Ρούφους Γουέινραϊτ, χωρίς κανόνες

Ο Ρούφους Γουέινραϊτ είναι από τις πλέον ιδιάζουσες προσωπικότητες της τραγουδοποιίας. Από τα τέλη της δεκαετίας του ’90 έως σήμερα έχει ξεδιπλώσει το ταλέντο στη μουσική αλλά και στην όπερα, έχει παρουσιάσει εννέα σονέτα του Σαίξπηρ, είναι τενόρος, έχει σπουδάσει κλασική μουσική κι ενώ ό,τι κι αν κάνει δεν περνά απαρατήρητο, εντούτοις δεν είναι ο καλλιτέχνης με τις μεγαλύτερες πωλήσεις στις Ηνωμένες Πολιτείες. Πριν από μερικές ημέρες κυκλοφόρησε το 10ο άλμπουμ της διαδρομής του με τίτλο «Unfollow the Rules». Κάτι άλλωστε που και ο ίδιος έκανε και συνεχίζει να κάνει.

Ουσιαστικά πρόκειται για την επιστροφή του αμερικανοκαναδού δημιουργού στην ποπ κουλτούρα μετά την ηχογράφηση της πρώτης του όπερας («Prima Donna» του 2015) και των σονέτων του Σαίξπηρ με δική του μουσική («Take All My Loves» του 2016). Για αυτό το νέο άλμπουμ ο Ρούφους Γουέινραϊτ επέστρεψε στο Λος Αντζελες, και συγκεκριμένα στα Sound City Studios, όπου εκεί ηχογράφησε το ντεμπούτο τού άλμπουμ το 1998. Το «Unfollow the Rules» (παραγωγός Μίτσελ Φρουμ, παραγωγός επίσης των Πολ ΜακΚάρτνεϊ, Ελβις Κοστέλο, Crowded House) περιλαμβάνει 12 κομμάτια – κομψοτεχνήματα της ποπ κουλτούρας. Οι πυκνές και μυτερές φωνητικές αρμονίες του σε συνδυασμό με τη μουσική του παρουσιάζουν ένα άρτια δομημένο σύνολο με ενδιαφέροντα μουσικά εφέ.

Η αλήθεια είναι ότι το άλμπουμ δεν σφύζει από αισιοδοξία, αλλά αυτό δεν μειώνει σε τίποτα το παραγόμενο αποτέλεσμα. Ανοίγει με το «Trouble in Paradise», τραγούδι εμπνευσμένο, σύμφωνα με πληροφορίες, από την Αννα Γουίντουρ, τη θρυλική Editor-in-Chief της αμερικανικής «Vogue» που καθόρισε τον κόσμο της μόδας τις τελευταίες τρεις δεκαετίες, την πιανιστική μπαλάντα «Unfollow the Rules» και το δυσοίωνο «Early Morning Madness» – ίσως ένα από τα πιο όμορφα κομμάτια που έχει γράψει ποτέ – που συνθέτουν τον συνθετικό – στιχουργικό καμβά του νεοϋορκέζου δημιουργού.

Οι ενορχηστρώσεις του διαθέτουν υψηλού επιπέδου πολυτέλεια και αντίστοιχη αίσθηση τρυφερότητας. Το «Peaceful Νoon», το «Ειρηνικό απόγευμα», είναι γραμμένο για τον σύζυγό του Jörn Weisbrodt, κομμάτι στο οποίο περιγράφει την οικιακή χαρά της ζωής («Μεταξύ του σεξ και του θανάτου, και προσπαθεί να κρατήσει την κουζίνα καθαρή»). Με έμπνευση από τη μέση ηλικία, τον έγγαμο βίο, την πατρότητα, τους φίλους, την απώλεια, το Λονδίνο και το Laurel Canyon, τραγούδια όπως το «Only the People That Love» και το συμφωνικό «Hatred» βρίσκουν τον ταλαντούχο τραγουδιστή και τραγουδοποιό έτοιμο να αντιμετωπίσει νέες προκλήσεις, με την εμπειρία όσων κουβαλάει από το παρελθόν του αλλά και τη σημερινή πραγματικότητα που έχει δημιουργήσει γύρω του.

