Οι σιωπές {LF}του Τσακαλώτου

Σκηνή πρώτη. Παρότι ο Ευκλείδης Τσακαλώτος μίλησε προσφάτως στη συνεδρίαση της Κεντρικής Επιτροπής Ανασυγκρότησης του ΣΥΡΙΖΑ – Προοδευτική Συμμαχία στο Γήπεδο Ξιφασκίας, πολλούς τους αιφνιδίασε η τοποθέτησή του. Κι αυτό αφού πλάι στον οξύ αντικυβερνητικό του λόγο δεν πέρασε απαρατήρητο πως απέφυγε να ανοίξει πληγές και υπήρξε ενωτικός για την υπόθεση των ηχογραφημάτων Μιωνή – Νίκου Παππά. Δεν ήταν λίγοι αυτοί που συνέδεσαν την ιδιότυπη συμφωνία του στην προεδρική γραμμή με την αιχμηρή του τοποθέτηση που προηγήθηκε στην ΠΓ του κόμματος. Ο Τσακαλώτος πάντα μιλάει πολιτικά, δεν χαρίζεται στον Αλέξη Τσίπρα και έχει το κύρος εσωτερικά της δύσκολης εφαρμογής του τρίτου προγράμματος κατά τη διακυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ. Συχνά εδώ βέβαια γίνεται στόχος από μερίδα προεδρικών συριζαίων για τη μνημονιακή του προσήλωση, πράγμα που εκείνος αντικρούει με επιχειρήματα. Μίλησε με αιχμές στην ΠΓ, μίλησε ενωτικά στην ΚΕΑ λοιπόν. Σε αντίθεση με τον συνομιλητή των 53+ και πρώην υπουργό Ανδρέα Ξανθό που μίλησε αιχμηρά στην ΚΕΑ, για πολλούς, σαν να θέλει να ηγηθεί αυτός της τάσης των 53+.

Σκηνή δεύτερη. Στην πρόσφατη συνεδρίαση της Κοινοβουλευτικής Ομάδας του ΣΥΡΙΖΑ – ΠΣ υπήρξαν τρεις σιωπές και μία τοποθέτηση αμφίσημη. Ο Νίκος Φίλης δικαιολογημένα σιώπησε αφού απουσίαζε για προσωπικό λόγο. Ο Νίκος Βούτσης ως πολύ έμπειρος έκανε μια τοποθέτηση που φάνηκε σε πρώτο επίπεδο να κινείται με τη γραμμή Τσίπρα (η καλύτερη άμυνα είναι η επίθεση). Πίσω από τις γραμμές όμως ζήτησε την οριοθέτηση των ευθυνών και τη διάψευση των κατηγοριών του επιχειρηματία Χρήστου Καλογρίτσα κατά του Νίκου Παππά – προφανώς συγκαλυμμένα και προσεκτικά από τον ίδιο τον πρώην υπουργό του ΣΥΡΙΖΑ τις ζήτησε, λένε οι παρόντες.

Οι δύο σιωπές εδώ, ηχηρές θα έλεγε κάποιος με μια δόση αντίστιξης, ήταν του γραμματέα του κόμματος Πάνου Σκουρλέτη και βέβαια του Ευκλείδη Τσακαλώτου – μαζί συνομιλούν πάντα. Χωρίς να έχει καλές πολιτικές σχέσεις με τον Νίκο Παππά, ο πρώην υπουργός Οικονομικών και άτυπος αρχηγός των 53 επέλεξε να μη μεταφέρει την όποια διαφωνία ή διαφορετική του θέση μέσα στην ΚΟ, ένα όργανο μη προνομιακό για αντιπαραθέσεις κομματικές και σχεδόν μπετόν αρμέ «τσιπρικό». Και αν το ρεπορτάζ αναζητάει πάντα τους ψιθύρους, τις πιο δυνατές φωνές ή τις αντιθέσεις σε ένα πρώην κυβερνών κόμμα, που μάλιστα σήμερα είναι σε μετέωρη στιγμή, οι σιωπές κορυφαίων στελεχών έχουν τη δική τους σημειολογία.

ΚΑΝΕΙ ΑΝΤΙΠΟΛΙΤΕΥΣΗ. Αν παρακολουθήσει κάποιος τον Ευκλείδη Τσακαλώτο βέβαια, στο κομμάτι της αντιπολίτευσης στην κυβέρνηση, μόνο σιωπηρός δεν είναι. Δραστήριος κοινοβουλευτικά αλλά και στα κοινωνικά δίκτυα με παρεμβάσεις με μπόλικο οξφορδιανό φλέγμα, συχνά ομιλητής σε κομματικές εκδηλώσεις, friendly με τα ΜΜΕ για συνεντεύξεις, ο Τσακαλώτος υπερασπίζεται τις ημέρες διακυβέρνησης του κόμματός του (είναι πάντα κομματικός, όπως λένε οι συνομιλητές του), τις ημέρες και τα επιτεύγματα στην οικονομία της προηγούμενης πενταετίας, το μαξιλάρι των 37 δισ. αλλά και τα δικαιωματικά νομοθετήματα – ως αμιγώς μέλος των 53+ εξάλλου. Η συνεχόμενη σιωπή του για το ηθικό πλεονέκτημα και τις ριπές που αυτό δέχεται με όσα βγαίνουν στο φως πατάει πάνω σε έναν κομματικό πατριωτισμό αλλά και σε μια λογική που θέλει να μη χωρούν εσωτερικές διαφωνίες όταν το σύνολο του συριζαϊκού συστήματος δέχεται επίθεση. Ο Τσακαλώτος έχει άποψη και για το κόμμα και τον μετασχηματισμό του, και για μια σειρά θεμάτων στην ατζέντα, όπως τα ελληνοτουρκικά, για την ταυτότητα της κυβέρνησης και βέβαια για το πεδίο του, την οικονομία. Βεβαίως, όπως λένε γνώστες τού παρασκηνίου, στην πολιτική δεν υπάρχει τίποτε τελεσίδικο. Και η σιωπή πολύ εύκολα μεταβάλλεται ξανά σε φωνή.