Ολες οι ιστορίες είναι αληθινές…

Ηταν εδώ και μερικές μέρες που έμαθα από κοινούς φίλους ότι ο Νίκος Αλέφαντος δεν ήταν καλά. Το εκμυστηρεύτηκε η γυναίκα του σε ένα δικό του άνθρωπο, που είχε μάθει ότι ο «Αλέ» είχε μια περιπέτεια υγείας και ήθελε να πάει να τον δει. «Δεν θα σε αναγνωρίσει» του είπε. Μετρούσε μέρες. Εφυγε χωρίς να υποφέρει.

Πολλά

Θα γραφτούν πάρα πολλά για τον Αλέφαντο. Και από τους ανθρώπους που τον γνώριζαν και από πολλούς άλλους. Ο,τι ιστορία κι αν ακούσετε ίσως είναι αληθινή: είναι μάλλον απίθανο να πει κάποιος για τον Αλέφαντο κάτι που να θεωρηθεί υπερβολή. Ο Αλέφαντος δεν είχε μυστικά, δεν απέφυγε ποτέ τη δημόσια έκθεση, δεν υπήρξε ποτέ σοβαροφανής και ήταν συνεπής με τον τρόπο που διάλεξε να πορευτεί στον δρόμο του ελληνικού ποδοσφαίρου. Δεν ήταν αγαπητός σε όλους: δεν τον ενδιέφερε. Ηταν σκληρός, μερικές φορές άδικος με τους ανθρώπους, δεν είχε τη χρήσιμη ικανότητα να «σιδερώνει» τα λόγια του, ήταν πραγματικά ηφαιστειώδης και ασυγκράτητος. Αλλά και ο χειρότερος εχθρός του δεν μπορεί να αρνηθεί ότι ήταν ένας αυθεντικός και σπάνιος τύπος ανθρώπου – ένας από αυτούς που σκεφτόταν φωναχτά.

Ολυμπιακός

Εχει δουλέψει σε όλες τις ελληνικές ομάδες (εκτός από τον Παναθηναϊκό και τον Αρη) αλλά σίγουρα ξεχωρίζουν τα τρία του περάσματα από τον Ολυμπιακό: στο μυαλό του τα τελευταία είκοσι χρόνια ήταν προπονητής του Ολυμπιακού διαρκώς. Το μαράζι του ήταν ότι ο διαιτητής Δούρος τον αδίκησε και δεν του επέτρεψε να κερδίσει ένα πρωτάθλημα στο τελευταίο πέρασμά του από τον Ολυμπιακό. Ως προπονητής υπήρξε πρωτοπόρος: ήταν ένας από τους πρώτους που ταξίδεψε στο εξωτερικό για να δει προπονήσεις και το ασκησιολόγιό του ήταν σπουδαίο. Ηταν επίσης ο πρώτος άνθρωπος του ποδοσφαίρου που έγραψε βιβλίο στην Ελλάδα – το δυσεύρετο «Από τη φτώχεια στην αναγνώριση». Ας τον θυμόμαστε για την ευφράδειά του, τις ατάκες του, τα τηλεοπτικά (και όχι μόνο) σόου του και για την ειλικρινέστατη αγάπη που είχε στο ποδόσφαιρο. Κι ας είναι ελαφρύ το χώμα.

Ημιτελικοί

Σήμερα έχουμε τους δυο ημιτελικούς του Κυπέλλου όπου συμμετέχουν ομάδες με διαφορετικά κίνητρα. Ο Αρης θα ήθελε τη συμμετοχή του στον τελικό: θα ήταν μια μεγάλη στιγμή για την ιστορία του. Η ΑΕΚ και ο ΠΑΟΚ θέλουν να σώσουν μέσω του Κυπέλλου κάτι από τη σεζόν τους. Ο Ολυμπιακός θέλει απλά να κάνει το νταμπλ, αλλά πιο πολύ μοιάζει να τον απασχολεί η επικείμενη κατάκτηση του πρωταθλήματος και φυσικά το μεγάλο ματς με τη Γουλβς: το Κύπελλο είναι η τρίτη του προτεραιότητα – θυμίζω ότι στο ματς στην Τούμπα, όπου ο Ολυμπιακός ηττήθηκε, ο Μαρτίνς έπαιξε με πολλούς αναπληρωματικούς.

Μήνυμα

Ο Αρης θα προσπαθήσει με όλες του τις δυνάμεις να αποκλείσει την ΑΕΚ. Ομως η ομάδα της Θεσσαλονίκης (την οποία επισκέφτηκε αντιπροσωπεία του κόσμου της χθες στην προπόνηση) έχει προβλήματα στην άμυνα, αφού οι στόπερ Βέλεθ και Σόουσα αποχώρησαν τραυματίες από το τελευταίο ματς, που ήταν επίσης απέναντι στην ΑΕΚ. Στον Ολυμπιακό η ερώτηση είναι τι θα κάνει ο Μαρτίνς με τον Βαλμπουενά: αν τον κρατήσει εκτός ενδεκάδας στέλνει κι ένα μήνυμα στην ομάδα ότι το ματς δεν είναι τόσο σημαντικό τελικά. ΑΕΚ και ΠΑΟΚ μπορεί να περάσουν διότι έχουν πιο απλή δουλειά από τους αντιπάλους τους: πρέπει απλώς να μη χάσουν. Υπάρχει κι ένα ακόμα σημάδι ότι θα τους ξαναδούμε στον τελικό. Αν δεν υπήρχε η διακοπή και είχαν γίνει οι ημιτελικοί όταν έπρεπε και οι δυο θα είχαν πολύ μεγαλύτερα προβλήματα: και ο Ολυμπιακός και ο Αρης θα μπορούσαν να κερδίσουν τις ρεβάνς με 1-0 και να προκριθούν με βάση τη φόρμα της στιγμής. Τώρα είναι σαφώς πιο δύσκολο.