ΣΤΗ ΜΕΣΗ ΕΝΟΣ «ΠΟΛΕΜΟΥ». Το πρώτο πρωτότυπο άλμπουμ του Ρούφους Γουέινραϊτ, οκτώ χρόνια μετά το σοφτ – ροκ «Out of the Game», αποτελεί ένα δείγμα της καριέρας του από τα πολλά στυλ και τις μορφές του τραγουδιστή. O ίδιος σε πρόσφατες δηλώσεις χαρακτήρισε το «Devils and Angels (Hatred)» ως ένα σημαντικό τραγούδι. «Εχει να κάνει με το τι συμβαίνει στον κόσμο σήμερα. Βρισκόμαστε στη μέση ενός “πολέμου” που πρέπει να κερδίσουμε και για να το κάνουμε αυτό απαιτείται μια θριαμβευτική στάση. Το concept προέρχεται από μια όπερα που είχα δει με τη μητέρα μου πριν από πολλά χρόνια, την “Αρμίντα” του Γκλουκ, που παρουσιάστηκε για πρώτη φορά σχεδόν δέκα χρόνια πριν από τη Γαλλική Επανάσταση. Υπάρχει μια καταπληκτική σκηνή όπου ο βασικός χαρακτήρας πρέπει να επιστρατεύσει το μίσος για να σωθεί. Τραγουδά μια άρια και το μίσος αυξάνεται. Φυσικά, το μίσος δεν είναι όμορφο, αλλά δεν είναι πάντα αρνητικό. Είναι μια ενέργεια που απαιτείται στη μάχη. Στα δεύτερα φωνητικά βρίσκεται η αδελφή μου, η Μάρθα Γουέινραϊτ. Σε όλα μου τα άλμπουμ συμμετέχει κάπου η αδελφή μου και αυτό το τραγούδι χρειαζόταν τα μεγάλα μέσα. Γυρίσαμε το βίντεο μία ημέρα πριν από το lockdown στην Καλιφόρνια. Νομίζω ότι δίνει με έναν τρόπο την αίσθηση του λίγο πριν από το τέλος του κόσμου που οι άνθρωποι ένιωσαν όταν συνέβη αυτό».

Στα 46 του χρόνια ο Ρούφους Γουέινραϊτ δεν μπορεί παρά να έχει επηρεαστεί από αυτό που ονομάζουμε κρίση μέσης ηλικίας. Μόνο που όπως κάθε άνθρωπος τη βιώνει και την εξωτερικεύει με τον δικό του τρόπο. Το «Unfollow the Rules» έρχεται μάλλον να κλείσει τον πρώτο κύκλο της δημιουργίας του. Εναν κύκλο που άρχισε σε ηλικία 6 ετών με το πιάνο και συνεχίστηκε στα 13 με το McGarrigle Sisters and Family, ένα λαϊκό συγκρότημα που αποτελούνταν από τον ίδιο, την αδελφή του Μάρθα, τη μητέρα του Κέιτι και τη θεία του Αννα. Το τραγούδι του «I’m a Runnin’», το οποίο ακούστηκε στην ταινία «Tommy Tricker and the Stamp Traveller» (σε ηλικία 14 ετών), του έφερε την υποψηφιότητα για το βραβείο Genie του 1989, καλύτερου πρωτότυπου τραγουδιού. Προτάθηκε για το βραβείο Juno του 1990, του πιο υποσχόμενου άνδρα τραγουδιστή της χρονιάς.

Το 1999, σε συνέντευξή του στο αμερικανικό περιοδικό «Rolling Stone» δήλωσε ότι ο πατέρας του αναγνώρισε την ομοφυλοφιλία του από νωρίς. «Ημασταν στο αυτοκίνητο, έπαιζε το “Heart of Glass” και καθώς τραγουδούσα προσποιούμουν ότι ήμουν η Blondie. Ενα σημάδι από τα πολλά που θα ακολουθούσαν».

Ο Ρούφους Γουέινραϊτ δεν έκρυψε ποτέ τις σεξουαλικές προτιμήσεις του, δεν μπορεί να καταλάβει γιατί κάποιος μπορεί να ενδιαφέρεται για το τι κάνει στο κρεβάτι του, την αγάπη του για την όπερα, την κλασική μουσική και φυσικά την ποπ. Παραμένει ένας πολυπράγμων δημιουργός που δεν ακολουθεί τους κανόνες. Και καλά κάνει…