Πέννυ Μπαλτατζή

Ονειρα… Εκεί που το αριστερό ημισφαίριο του εγκεφάλου μας κάνει το διάλειμμά του.

Σταματάει να δίνει εντολές για τα «πρέπει» της ημέρας, σταματάει να έχει τον έλεγχο. Σταματάει να προστάζει αυστηρά.

Το δεξί, πάντα πιο σίγουρο για τις πληροφορίες που έχει συλλέξει, ανοίγει σαν ώριμο τριαντάφυλλο και σκορπάει τα αρώματα και τα χρώματά του. Γιατί το δεξί ημισφαίριο είναι αυτό των αισθήσεων, των ονείρων, των επιθυμιών, των αναμνήσεων, των εμπειριών, των φόβων, των παθών, του ρεαλιστικού και υπερρεαλιστικού, του σύμπαντος και του βυθού.

Μαγεύομαι πάντα με τον κόσμο των ονείρων. Και, Θεέ μου, Βούδα και Αλλάχ, έχω πολλά… Σαν να ζω μια δεύτερη ζωή.

Από μικρό παιδί θυμάμαι πόσο ζωντανά τα ζούσα.

Από πόση αλήθεια ξεχείλιζαν.

Να βλέπω τη μαμά μου να πετάει, γνωρίζοντας ότι αυτό ήταν και το δικό της αγαπημένο όνειρο, και να πετάω κι εγώ μαζί της. Να τη βλέπω να προπορεύεται, να της φωνάζω «μανούλα, σ’ αγαπώ». Ημουν τόσο περήφανη για αυτήν που πετούσε μπροστά.

Να παίζουμε κρυφτό μέσα σε ολάνθιστα περιβόλια.

Ή να βλέπω τον αδελφό μου με μια υδρόγειο σφαίρα, να με ρωτάει πού θέλω να πάμε απόψε. Να πάμε… Και να με ταξιδεύει από μια ξύλινη σκηνή στη Μογγολία μέχρι το βόρειο σέλας.

Η υπνοθεραπεία με βοήθησε να εξελίξω καλύτερα αυτά που με επισκέπτονται. Να τα εξημερώσω, να τα αγκαλιάσω.

Πάντα ακούω το μέσα μου. Πάντα το ακολουθώ και το συμβουλεύομαι.

Οι ανάγκες μας εκεί κρύβονται.

Γράφω πάντα νύχτα. Σηκώνομαι από το κρεβάτι όταν είμαι λίγο πριν από την ύπνωση. Εκεί που ανοίγει το δεξί. Ακατανίκητη πρόσκληση, ακατανίκητη αίσθηση. Εχοντας κρατήσει αυτή την αίσθηση, έρχονται και οι μουσικές.

Ερχονται οι ανάγκες και με βρίσκουν. Με προστάζουν, αλλά γλυκά. Και τις ευχαριστώ.

Είναι σωτηρία και καταδίκη. Νιώθω πως η έμπνευση κρατάει δευτερόλεπτα. Το υπόλοιπο έρχεται και το συμπληρώνουν η γνώση, η εμπειρία, το κεκτημένο.

Τα όνειρα είναι και οδηγοί. Είναι επαναστάτες, είναι Ινδιάνοι και αναρχικά όντα. Είναι πάντα μπροστά, οι εφιάλτες της σιγουριάς. Είναι πρωτοπόροι και παίρνουν ρίσκο. Σε μαθαίνουν να πιστεύεις, σε μαθαίνουν να πατάς μετέωρος στο κενό, στο όνομά τους.

Τα όνειρά μου είναι οδηγοί μου από μικρό παιδί.

Το όνειρό μου μικρή ήταν να έχω έναν σύντροφο με τον οποίο θα εξελισσόμαστε μαζί, χέρι χέρι. Αγκαλιά, με θαυμασμό ο ένας για τον άλλον. Το όνειρό μου ήταν να τραγουδάω. Το όνειρό μου ήταν να παραμείνω παιδί. Το όνειρό μου ήταν να είμαι τίμια, δίκαιη, γεμάτη ελπίδα. Να περπατήσω στη ζούγκλα και να εξημερώσω εαυτόν. Να εξημερώσω φόβους, γονίδια, ομφάλιο λώρο, τραύματα και κενά.

Το όνειρό μου ήταν να κρατήσω αγκαλιά ένα μωρό. Και δεύτερο. Και τρίτο… Να γίνομαι καλύτερη για εκείνα. Για τον σύντροφό μου, για την οικογένεια, τους συνεργάτες και συναδέλφους μου, τον κόσμο. Καλύτερη για μένα…

Η Πέννυ Μπαλτατζή είναι τραγουδοποιός. Μαζί με 25 επαγγελματίες από τον χώρο των τεχνών καλεί το κοινό να συμμετέχει στην προσπάθειά τους να συγκεντρώσουν, μέσω crowd funding (και της πλατφόρμας GiveAndFund), το ποσό που απαιτείται για την παραγωγή και παρουσίαση του «ιδανικού» μουσικού άλμπουμ. Ο στόχος είναι το ποσό των 31.000 ευρώ και η καμπάνια λήγει την Παρασκευή 31 Ιουλίου. Πληροφορίες στο https://www.giveandfund.com/giveandfund/project/penny-baltatzi-new-music-album.