Φίρμες

Θα διευθύνουν τα ματς δυο διαιτητές – φίρμες από την Ολλανδία. Ο ραγδαία ανερχόμενος Ντάνι Μάκελι, που θα διευθύνει στο Βικελίδης το ΑΕΚ – Αρης και ο βετεράνος Μπιορν Κάιπερς που θα είναι παρών στο Ολυμπιακός – ΠΑΟΚ στο Καραϊσκάκη, είναι δυο από τα μεγαλύτερα ονόματα, που έχουν έρθει να διευθύνουν ματς του ελληνικού πρωταθλήματος. Βέβαια όπως όλοι οι μεγάλοι διαιτητές στους γηπεδούχους δεν πρόκειται να δώσουν τίποτα και ίσως για αυτό επιλέχτηκαν. Ας ελπίσουμε τώρα που άνοιξαν πλέον τα αεροδρόμια να ξαναέχουμε ξένους διαιτητές και στα ματς των play off. Οπως ακριβώς προβλεπόταν να συμβεί στα ντέρμπι φέτος.

Απόφαση

Οι ημιτελικοί θα γίνουν τελικά χωρίς κόσμο γιατί έτσι αποφάσισε η αρμόδια υγειονομική επιτροπή. Παρόλο που όλα μέχρι τώρα έχουν κυλήσει χωρίς πρόβλημα το αίτημα της Σουπερλίγκας για παρουσία κόσμου στα γήπεδα (μέχρι 8.000 θεατές…) δεν έγινε δεκτό. Προκαλεί ερωτήματα κυρίως η απόφαση να παραμείνουν κλειστές οι σουίτες των γηπέδων, την ώρα που έχουν ανοίξει ξενοδοχεία και εστιατόρια – ίσως το αίτημα θα πρέπει να υποβληθεί ξανά. Κατά τα άλλα κάθε παιχνίδι είναι μια επίδειξη του πόσο ελάχιστη προσοχή υπάρχει για τα μέτρα ασφαλείας από τους παίκτες και τους προπονητές τους. Την Κυριακή στο ματς Ξάνθη –  Παναιτωλικός ο σκόρερ της ομάδας του Αγρινίου Μπαΐροβιτς ανέβηκε στην εξέδρα για να πανηγυρίσει με όλους. Χθες οι παίκτες του Πανιώνιου όταν σκόραρε ο Τσιλούλης στη Λαμία έγιναν ένα κουβάρι. Κατά τα άλλα οι σουίτες των γηπέδων παραμένουν κλειστές.

Οκτώ

Προφανώς και η απόφαση της αρμόδιας επιτροπής δεν είναι αστήρικτη: το να μπουν οκτώ χιλιάδες άνθρωποι σε ένα γήπεδο δεν είναι απλό ζήτημα στον καιρό των πρωτοκόλλων. Αλλά υπήρχε η δυνατότητα, με βάση την πρόταση, αν μια ομάδα δεν ήθελε κόσμο να παίξει χωρίς κόσμο – κι αυτό είναι κάτι που προφανώς δεν έλαβαν υπόψη τους όσοι αποφάσισαν. Από την άλλη και η UEFA έχει σκοτούρες. Στις 14 Ιουνίου αποφάσισε τη διεξαγωγή του final 8 του Τσάμπιονς Λιγκ στη Λισαβόνα και από εκείνη τη μέρα τα κρούσματα στην πρωτεύουσα της Πορτογαλίας συνεχώς και πληθαίνουν! Ποιος θα το έλεγε…

Δίκη

Ποιος θα το έλεγε επίσης, με βάση τα στοιχεία, ο Ολυμπιακός και ο Ατρόμητος να εμφανίζονται σήμερα στην Επιτροπή Δεοντολογίας της ΕΠΟ αντιμετωπίζοντας την κατηγορία της χειραγώγησης ενός μεταξύ τους ματς πέντε χρόνια πριν. Δεν έχουν βρεθεί χρήματα που να μαρτυρούν ότι κάτι ύποπτο έγινε, δεν προκύπτει στοιχηματισμός, δεν ισχυρίστηκε ποτέ κάτι τέτοιο ούτε ο βασικός μάρτυρας κατηγορίας, ο Τάκης Φύσσας. Αλλά παρ’ όλα αυτά η υπόθεση έφτασε να εκδικαστεί. Κι όσο κι αν οι δυο ομάδες αντιμετωπίζουν το πράγμα χωρίς άγχος και αγωνία, εγώ λέω πως ένα δικαστήριο είναι πάντα επικίνδυνο. Ειδικά αν η κατηγορία που σου προσάπτουν είναι εντελώς αστεία και παντελώς αβάσιμη.