Περί ελικοπτέρων και «ζωάρας»

Η είδηση (γιατί περί ειδήσεως πρόκειται) είναι ότι ο πρόεδρος Κυριάκος χρησιμοποίησε την Κυριακή ένα στρατιωτικό ελικόπτερο για να μεταβεί από την Αντίπαρο (όπου το βράδυ του Σαββάτου είχε συναντηθεί με το ζεύγος Τομ Χανκς – Ρίτας Γουίλσον) στην Επίδαυρο. Γιατί είναι είδηση; Διότι είναι κάτι που απέφευγε έως τώρα, όπως ο διάολος το λιβάνι. Το έκανε την Κυριακή, προφανώς γιατί δεν υπήρχε άλλος τρόπος για να μεταβεί από την Αντίπαρο στην Επίδαυρο, προκειμένου να παρακολουθήσει την παράσταση «Πέρσες» του Αισχύλου. Είναι φάουλ αυτό; Τέτοιο μάλιστα ώστε να τον έχει στριμώξει στη γωνία ο ΣΥΡΙΖΑ και να απαιτεί απαντήσεις, γιατί τον ΣΥΡΙΖΑ και τον Αλέξη Τσίπρα τούς έχει πάρει ο πόνος για τον τρόπο με τον οποίο χρησιμοποιούνται τα ιπτάμενα μέσα των Ελληνικών Ενόπλων Δυνάμεων και για τα χρήματα του ελληνικού λαού; Κατά τον ΣΥΡΙΖΑ, είναι. Μεγάλο δε.

Φυσικά πρόκειται για τον ίδιο ΣΥΡΙΖΑ και για τον ίδιο Τσίπρα που έκλεινε τα μάτια όταν ο Καμμένος συνεταίρος του στην αλήστου μνήμης κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ χρησιμοποιούσε ελικόπτερο για ψύλλου πήδημα. Κι όχι μόνο για να μετακινείται από την πλησίον της κατοικίας του Σχολή Ευελπίδων στο πλησίον του υπουργείου Αμυνας Στρατόπεδο Σακέτα. Ούτε για να το πιλοτάρει, με προφανή κίνδυνο και για το ελικόπτερο και για τους επιβαίνοντες σε αυτό. Αλλά ούτε και για να «πετάγεται» ως την Κύθνο, στο πλαίσιο πάντοτε της διατήρησης της… πτητικής ικανότητας μέσου και πιλότων σε υψηλό επίπεδο – άσχετα αν η «άσκηση» περιελάμβανε απαραιτήτως και μια στάση στο παραθαλάσσιο ταβερνείο του Κώστα του «Σούμα».

Ωραίες εποχές, ξέγνοιαστες, τότε που ΣΥΡΙΖΑ και Αλέξης πίστευαν βαθιά ότι θα κυβερνούν αιώνια, στην υγεία των κορόιδων, έτσι ώστε αυτού του είδους οι μικρές «παρεκτροπές» να μην προκαλούν ζήτημα ικανό να διαταράξει τις σχέσεις των δύο συνεταίρων…

(Επ’ αυτού υπάρχει και ο αστικός μύθος που θέλει ελικόπτερο του Στρατού – το ίδιο; άλλο; – να μεταβαίνει στην Κύθνο άνευ επιβατών και να επιστρέφει με ευμέγεθες ψάρι ψημένο από τον «Σούμα» προκειμένου να το γευτούν ζεστό ζεστό ο Αλέξης και οι συνδαιτυμόνες του, στο Σούνιο. Ζωάρα, ρε μαλάκα μου, που θα ‘λεγε κι ο Νίκος ο Παππάς…)

Η πρόταση και οι υπερβολές

Από τα όσα, και είναι πολλά, ακούγονται τις τελευταίες ημέρες αναφορικά με την τουρκική προκλητικότητα και τις απερίσκεπτες αποφάσεις του Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν που πυροδοτούν την ένταση τόσο στις σχέσεις Ελλάδας – Τουρκίας όσο και στην Ανατολική Μεσόγειο, θέλω να αναδείξω μια εκ των προτάσεων που έκανε ο μητροπολίτης Πειραιώς Σεραφείμ, την οποία βρήκα άκρως ενδιαφέρουσα. Κατά τον σεπτό ιεράρχη, του οποίου κάποιες φορές ο λόγος είναι γεμάτος γωνίες και αρκετούς τους ξενίζει, η Ελλάδα πρέπει να προχωρήσει στην «κατάργηση των ελλείψει ομογενείας δύο αχρήστων προξενείων της Ελλάδος στην Αδριανούπολη και τη Σμύρνη ώστε κατ’ εφαρμογή της αρχής της αμοιβαιότητος του Διεθνούς Δικαίου να καταργηθούν αντιστοίχως τα δύο τουρκικά προξενεία στην Κομοτηνή και την Ρόδο που ενδιαφέρουν ουσιωδώς για προφανείς γεωπολιτικούς λόγους την Τουρκία».

Ειδικά το προξενείο της Κομοτηνής, το οποίο αποτελεί έδρα της τουρκικής προπαγάνδας και έχει δημιουργήσει σοβαρά ρήγματα μεταξύ της μουσουλμανικής μειονότητας της Θράκης, προσθέτω.

