Μαρία Κοκορότσκου

Υπάρχουν δύο ειδών όνειρα. Αυτά που βλέπει κανείς στον ύπνο του και εκείνα που φτιάχνει στον ξύπνιο του. Από παιδί τα όνειρα είναι για μένα το καταφύγιό μου από την πραγματικότητα. Θυμάμαι συχνά να συζητώ για αυτά με τη μητέρα μου. Πολλές φορές έβρισκα ότι το όνειρό μου χρειαζόταν μερικές επιπλέον λεπτομέρειες για να αποκτήσει ενδιαφέρον, τις οποίες δεν δίσταζα να προσθέσω μπερδεύοντας έτσι την ονειροφαντασία με την πραγματικότητα. Σε κάθε περίπτωση ζητούσα από τη μητέρα μου να μου εξηγήσει τι ήταν αυτό που είχα «δει» και με γοήτευε που το μυαλό της γεννούσε ιστορίες, εξίσου ενδιαφέρουσες και αρκετές φορές ακόμη καλύτερες από τις δικές μου.

Υπάρχει ένα όνειρο που το βλέπω αρκετά συχνά στον ύπνο μου από την ηλικία των 17 ετών. Την πρώτη φορά είδα ότι βρισκόμουν με τους γονείς και τα αδέρφια μου στο αυτοκίνητό μας και περνούσαμε από στενά δρομάκια μέσα σε μικρά λευκά σπίτια, όπως εκείνα που συναντά κανείς στα κυκλαδίτικα νησιά. Ο δρόμος ήταν μακρύς και κατηφορικός, αλλά ο προορισμός μάς δικαίωσε. Μια στενή λωρίδα καταπράσινης γης, δίπλα σ’ ένα ρυάκι και πανύψηλα σκιερά δέντρα. Από τότε επισκέπτομαι αυτόν τον τόπο στα όνειρά μου αρκετά συχνά. Μόνο που τώρα πια δεν υπάρχει διαδρομή. Βρίσκομαι εκεί μ’ έναν τρόπο μαγικό, όπως συμβαίνει εξάλλου πολύ φυσικά στα όνειρα. Κάθομαι δίπλα στο ρυάκι και ρεμβάζω. Μυρίζω το γρασίδι, τα δέντρα και τα λουλούδια. Τα σπίτια δεν τα βλέπω, αλλά ξέρω ότι είναι ακόμη εκεί. Το βλέμμα μου ταξιδεύει στο άπειρο και η ψυχή μου λιγώνεται από ένα φθινοπωρινό αεράκι βροχής που χαϊδεύει όλο μου το είναι. Εκτός από εκείνη την πρώτη φορά δεν έχω βρεθεί εκεί ξανά με την οικογένειά μου. Ελάχιστες είναι επίσης οι φορές που έχω πάει με κάποιον φίλο. Οταν όμως συμβαίνει αυτό, καθόμαστε ο ένας δίπλα στον άλλον σιωπηλοί. Απολαμβάνουμε τη συντροφιά μας και τη φύση χωρίς να ανταλλάξουμε ούτε λέξη.

Είμαι σίγουρη ότι αυτός ο τόπος υπάρχει. Μπορεί να υπάρχει όπως ακριβώς τον βλέπω στο όνειρό μου και μένει ίσως να τον ανακαλύψω τυχαία στη διάρκεια της ζωής μου. Μπορεί να τον έχω δει ως παιδί και να έχει εντυπωθεί στη συναισθηματική μου μνήμη. Μπορεί πάλι να είναι ο κοινός τόπος των ονείρων που μοιράζομαι στην καθημερινή ζωή με αγαπημένα πρόσωπα με τα οποία με συνδέουν κοινές επιθυμίες.

«Είμαστε όλοι φτιαγμένοι από υλικά ονείρων·

και η ασήμαντη ζωή μας περιβάλλεται από ύπνο» (Ουίλιαμ Σαίξπηρ).

Η Μαρία Κοκορότσκου είναι αναπληρώτρια διευθύντρια του MOMus – Μουσείο Φωτογραφίας Θεσσαλονίκης