Αναθεώρηση

Η μέρα της κρίσης για την Ευρώπη πλησιάζει. Την Παρασκευή οι ηγέτες της θα καθίσουν για πρώτη φορά ύστερα από καιρό γύρω από το μεγάλο τραπέζι συσκέψεων στις Βρυξέλλες προκειμένου να διαπραγματευτούν για το Ταμείο Ανάκαμψης. Ο Σαρλ Μισέλ έχει ήδη παρουσιάσει μια αναθεωρημένη εκδοχή της πρότασης της Κομισιόν προκειμένου να κάμψει τις αντιστάσεις των τεσσάρων της λιτότητας. Ο επταετής προϋπολογισμός της Ενωσης, ας πούμε, θα είναι μειωμένος κατά 26 δισ. ευρώ. Η Επιτροπή προσφέρει παράλληλα σε Δανία, Αυστρία, Σουηδία και Ολλανδία – αλλά και στη Γερμανία – τα περιλάλητα rebates, τις μειώσεις στη συνεισφορά τους στον ευρωπαϊκό προϋπολογισμό. Το νέο σχέδιο προβλέπει επίσης να αρχίσει η αποπληρωμή των ομολόγων δύο χρόνια νωρίτερα. Αυτά που έμειναν ίδια είναι το ποσό που θα διαθέσει το Ταμείο, η αναλογία επιχορηγήσεων και δανείων και τα κριτήρια για την κατανομή των χρημάτων. Δεν πειράχθηκαν ούτε οι πόροι για τη Συνοχή, που αποτελούν σημαντικό εργαλείο για τις κυβερνήσεις σε Νότια και Ανατολική Ευρώπη, ούτε για την ΚΑΠ, που ενδιαφέρει ιδιαίτερα τη Γαλλία.

Συμβιβασμός
Βέβαια, οι σκληροί Βόρειοι πήραν και κάτι ακόµη. Ο ρόλος των υπόλοιπων κρατών-µελών στην έγκριση των εθνικών δαπανών ενισχύθηκε – προτεσταντικό αίτηµα που µοιάζει να έχει τις ρίζες του στην εµπειρία της ελληνικής κρίσης χρέους. Η Επιτροπή, λοιπόν, έχει κάνει παραχωρήσεις στους διαφωνούντες. Γενναίες παραχωρήσεις. Ταυτόχρονα, όµως, διατηρεί και κρίσιµα στοιχεία του αρχικού της πλάνου. Ο συµβιβασµός που προτείνεται φαίνεται έντιµος. Παρ’ όλα αυτά, πιθανότατα κάποιοι θα γκρινιάξουν για µεµονωµένα σηµεία της συγκεκριµένης συµβιβαστικής λύσης. Εντός ελληνικών συνόρων, π.χ., ο ΣΥΡΙΖΑ θα µπορούσε – ενθυµούµενος το αντιµνηµονιακό παρελθόν του και ξεχνώντας το µνηµονιακό – να σηκώσει την παντιέρα επειδή οι δαπάνες θα πρέπει να εγκρίνονται από τους εταίρους. Αντίστοιχες ενστάσεις ενδέχεται να διατυπωθούν και σε άλλες χώρες µε διαφορετικές αφορµές. Ολοι, εξάλλου, οι πρωθυπουργοί έχουν αντιπολίτευση, κοινή γνώµη, κοινοβούλιο και λαϊκιστές να αντιµετωπίσουν. Η ιστορία της ΕΕ ωστόσο είναι µια γεµάτη συµβιβασµούς. Οπότε, όπως θα το έθετε κι ο Σερζ Γκενσµπούρ, όταν δεν έχεις αυτό που αγαπάς, πρέπει ν’ αγαπάς αυτό που έχεις.