Εχουμε λοιπόν από τη μια τη σοβαρή πρόταση του μητροπολίτη Πειραιώς Σεραφείμ που ανοίγει έστω μια συζήτηση αναφορικά με τη διατήρηση των προξενείων και από την άλλη έχουμε ένα ρεσιτάλ υπερβολών – για να μην πω μπαρούφας, διότι τον είχα σε μια υπόληψη τον μητροπολίτη Μεσογαίας Νικόλαο. Τι πρότεινε ο άγιος πατέρας – προφανώς σε μια έκρηξη εθνικισμού ανάμεικτου με θρησκευτικό φανατισμό;

Να κατασκευαστεί το λεγόμενο Τάμα του Εθνους (το υποτιθέμενο Τάμα των αγωνιστών του Εικοσιένα, να ανεγερθεί περικαλλής ναός όταν απελευθερωθεί η Ελλάδα από τους Τούρκους). Αλλά πού; Οχι όπου κι όπου – στα Σπάτα, απέναντι από το αεροδρόμιο Ελευθέριος Βενιζέλος – εισηγείται ο Μεσογαίας, Νικόλαος Χατζηνικολάου. Αγιε Πατέρα, μα γιατί απέναντι; Μέσα να ανεγερθεί… Ανάμεσα στους δύο δρόμους να ανεγερθεί. Να το βλέπουν όλοι, έρχονται ή φεύγουν από την Αθήνα. Να έχουν οι άνθρωποι ως τελευταία εικόνα τον ακραίο φονταμενταλισμό, σε ελληνική έκδοση…

Εγκλημα με τις πινακίδες

Πρέπει να περναω κριση. Μπορεί και να είναι και οι επερχόμενες διακοπές – μετράω μέρες, σαν τον υπό απόλυση φαντάρο εδώ και μία εβδομάδα… Παίζουν ίσως και τίποτε αστρολογικά (θα ρωτήσω τον Γιώργο Πανόπουλο αν είναι ανάδρομος ο Ερμής και τα ρέστα). Η ουσία είναι μία: ότι σήμερα, που είναι Ιούλιος και ο μήνας έχει 28, συμφωνώ με διαμαρτυρία του Χρηστάρα του Σπίρτζη! Ναι, μάλιστα, συμφωνώ με Σπίρτζη, και πριν μου συσταθεί «να το κοιτάξω», σπεύδω να εξηγήσω τους λόγους. Ο Σπίρτζης διαμαρτύρεται έντονα, διότι «η κυβέρνηση της ΝΔ με ΚΥΑ που εξέδωσε χωρίς καμία διαβούλευση και αγνοώντας επιδεικτικά την Τοπική Αυτοδιοίκηση και τις αποφάσεις του Συμβουλίου της Επικρατείας, μας επιστρέφει στο αμαρτωλό παρελθόν, αφού τροποποιεί τους όρους και τις προϋποθέσεις για την προβολή υπαίθριας διαφήμισης». Οπως αναφέρει δε «έτσι, ανοίγει τον δρόμο για την επιστροφή των διαφημιστικών πινακίδων στον δημόσιο χώρο, αυξάνοντας τις διαστάσεις, το πλήθος και τα είδη των πινακίδων, χωρίς όρια αποστάσεων και περιορισμούς, επιτρέποντας την τοποθέτηση όλων αυτών χωρίς σχέδια και χωρίς μελέτες στους δημόσιους χώρους και πλατείες».

Ενώνω τη φωνή διαμαρτυρίας μου με εκείνη του Χρηστάρα, διότι η κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ που τις κατήργησε είχε ένα συγκεκριμένο σκεπτικό: οι διαφημιστικές πινακίδες αποσπούν την προσοχή των οδηγών και είναι υπεύθυνες για ένα πλήθος φονικών δυστυχημάτων!

Πρόεδρε, Κυριάκο, μην αφήσεις να συντελεστεί αυτό το έγκλημα. Πάρτε την ΚΥΑ πίσω. Δεν έγινε τίποτε, αν είναι να σωθεί έστω και μια ανθρώπινη ζωή…

Πληγωμένη Δημοκρατία

Οι σφαίρες στον Στέφανο Χίο, που λίγο έλειψε να του κοστίσουν τη ζωή τα ξημερώματα χθες, όπως και για κάθε δημοσιογράφο που ενοχλεί, είναι σφαίρες στην καρδιά της Δημοκρατίας. Κατά τη γνώμη μου, κανένα κουμπουροφόρος δεν μπορεί με σφαίρες να κρίνει την ποιότητα του δημοσιογραφικού έργου του Χίου και του κάθε Χίου. Αν το ύφος, το περιεχόμενο, το είδος της δημοσιογραφίας που υπηρετεί ο περί ου ο λόγος δεν αρέσει σε κάποιους ή προκαλεί αισθήματα αποστροφής σε άλλους, στη χώρα υπάρχει Δικαιοσύνη στην οποία μπορεί να προσφύγει όποιος διαφωνεί ή θίγεται. Δεν μισθώνει μπράβους και επαγγελματίες δολοφόνους για να «καθαρίσουν».

Ο Στέφανος Χίος και ο κάθε Χίος έχει δικαίωμα στη δημοκρατία που ζούμε να γράφει ή να δηλώνει ό,τι νομίζει και να φέρει ακεραία την ευθύνη των γραπτών ή των λεγόμενών του. Κανείς λοιπόν δεν μπορεί να υποκαταστήσει, με σφαίρες δε, την υποχρέωσή του να απολογηθεί στον φυσικό δικαστή για τις συκοφαντίες και τη λάσπη που κατά καιρούς έχει χρησιμοποιήσει. Εύχομαι λοιπόν να ξεπεράσει γρήγορα τον κίνδυνο για τη ζωή του και να επιστρέψει υγιής…