Το κάρο και το άλογο{CR}

Kαι οι δύο παρεμβάσεις είναι αναγκαίες. Και οι δύο αφορούν, πλήρως ή εν μέρει, την πρωτεύουσα. Οι φιλοσοφίες τους όμως είναι διαφορετικές. Η μία αντιμετωπίζει τους κατοίκους ως ενηλίκους με δικαιώματα. Η άλλη μοιάζει να απευθύνεται σε ανώριμους πολίτες, που πρέπει κάποιος να τους υποδείξει το καλό τους.

Οποιος υποστηρίζει ότι αιφνιδιάστηκε από την κατάθεση του νομοσχεδίου για τις δημόσιες συναθροίσεις προφανώς λέει ψέματα. Η κινητικότητα στο πεδίο αυτό έχει ξεκινήσει από τις αρχές του αιώνα. Κάποια κυβέρνηση – και δεν μπορούσε παρά να είναι μια φιλελεύθερη κυβέρνηση – έπρεπε να βάλει επιτέλους κανόνες. Η Ελλάδα είναι η μόνη ευρωπαϊκή χώρα όπου διαδηλώνει όποιος θέλει, όπου θέλει, όποτε θέλει.

Υπάρχουν φυσικά προβλήματα. Οι δυνάμεις της τάξης συχνά παρασύρονται από το θερμό τους αίμα και δεν δείχνουν τον απαιτούμενο σεβασμό στα ανθρώπινα δικαιώματα, φέρνοντας σε αμηχανία την πολιτική τους ηγεσία (ακόμη να μάθουμε τι ακριβώς έγινε εκείνη την ημέρα στο διαμέρισμα του Ινδαρέ). Το υπουργείο Προστασίας του Πολίτη πρέπει λοιπόν να παράσχει εγγυήσεις ότι ο νόμος για τις συναθροίσεις δεν θα αποτελέσει εργαλείο για την καταστολή του συνταγματικού δικαιώματος του συνέρχεσθαι.

Από την αναγκαιότητα βελτιώσεων, όμως, μέχρι το «μην τολμήσετε!» του ΚΚΕ υπάρχει μια τεράστια απόσταση. Οι πολίτες ψηφίζουν τις κυβερνήσεις για να τολμούν, όχι για να αφήνουν τα προβλήματα να διαιωνίζονται. Το ίδιο ισχύει ασφαλώς και για τις δημοτικές Αρχές. Μόνο που η παρέμβαση του δημάρχου Αθηναίων για τον Μεγάλο Περίπατο θυμίζει περισσότερο τη «θεραπεία-σοκ» που επέβαλε ο Μπόρις Γέλτσιν στους ζαλισμένους πρώην σοβιετικούς πολίτες, παρά ένα σκανδιναβικής φιλοσοφίας σχέδιο για μια πιο πράσινη πόλη.

Η ανάπλαση μιας άσχημης, βρώμικης και θορυβώδους πόλης θα έπρεπε κανονικά να αποτελεί ένα κάλεσμα στο όνειρο. Εδώ, αντίθετα, επικρατεί ένας καθημερινός τρόμος για το ποιο θα είναι το επόμενο χτύπημα, είτε στο μέτωπο της μετακίνησης είτε σε εκείνο της αισθητικής. Κι αυτό δεν έχει σχέση μόνο με τον περιορισμό των λωρίδων κυκλοφορίας ή με τις περιβόητες ζαρντινιέρες. Αλλά με το γεγονός ότι, αντίθετα με τον Χρυσοχοΐδη, ο Μπακογιάννης μοιάζει να βάζει το κάρο μπροστά από το άλογο. Να μεταμορφώνει δηλαδή το κέντρο της Αθήνας χωρίς να έχει μεριμνήσει προηγουμένως να διοχετεύεται με αποτελεσματικό τρόπο αλλού η κίνηση, να παρέχουν καλύτερες υπηρεσίες τα μέσα μεταφοράς (που έτσι κι αλλιώς αντεδείκνυνται λόγω πανδημίας), να υπάρχει μέριμνα για άτομα με κινητικά προβλήματα.

Το στοίχημα του δημάρχου είναι ότι τα μποτιλιαρίσματα θα λειτουργήσουν ως αντικίνητρο και η τηλεργασία ως κίνητρο για μικρότερη χρήση των αυτοκινήτων στο κέντρο. Πεποίθησή του είναι επίσης ότι οι σημερινές γκρίνιες αποτελούν το τίμημα για την αυριανή απόλαυση. Μπορεί να δικαιωθεί. Μπορεί και να αποτύχει. Ο ακτιβισμός έχει ρίσκα γιατί δεν είναι πολύ δημοκρατικός. Και μερικές φορές αποδίδει καρπούς για τον ίδιο λόγο.