Οταν ένα παιδί μιλάει ακούστε το

Οταν σου συμβαίνει κάτι για πρώτη φορά και αισθάνεσαι πως είναι κακό, είναι κακό. Οταν νιώθεις πως δεν μπορείς να το μοιραστείς γιατί κυριεύεσαι από αισθήματα ντροπής ή φόβου, τότε είναι το μόνο βέβαιο πως πρέπει να μιλήσεις για αυτό γιατί είναι κακό.

Για να μιλήσεις, όμως, θα πρέπει να σου έχουν μάθει πως έχεις κάθε δικαίωμα να αισθάνεσαι απέχθεια για κάτι που κάποιος άλλος μπορεί να βρίσκει ωραίο, και αυτό δεν σημαίνει σε καμία περίπτωση πως δεν έχεις γούστο, αισθητική ή είσαι κακός άνθρωπος.

Είναι πολύ σημαντικό να διδάξουμε στα παιδιά  μικρά και μεγάλα πως η αγάπη μπορεί να είναι ωραία αλλά δεν είναι υποχρεωτικό να τη δεχόμαστε από όλους. Ακόμα και αν τα χάδια και τα φιλιά κάποιου είναι αγάπης δεν σημαίνει πως πρέπει να μας αρέσουν  και να τα δεχόμαστε. Οταν ένα παιδί λέει «δεν μου αρέσει να με φιλάει ο παππούς ή η γιαγιά» ακούστε το και σεβαστείτε το. Η άρνηση της επιθυμίας του μπορεί να τα οδηγήσει σε ένα λανθασμένο σκεπτικό ιδίως όταν ακολουθείται από θεωρίες «μα σε αγαπάνε πάρα πολύ, δεν είναι σωστό να μην αγαπάς κάποιον που σε αγαπάει τόσο πολύ». Σταματήστε να δικαιολογείτε τη συμπεριφορά και τις προθέσεις των άλλων και δώστε σημασία σε αυτά που σας λένε τα παιδιά. Το αίσθημα ντροπής είναι κάτι που καλλιεργείται μέσα στην οικογένεια όταν βάζουμε τους άλλους πάνω από ένα παιδί. Χρειάζεται να κάνουμε κουβέντες με τα παιδιά για οποιοδήποτε θέμα και όταν η άποψή τους είναι αντίθετη από τη δικιά μας να την σεβόμαστε και μην τα κάνουμε να αισθάνονται πως κάνουν λάθος ή δεν ξέρουν. Ενισχύοντας την αυτοπεποίθησή τους θα είναι πιο εύκολο να προλάβουμε καταστάσεις ή αν δυστυχώς έχουν ήδη συμβεί να μπορέσουμε να παρέμβουμε εγκαίρως.

Τα περισσότερα παιδιά θύματα αισθάνονται φόβο, ενοχές και ντροπή για αυτό που τους έχει συμβεί. Δεν ευθύνονται όμως τα θύματα βιασμού για τον βιασμό τους αλλά ο βιαστής και μόνο. Θύματα μπορεί να γίνουμε όλοι καθώς ένας παιδόφιλος δεν θα βγει να πει σε όλους τι είναι και τι κάνει. Τα προφίλ των παιδόφιλων δεν έχουν κάποια συγκεκριμένη κατηγορία, βρίσκονται σε όλες τις κοινωνικές, οικονομικές και μορφωτικές τάξεις και κανένας τους δεν θα δείξει κάτι μπροστά σε τρίτους παρά μόνο όταν βρεθεί μόνος του με το παιδί.

Χρειάζεται να μάθουμε στα παιδιά πώς να προστατεύονται και πάνω από όλα να μιλάνε όταν συμβαίνει κάτι.

Αλλαγές στη συμπεριφορά του παιδιού όπως άρνηση, σωματικοί πόνοι,  δικαιολογίες ή έντονες αντιδράσεις θα πρέπει να μας βάζουν πάντα σε υποψία πως το παιδί δεν περνάει καλά εκεί που πάει ή πως κάτι συμβαίνει.

Σε παιδιά που βρίσκονται στην εφηβεία και ακούμε πως ερωτεύονται τους καθηγητές, τους δασκάλους χρειάζεται να κάνουμε μια διευκρίνιση. Δεν μιλάμε για έρωτα, αλλά για ένα θαυμασμό που νιώθουν απέναντι σε κάποιον μεγαλύτερο που έχει γνώσεις, δύναμη, εξουσία. Το ενδιαφέρον για τον μαθητή ή τη μαθήτρια από έναν δάσκαλο ή καθηγητή μπορεί να γεννήσει στον μαθητή έντονα αισθήματα αγάπης ή θαυμασμού προς το πρόσωπο του δασκάλου. Θα πρέπει όμως να ταρακουνήσει τους γονείς πως το παιδί έχει ανάγκη από προσοχή, αποδοχή και αγάπη.

Η Νένα Γεωργιάδου είναι ψυχολόγος – συγγραφέας