Το βάρος της ευθύνης

Ο νόμος της σιωπής. Εκκωφαντικές παρασιωπήσεις. Μια ομερτά συνενοχής. Ξέρω αλλά δεν μιλάω. Θα περάσει ο καιρός και θα ξεχαστούν όλα. Δεν θα είναι η πρώτη φορά.

Ουδέν κρυπτόν υπό τον ήλιον που φωτίζει τις κοινότητες των σχολείων. Ολοι γνωρίζουν σχεδόν όλα. Ξέρουν από τον διευθυντή μέχρι το τελευταίο πρωτάκι ποιος είναι ο καλός καθηγητής. Ποιος είναι ο τεμπέλης. Ποιος έχει ψυχολογικά προβλήματα. Ποιος συμπεριφέρεται ρατσιστικά. Γνωρίζουν τον κρυφοφασίστα. Τον επαναστάτη που πρωτοστατεί στις απεργίες αλλά τα παίρνει μαύρα στα ιδιαίτερα. Ξέρουν ακόμα και το φαγητό που έφαγαν την προηγούμενη. Πού πήγε το Σαββατοκύριακο ο Φυσικός. Αν χώρισε ο Μαθηματικός, πότε γέννησε η Φιλόλογος, αν πέθανε η γιαγιά του διευθυντή.

Ξέρουν και τις βρωμιές. Τις παρενοχλήσεις των μαθητριών, τα τσιγαριλίκια, την άστατη ζωή. Γνωρίζουν αλλά δεν μιλούν. Ο,τι γίνεται μέσα στο σχολείο μένει μέσα στο σχολείο. Η παράφραση της παροιμίας των Σικελών: «όποιος δεν ακούει, δεν βλέπει, δεν μιλάει, δεν κινδυνεύει».

Η φήμη του διευθυντή, η φήμη του σχολείου, η φήμη των παιδιών, η φήμη της περιοχής. Κόμποι του μεταξωτού χαλιού που κρύβει τις βρωμιές μας.

Ποιος είναι ο ρόλος του διευθυντή; Να διευθετεί τα γραφειοκρατικά; Να εξασφαλίζει θέση πάρκινγκ μπροστά στο σχολείο «του». Να λειτουργεί ως αναβάτης μιας δανεικής εξουσίας; Να καλύπτει τους συναδέλφους του;

Ποιο είναι το βάρος της ευθύνης που του αναλογεί απέναντι στην κοινότητα της οποίας κάποιοι τον έβαλαν να ηγηθεί;

Δεν υπάρχει πυραμίδα ηγεσίας που η κορυφή να θεωρείται άμοιρη ευθυνών. Εκτός κι αν ζεις στην Ελλάδα, στη χώρα που πάντα κάποιος άλλος φταίει για τις δικές μας αποτυχίες, τα λάθη και τις παραλείψεις μας. Μπορεί να φταίει η «μικρή» γιατί του κουνήθηκε. Το «αλλοδαπό», ξέρετε, ένα απ’ αυτά που δεν έχουν τσίπα και παρασέρνουν τους απονήρευτους οικογενειάρχες.

Εμεσμα κρυφορατσισμού και σεξισμού βγαλμένο από στομάχια που συνήθισαν να χωνεύουν την παρεξηγημένη έννοια της συναδελφικής αλληλεγγύης συνοδευόμενη από μια μετάθεση σε διοικητική θέση. Ως επιβράβευση.