Vertigo

Η κασέτα που έπαιξε στη Βουλή πριν από λίγες μέρες η Ραλλία Χρηστίδου ακουγόταν βραχνή μέχρι πρότινος. Εντάξει, «φταίνε οι τραπεζίτες», αλλά πόσα δεινά μπορείς να σωρεύσεις στις πλάτες τους χωρίς να ακυρωθεί το ίδιο το αφήγημα; Ως πότε μπορείς να παρουσιάζεις τη σύγχρονη ιστορία – από το 1974 ως το 2019 – σαν περίοδο τετραετούς ανόρθωσης και 40ετούς ενοχής; Κι ύστερα, το κόμμα που είχε διαφημίσει την κλειστή στροφή προς τον εξορθολογισμό πόσα κακοχωνεμένα κλισέ μπορεί να καταναλώσει ακόμη; Η κασέτα δεν ακούγεται πλέον βραχνή. Είναι η επίσημη επωδός που αναπέμπει το κόμμα προς όλες τις κατευθύνσεις: «ένας είναι ο εχθρός – ο νεοφιλελευθερισμός και οι αυτού προφήτες». Διόλου τυχαίο που το μήνυμα αυτή τη φορά δεν προήλθε από έναν μπαρουτοκαπνισμένο αξιωματούχο, αλλά από μια φωνή που συμπυκνώνει διά της πλαγίας οδού την «πλατιά απεύθυνση» στο anything goes (συγχωρήστε την ελεύθερη απόδοση, αλλά το «ό,τι να ‘ναι» ταιριάζει γάντι). Ο βραχνάς εκφράζει τον όλο ΣΥΡΙΖΑ πλέον. Από τον Βρούτση και τον Σκουρλέτη ως τον Πέτρο Κόκκαλη και τη Ραλλία. «Οι τραπεζίτες οι φίλοι σας ευθύνονται και οι αντικοινωνικές και αντιλαϊκές και ανεύθυνες πολιτικές που οδήγησαν τη χώρα σε χρεοκοπία από το 2009. Αυτοί ευθύνονται. Αυτοί ευθύνονται για τους νεκρούς της Marfin» δήλωσε η πάλαι ποτέ φιναλίστ του «Fame story», το οποίο τρεφόταν, εκτός άλλων, από τις διαφημίσεις τραπεζών, όπως ισχύει στην αγορά της τηλεόρασης.

Η ρητορική της Ραλλίας Χρηστίδου εξαντλείται εκεί όπου εξαντλείται η ρητορική δεκάδων μεγαλοστελεχών του ΣΥΡΙΖΑ. Για κάποιους η επιστροφή στα νάματα του καταγγελτικού λόγου παρέχει πρόσβαση στην μπετοναρισμένη βάση. «Κι εμείς δεν ξεχνάμε, ούτε τους νεκρούς της Marfin, στον ΣΥΡΙΖΑ, αλλά ούτε και τους χιλιάδες ανθρώπους που αυτοκτόνησαν από τις ανεύθυνες πολιτικές σας εκείνο το διάστημα» συμπλήρωσε η βουλευτής του Νότιου Τομέα Αθηνών απευθυνόμενη στους συναδέλφους της ΝΔ.

Τραπεζίτες – φίλοι της Δεξιάς – αντιλαϊκές πολιτικές – χιλιάδες αυτοκτονίες. Ο τυφλοσούρτης επανέρχεται. Ξεχάστε τους πειραματισμούς. Θυμηθείτε την παλιά καλή πόλωση που οδήγησε στην εξουσία. Από αυτήν τρέφεται όλο το σύστημα ΣΥΡΙΖΑ και σ’ αυτήν ομνύει. Αν ο Αλέξης Τσίπρας χαρακτήρισε το νομοσχέδιο για τις διαδηλώσεις «αντιδραστική θεσμική τομή με στόχο την ίδια τη δημοκρατία», γιατί η Χρηστίδου δεν μπορεί να «επανεφεύρει» τις αυτοκτονίες; Αν ο Γιάννης Ραγκούσης βλέπει αντιγραφή από τη χούντα για το ίδιο νομοσχέδιο, γιατί το αλαλάζον πλήθος να μην ξαναθυμηθεί ότι η χούντα δεν τελείωσε το ’74; Γιατί να μην ξαναζεσταθεί η συζήτηση – όπως τον περασμένο Φεβρουάριο – ότι μαθήτριες λιποθυμούν στα δημοτικά απ’ την περικοπή των σχολικών γευμάτων (ακόμη κι όταν πηγαίνουν γυμνάσιο); Στην αναβροχιά των επιχειρημάτων το τεχνητό χαλάζι δεν είναι απλώς καλό. Είναι το μόνο που μπορεί να ακουστεί.

Τα συμπτώματα επιπολάζουν το τελευταίο διάστημα σε αρμονική αναλογία με τη δημοσκοπική κάμψη. Το κόμμα πασχίζει να κρατήσει με νύχια και δόντια τις ατίθασες συνιστώσες χάνοντας τις μάχες του Κέντρου. Η Ραλλία Χρηστίδου στρέφεται εναντίον των ελίτ, όπως οι ανώτεροι αξιωματούχοι στρέφονταν κάποτε εναντίον του Λουκά Παπαδήμου και του Γιάννη Στουρνάρα. Στον ΣΥΡΙΖΑ θυμήθηκαν τις αυτοκτονίες για να ξεχάσουν το δικό τους vertigo. Παίζουν με όρους reality show για να απομονώσουν την πραγματικότητα.