Πρόβατο επί σφαγή

Τα χειροκροτήματα των όρθιων βουλευτών στην τουρκική εθνοσυνέλευση και οι ιαχές θριάμβου, η νικητήρια υποδοχή της είδησης από τον τουρκικό Τύπο, αλλά και η πρακτικά μηδενική αντίθεση τόσο εντός Τουρκίας όσο και από Τούρκους εκτός αυτής, το δείχνουν καθαρά: στην υπόθεση της Αγίας Σοφίας όλη η Τουρκία συντάσσεται με τον Ερντογάν. Ισως όχι όλη, αλλά, σίγουρα, το μέγα μέρος της. Αυτό περιλαμβάνει και τους περισσότερους από όσους σε γενικές γραμμές τον αντιπολιτεύονται. Οχι όμως επ’ αυτού.

Το ίδιο ακριβώς συμβαίνει και με τα ελληνοτουρκικά. Ουδείς σχεδόν στην Τουρκία επιθυμεί πλέον στα σοβαρά την ισότιμη ειρήνη με την Ελλάδα. Ουδείς θεωρεί ότι η Τουρκία πρέπει να σεβαστεί τις συνθήκες που έχει υπογράψει, το διεθνές δίκαιο και τα υφιστάμενα σύνορα. Οι ακραία φανατικές θέσεις του Ερντογάν, πολύ πιο επιθετικές από τις ήδη επιθετικές των προκατόχων του, έχουν πλέον κατισχύσει πλήρως στην τουρκική δημόσια ζωή, στους μηχανισμούς του κράτους, του στρατού φυσικά συμπεριλαμβανομένου, αλλά και στην κοινή γνώμη της χώρας του.

Η Τουρκία σήμερα είναι μία χώρα καθολικά αφιονισμένη με τη φενάκη της αυτοκρατορίας και, παράλληλα, εναντίον της Ελλάδας – καθώς αυτή είναι αδήριτη προϋπόθεση για την αυτοκρατορία. Και κάθε μέρα που περνάει όχι απλώς δεν συνέρχεται, αλλά, αντιθέτως, εκτρέπεται όλο και περισσότερο, μαζικά και τυφλά, στην κατεύθυνση μιας γεωγραφικής επέκτασης που περνάει πάνω και μέσα από την Ελλάδα. Στις σχεδόν δύο δεκαετίες του στην εξουσία, ο Ερντογάν κατάφερε να επιβάλει εσωτερικά το οθωμανικό του όραμα και αυτό προϋποθέτει, πριν και περισσότερο από καθετί άλλο, την απόπειρα μερικής ανατροπής τόσο του 1821 όσο και του 1912. Αν η Ελλάδα, που συχνά κάνει ότι δεν βλέπει και ότι δεν καταλαβαίνει, δεν το κατανοήσει, θα μετατραπεί σε πρόβατο επί σφαγή που την αναμένει ανέμελα και στωικά. Οι συμβολισμοί της τουρκικής εξουσίας δείχνουν διαρκώς προς τα εκεί, όπως και οι διαρκείς επιθετικές πράξεις της.

Δεν πρέπει να υπάρχει η παραμικρή αμφιβολία ότι το αυτοκρατορικό όραμα δεν είναι πλέον υπόθεση μόνο του Ερντογάν και των ανθρώπων του στην εξουσία. Αντιθέτως, έχει συνεπάρει καθολικά την Τουρκία και τον λαό της σε μία τρέλα βαρβαρικού αιμοβόρου μεγαλείου. Αυτό δεν είναι παράδοξο για τα σκληρά ημιδικτατορικά λαϊκιστικά καθεστώτα τέτοιου τύπου που όποιος δεν θέλει να κοροϊδεύει τον εαυτό του γνωρίζει πολύ καλά ότι πολύ συχνά στηρίζονται και στον λαό και από τον λαό. Η Τουρκία ουδέποτε υπήρξε πρότυπο δημοκρατίας. Ομως, σήμερα, έχει χαθεί πια σχεδόν κάθε ψήγμα της. Ο μαζικός αφιονισμός της χώρας από τον Ερντογάν έχει επιτευχθεί και έχει επικρατήσει πλέον ολοκληρωτικά. Και η μετατροπή της Αγίας Σοφίας σε τζαμί δεν είναι τίποτε άλλο από την ύπατη συμβολική, μα όχι μόνο, κίνηση προς αυτή την κατεύθυνση. Είναι το επιστέγασμα του μεγάλου κυρίαρχου πια νέου μουσουλμανικού – τουρκικού εθνικού οράματος που δεν σταματά μπροστά σε τίποτα. Είναι η πράξη επίδειξης ισχύος έναντι πρωτίστως της Ελλάδας και της χριστιανικής πίστης, αλλά και έναντι της Δύσης και των μεγάλων κρατών της. Ο Ερντογάν δηλώνει προς όλους αυτούς την απόλυτη περιφρόνηση και του ίδιου και της χώρας του. Και παρά τα περί του αντιθέτου θρυλούμενα, οι αντιδράσεις που συναντά είναι στην πραγματικότητα λίγες και χλιαρές και προδίδουν ότι η διεθνής κοινότητα έχει ουσιαστικά ήδη «καταπιεί» αυτή την απόφαση και όσα σημαίνει. Ομως, αυτό που συμβαίνει εδώ είναι μοναδικό: ακόμα και τώρα επιχειρείται μανιωδώς να ζεσταθεί ξανά το ίδιο παλιό παραμύθι: ότι δήθεν η «λύση» θα έρθει μέσα από την Ευρώπη. Αν η Ελλάδα πορευθεί έτσι, ας ξέρει: πρόβατο επί σφαγή.