (πόσοι, άραγε, θα αρνιόμασταν, όπως αυτός, μια υποψηφιότητα για την Ακαδημία Αθηνών;). Προτάσσει την προσωπική του επιλογή έναντι της δημόσιας εικόνας του. Οπως τότε που, για να αποσυμπιεστεί, πήγε να ψάλει σε έναν άδειο ναό.

Η αύξηση των κρουσμάτων, η ευρύτερη επιβολή της χρήσης μάσκας, όπως ανακοίνωσε χθες ο Νίκος Χαρδαλιάς, μας έκανε να ανακαλέσουμε την «περίπτωση Τσιόδρα». Μας λείπει. Οχι μόνο για την εμπιστοσύνη που εμπνέει και τον παρηγορητικό του λόγο. Αλλά και γιατί μας θυμίζει πώς θα μπορούσαμε να είμαστε ακόμη και αν, τελικά, δεν τα καταφέρουμε. Και αυτό είναι, για την εποχή μας, η πιο ανακουφιστική παρηγοριά.