Η σύγχρονη διαχωριστική γραμμή

Εναν χρόνο μετά τις εκλογές της 7ης Ιούλη του 2019 η κοινωνία και η χώρα είναι σε μια κρίσιμη καμπή. Αποφύγαμε μια υγειονομική τραγωδία, αλλά ο SARS-Cov-2 κυκλοφορεί ανάμεσά μας με αυξανόμενη συχνότητα απομόνωσης κρουσμάτων, ενώ το στοίχημα του συνδυασμού υγειονομικής ασφάλειας και βιώσιμης επανεκκίνησης της τουριστικής οικονομίας φαίνεται δύσκολο να κερδηθεί φέτος λόγω και των κυβερνητικών ανεπαρκειών στην προετοιμασία και καλή διαχείριση αυτής της ευαίσθητης αγοράς. Σε αυτή τη φάση σίγουρα δεν βοηθά η κινδυνολογία. Είναι σίγουρο όμως ότι δεν υπάρχει κανένα περιθώριο αποτυχίας, γιατί το υγειονομικό, οικονομικό και κοινωνικό κόστος θα είναι βαρύτατο. Εμείς, όπως κάναμε και στο αρχικό κύμα της πανδημίας, δεν πρόκειται να επενδύσουμε στην υγειονομική αποτυχία και στην καταστροφή. Θα συνεχίσουμε όμως να επιμένουμε στην προτεραιότητα της δημόσιας υγείας, να επισημαίνουμε λάθη, αστοχίες ή ολιγωρίες της κυβέρνησης και να προτείνουμε τα αναγκαία μέτρα ουσιαστικής υγειονομικής «θωράκισης» των τουριστικών προορισμών.

Το κρίσιμο πρόβλημα όμως με την πανδημία είναι οι νέες ανισότητες (υγειονομικές – οικονομικές – κοινωνικές ) που πυροδοτεί σε όλον τον κόσμο. Ευάλωτοι, σύμφωνα με τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας, δεν είναι μόνο οι ευπαθείς ομάδες, είναι και οι φτωχοί. Αρα, για να αντιμετωπιστεί η πανδημία, δεν χρειάζεται μόνο υγειονομική φροντίδα αλλά συνολικό σχέδιο στήριξης της κοινωνίας, μέριμνα για τους αδύναμους, αποτροπή της φτωχοποίησης των ανθρώπων και ελαχιστοποίηση των νέων ανισοτήτων.

Αυτό ακριβώς είναι το προνομιακό πεδίο για τη σύγχρονη Αριστερά που θέλει να εκφράσει την κοινωνική πλειοψηφία με βάση ένα αξιόπιστο και ελκυστικό για τους νέους ανθρώπους προοδευτικό πρόγραμμα. Η δραστική αντιμετώπιση των ανισοτήτων είναι η διαχωριστική γραμμή των δύο βασικών πολιτικών σχεδίων (προοδευτικό – συντηρητικό ) και όχι η διάκριση «τίμιοι – διεφθαρμένοι». Και για να αντιμετωπίσεις τις ανισότητες, πρέπει να έχεις στο ιδεολογικό – προγραμματικό σου DNA τις αξίες της ισότητας, της αλληλεγγύης και της κοινωνικής Δικαιοσύνης, χρειάζονται πολιτικές κοινωνικής προστασίας και αναδιανομής και όχι ελεύθερου ανταγωνισμού, αυτορρύθμισης της αγοράς και «λιγότερου κράτους». Χρειάζονται παρεμβάσεις που μειώνουν την «υγειονομική φτώχεια» και τις ανισότητες στην υγεία, όπως η καθολική πρόσβαση των ανασφάλιστων στην ιατροφαρμακευτική περίθαλψη που εφάρμοσε η προηγούμενη κυβέρνηση (Ν. 4368/2016) και μείωσε 4 μονάδες τον δείκτη των ανικανοποίητων υγειονομικών αναγκών σε περίοδο λιτότητας (βλ. στοιχεία της ΕΛΣΤΑΤ και της έρευνας EU-SILC της Ευρωπαϊκής Ενωσης). Χρειάζονται πολιτικές πρωτοβουλίες και διακρατικές συνεργασίες για να αλλάξει το διεθνές πλαίσιο στην έρευνα, παραγωγή και διάθεση καινοτόμων φαρμάκων, για να αντιμετωπιστεί ο «υγειονομικός εθνικισμός» του Τραμπ που δεσμεύει για τις ΗΠΑ όλη την παραγωγή ενός φαρμάκου που έχει θετικά αποτελέσματα σε σοβαρές περιπτώσεις COVID-19, υπονομεύοντας ανοικτά τη γραμμή του ΠΟΥ για καθολική πρόσβαση όλων των χωρών στα νέα εμβόλια – φάρμακα για την πανδημία. Με άλλα λόγια, χρειάζονται η Αριστερά και η προοδευτική παράταξη.

Απέναντι στη μεθοδευμένη «απόδραση από τα δύσκολα διά των σκανδάλων», η μόνη πειστική εναλλακτική απάντηση είναι ρεαλιστικό σχέδιο εξόδου από την κρίση με την κοινωνία όρθια, παραγωγική ανασυγκρότηση για βιώσιμη και δίκαιη ανάπτυξη, θεσμική «θωράκιση» του κράτους απέναντι στη διαφθορά και, τελικά, επιβεβαίωση της αξίας και της ουσίας της πολιτικής.

Ο Ανδρέας Ξανθός είναι βουλευτής ΣΥΡΙΖΑ, πρώην υπουργός Υγείας