Η αμαχητί συρρίκνωση

Σε καταφύγιο κάθε πλάνης εξελίσσεται ο λεγόμενος «διάλογος» με την Τουρκία. Εδώ πολλοί ομνύουν σε αυτόν, την ώρα που η Τουρκία με τη στρατιωτική και ρητορική της επιθετικότητα και τις αδιανόητες, όλο και πιο ευρείες απαιτήσεις της εις βάρος της Ελλάδας δυναμιτίζει καθημερινά κάθε δυνατότητα να διεξαχθεί. Η Τουρκία δεν θέλει διάλογο. Θέλει υποταγή στην απόφασή της να αλλάξει τα σύνορα με την Ελλάδα. Και όσα λέμε εμείς μεταξύ μας, ότι δήθεν θα μπορέσουμε να την κάνουμε να σεβαστεί το Δίκαιο της Θάλασσας και ότι θα μπορέσουμε με όχημα αυτό να πάμε στη Χάγη, ή ότι θα υπάρξει αποτελεσματική ευρωπαϊκή δράση για να αλλάξει τη στάση της, είναι απλώς παραμύθια. Που ουδείς τα πιστεύει πραγματικά.

Το πόσο πολύ η Τουρκία δεν θέλει διάλογο παρά μόνο εάν αυτός σημαίνει αποκλειστικά την αποδοχή αναθεωρητικών τετελεσμένων σαν εκείνα που επιβάλλονται σε ηττημένους πολέμου, φάνηκε πολύ καθαρά προχθές. Από τον ιδιότυπο δημόσιο διασυρμό που επιφύλαξε η τουρκική κυβέρνηση στην ελληνική, όταν δημοσιοποίησε τον «μυστικό» μεταξύ τους διάλογο, που πολύ κακώς έγινε, κάκιστα δε στο Βερολίνο, και μάλιστα σε τέτοια στιγμή. Οχι ότι ο διάλογος ήταν αληθινά μυστικός: η γερμανική πρωτοβουλία για να συναντηθούν εκπρόσωποι των Ερντογάν και Μητσοτάκη στο Βερολίνο και να συζητήσουν ήταν γνωστή σε όσους γνωρίζουν τα τεκταινόμενα πολύ προτού ο Τσαβούσογλου «ξεφωνίσει» αγρίως την Ελλάδα που προσήλθε τελικά σε αυτόν, και μάλιστα ύστερα από την υπόθεση της Αγίας Σοφίας. Πολλές ημέρες πριν από τη συνάντηση, τη Δευτέρα 6 Ιουλίου, η στήλη αυτή επιχειρούσε να αφυπνίσει την ελληνική πλευρά στο άρθρο «Γιατί θα αποτύχει η πρωτοβουλία του Βερολίνου» αναφέροντας επί λέξει τα εξής:

«Παρασκηνιακά, η γερμανική πρωτοβουλία μεσολάβησης μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας βρίσκεται ήδη σε εξέλιξη. Το περιεχόμενό της αφορά στη “διευκόλυνση” ελληνοτουρκικού διαλόγου για ζητήματα που αφορούν ξεκάθαρα στην ελληνική εθνική κυριαρχία. Ουσιαστικό αντικείμενο του διαλόγου επιχειρείται να καταστεί η μεταφορά ενός τμήματος αυτής της κυριαρχίας από την Ελλάδα στην Τουρκία, με “αντάλλαγμα” την επικράτηση “ηρεμίας” και “σταθερότητας” στο Αιγαίο. Η ελληνοτουρκική πρωτοβουλία του Βερολίνου είναι καταδικασμένη να αποτύχει πριν καν ξεκινήσει». Ωστόσο η κυβέρνηση δεν άκουσε. Και, τελικά, όντως εκτέθηκε άσχημα. Και, φυσικά, ο Τσαβούσογλου, που έσπευσε να τη «δώσει», το γνωρίζει αυτό. Στην ουσία την παγίδευσε. Αυτό όμως δεν αποτελεί δικαιολογία. Η ελληνική πλευρά όφειλε να περιμένει ότι θα εκτεθεί. Και να μην προχωρήσει, ειδικά από τη στιγμή που είχε προειδοποιηθεί. Αλλά, ακόμα περισσότερο, όφειλε να μην προχωρήσει επειδή από αυτά που απαιτούν οι Τούρκοι δεν έχει απολύτως τίποτα να συζητήσει. Τι φαντάστηκαν στο Μέγαρο Μαξίμου; Οτι θα τους πουν κάτι άλλο από αυτά που λένε και κάνουν συνεχώς δημόσια; Είναι δυνατόν να είναι τόσο αφελείς; Προφανώς, εκ του αποτελέσματος, είναι.

Σε αυτόν τον από πάσης απόψεως απαράδεκτο διάλογο πρέπει να προστεθεί και μία ακόμα ανακολουθία καθώς μεσολάβησε η Αγία Σοφία: ποιον θα πείσεις για τη σημασία της και από ποιον θα ζητήσεις να λάβει θέση όταν εσύ συζητάς απευθείας μυστικά με την Τουρκία δύο ημέρες μετά την ανακήρυξή της σε τζαμί; Ελπίζει κανείς να γίνει επιτέλους μάθημα στην κυβέρνηση ότι δεν μπορεί να καταφεύγει σε τέτοιους ατελέσφορους επικίνδυνους, πανικόβλητους ερασιτεχνισμούς. Και να τελειώνουμε πλέον οριστικά με τέτοιου είδους «διαλόγους» που το μόνο που πετυχαίνουν είναι να δείξουν σε εχθρούς και φίλους ότι η Ελλάδα σύρεται να συζητά την από κάθε άποψη απαράδεκτη, αδιανόητη αμαχητί συρρίκνωση της εθνικής κυριαρχίας της. Γιατί περί αυτού μιλάμε.