Χωρίς φροντίδα {LF}οι εργαζόμενοι στην Υγεία

Εκείνοι που πίστευαν ότι μια πανδημία θα έκανε όλους να συνειδητοποιήσουν τον κρίσιμο ρόλο των εργαζομένων φροντίδας και υγείας πρέπει να ξανασκεφτούν. Με τον κορωνοϊό να εξαπλώνεται με ταχείς ρυθμούς, οι εργαζόμενοι στην πρώτη γραμμή είναι πιο απαραίτητοι – και με μεγαλύτερο κίνδυνο – από ποτέ, αλλά η προσοχή του κοινού έχει μετατοπιστεί αλλού.

Το χειρότερο είναι ότι καθώς οι οικονομίες καταρρέουν και οι συνθήκες της αγοράς εργασίας επιδεινώνονται, οι εργοδότες στον ιδιωτικό και στον δημόσιο τομέα έχουν γίνει πιο κυνικοί στη μεταχείριση των εργαζομένων. Η αύξηση της ανεργίας που προκαλείται από πανδημία επέτρεψε στους εργοδότες να εκμεταλλεύονται ακόμα περισσότερο τους εργαζομένους.

Η αμειβόμενη εργασία που εκτελείται από γυναίκες που δεν έχουν άλλη επιλογή δημιουργεί έτσι έναν φαύλο κύκλο. Οταν οι γυναίκες εισέρχονται στην αγορά εργασίας, οι μισθοί τους τείνουν να είναι χαμηλότεροι από εκείνους των ανδρών. Ως εκ τούτου, τα επαγγέλματα στα οποία κυριαρχούν οι γυναίκες – όπως στον τομέα της φροντίδας – τείνουν να είναι χαμηλότερα αμειβόμενα. Ακόμα και οι άνδρες που κάνουν παρόμοια δουλειά υφίστανται τέτοια μεταχείριση.

Οι εργαζόμενοι στην υγειονομική περίθαλψη σε όλα τα επίπεδα σωστά χαρακτηρίστηκαν «ήρωες», που φαίνεται να αντιπροσωπεύουν την έκταση της ανταμοιβής τους. Η δημόσια αναγνώριση δεν έχει μεταφραστεί σε καλύτερες συνθήκες εργασίας ή υψηλότερους μισθούς, και σίγουρα όχι σε συστηματικές προσπάθειες για τη διασφάλιση της φυσικής τους ασφάλειας κατά τη διάρκεια της πανδημίας. Οι κυβερνήσεις που αντιμετωπίζουν πτώση των φορολογικών εσόδων εφαρμόζουν λιτότητα εν μέσω έκτακτης ανάγκης και ύφεσης για την υγεία, περικόπτοντας τις δαπάνες για την υγεία εκτός του COVID-19, οδηγώντας σε περικοπές αμοιβών και σε περισσότερες ώρες εργασίας για τους εργαζομένους στον τομέα της υγείας και αποφεύγοντας τα έξοδα προμήθειας ατομικού προστατευτικού εξοπλισμού.

Δεκαετίες δημόσιας αδιαφορίας μάς έφεραν στο σημείο ακόμα και μια άνευ προηγουμένου παγκόσμια κατάσταση έκτακτης ανάγκης για την υγεία και οικονομική κατάρρευση να μην αρκούν για να καταστήσουν απαράδεκτη την κακομεταχείριση των βασικών εργαζομένων με χαμηλή αμοιβή. Οι εργαζόμενοι βασικής φροντίδας και υγείας αξίζουν πραγματική αμοιβή και προστασία, όχι περισσότερες υποσχέσεις. Τα χειροκροτήματά μας δεν είναι πια αρκετά για να μας κρατήσουν ασφαλείς.

Η Τζαϊάτι Γκος είναι καθηγήτρια Οικονομικών στο Jawaharlal Nehru University στο Νέο Δελχί, εκτελεστική γραμματέας της International Development Economics Associates και μέλος της Ανεξάρτητης Επιτροπής για τη Μεταρρύθμιση Διεθνούς Εταιρικής Φορολογίας