Βαλκανιζατέρ…

Το βίντεο έχει γίνει viral. Ο Αλέξης Τσίπρας – σε ομολογουμένως βελτιωμένα συγκριτικά με το παρελθόν τσιπρικά αγγλικά – απαγγέλλει βορειομακεδόνες ποιητές προκειμένου να στηρίξει την υποψηφιότητα του Ζόραν Ζάεφ, μια και στη γειτονική χώρα έχουν μεθαύριο εθνικές εκλογές. Η αναμέτρηση μεταξύ του πρωθυπουργού Ζάεφ και του εθνικιστή Χρίστιαν Μίτσκοσκι χαρακτηρίζεται από τους ντόπιους αναλυτές κρίσιμη λόγω της έξαρσης της πανδημίας του COVID-19, αλλά και εξαιτίας των αντιφατικών έως τώρα ευρημάτων των μετρήσεων κοινής γνώμης. Αυτές δεν δίνουν φαβορί. Αντίθετα, προβλέπουν μεγάλο ποσοστό αποχής και σχεδόν όλες καταγράφουν επίσης μεγάλο ποσοστό αναποφάσιστων. Στο εν λόγω θολό, λοιπόν, τοπίο έρχεται ο φίλος του Ζόραν, Αλέξης, να μπουστάρει το ευρωπαϊκό προφίλ του καρντάση του. Επειδή όταν τον γνώρισε πριν από δυόμισι χρόνια είδε ότι «δεν εξέφραζε τις βαλκανικές ανασφάλειες μιας μικρής ευρωπαϊκής χώρας», κ.λπ, κ.λπ., κ.λπ.

Το βίντεο, βέβαια, έχει γίνει viral για τους λάθος λόγους. Για τα αγγλικά του συριζαίου αρχηγού που εδώ και οκτώ περίπου χρόνια όλοι γνωρίζουν πως δεν είναι το φόρτε του. Οπότε όλοι τα έχουν πια συνηθίσει. Ακόμη κι εκείνοι που μπορούσαν πίσω από τις ειρωνείες για τη κακοποίηση της lingua franca από τον πρώτο αριστερό πρωθυπουργό να διαγνώσουν ένα σοβαρότερο πρόβλημα: πως – για να το πούμε όπως θα το έλεγε ο Βιτγκενστάιν – τα όρια της γλώσσας του ήταν τα όρια του κόσμου του. Πως, δηλαδή, τα γραμματικά και συντακτικά λάθη που ο Τσίπρας έκανε επιλέγοντας να εκφραστεί σε αυτά στη δημόσια π.χ. συνομιλία του με έναν πρώην πρόεδρο των ΗΠΑ στο Ιδρυμα Κλίντον, τον Σεπτέμβριο του 2015, αποκάλυπταν κάτι βαθύτερο για την πολιτική του προσωπικότητα. Αναδείκνυαν την άγνοιά του ότι αγνοούσε, την πεποίθησή του ότι ήξερε πράγματα που δεν γνώριζε.

Η εν λόγω εμφάνισή του, ωστόσο, επιδέχεται κριτικής για ένα άλλο σφάλμα. Ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ, ως πρωταγωνιστής του επίμαχου βίντεο – με βάση πάντα τη συριζαϊκή προσέγγιση της πολιτικής -, γίνεται μέρος της πολιτικής αντιπαράθεσης σε μια ξένη χώρα. Απευθυνόμενος στους βορειομακεδόνες ψηφοφόρους με τόσο κολακευτικό για τον Ζάεφ τρόπο, νομιμοποιεί κάποιον να ισχυριστεί ότι κάνει ακριβώς αυτό για το οποίο κατηγορούσε η κυβέρνησή του το καλοκαίρι του 2015 τους ευρωπαίους εταίρους: παρεμβαίνει στα εσωτερικά ζητήματα ενός κυρίαρχου κράτους.

Πριν από πέντε χρόνια, λίγο πριν από το δημοψήφισμα, ο ΣΥΡΙΖΑ επέκρινε όσους αξιωματούχους και ηγέτες της ΕΕ καλούσαν τους Ελληνες να παραμείνουν στην ευρωζώνη ότι αποπειρώνται να καταλύσουν το πολίτευμα στη Γ’ Ελληνική Δημοκρατία. Το ύφος των επικρίσεων ήταν φυσικά επέκεινα του καταγγελτικού. Ηταν στα κάγκελα. Ηταν σαν τις κραυγές του τότε αριστερού αναπληρωτή υπουργού Εργασίας Δημήτρη Στρατούλη από κοινοβουλευτικού βήματος εναντίον του προέδρου της Κομισιόν Ζαν Κλοντ Γιούνκερ. «Είναι προσβλητικό και ταπεινωτικό σε βάρος της ανεξάρτητης Ελλάδας», αναφωνούσε ο επαναστάτης κατά του ευρωπαϊκού ιμπεριαλισμού υπουργός, «να παρεμβαίνουν σε εσωτερική δημοκρατική διαδικασία». Για την ιστορία, ο Γιούνκερ είχε δηλώσει σε συνέντευξη Τύπου «θα ήθελα να δω τους έλληνες πολίτες να ψηφίζουν “ναι” στο δημοψήφισμα», συμπληρώνοντας το αυτονόητο «ένα “όχι” στο δημοψήφισμα θα σήμαινε ότι η Ελλάδα λέει “όχι” στην Ευρώπη». Τελικά, μήπως έχει γίνει κι ο Τσίπρας ευρωιμπεριαλιστής; Προς Θεού, αυτός απλά πασπαλίζει με λίγη από την ασημόσκονη του αριστερού ηθικού πλεονεκτήματος την εκλογική διαδικασία μιας άλλης δημοκρατίας. Για χάρη της «γιουροπίαν μπάλκαν χίστορι».