Οι υποσχέσεις για το Brexit

Στις 23 Ιουνίου 2016, το 72% των βρετανών ψηφοφόρων προσήλθε στις κάλπες προκειμένου να συμμετάσχει στο δημοψήφισμα για το Brexit. Τέσσερα χρόνια αργότερα, μένει κανείς άφωνος από τον τρόπο με τον οποίο έχει μετασχηματιστεί η πολιτική. Οι συνέπειες όμως με όρους ουσιαστικής πολιτικής έχουν υπάρξει σημαντικά λιγότερες. Το Brexit, μέχρι στιγμής, έχει αλλάξει τα πάντα και τίποτα. Ας ξεκινήσουμε από το πλέον προφανές σημείο. Η σχέση του Ηνωμένου Βασιλείου με την ΕΕ θα αλλάξει, και στην πραγματικότητα έχει ήδη αλλάξει, βαθιά λόγω του δημοψηφίσματος. Παρ’ όλες τις αμφιβολίες για το κατά πόσο θα γινόταν σεβαστό το αποτέλεσμά του, έγινε σεβαστό. Η Βρετανία έπαψε να είναι μέλος της ΕΕ στις 31 Ιανουαρίου. Και η ρήξη υπόσχεται να είναι πολύ πιο σοβαρή απ’ ό,τι ανέμεναν πολλοί παρατηρητές.

Οι Brexiters όμως έσφαλαν όταν υποστήριζαν πως η αποχώρηση θα ήταν εύκολη. Φυσικά, οι δυσκολίες προήλθαν εν μέρει από τις ανεπάρκειες της πολιτικής ηγεσίας και τον διχασμό του Κοινοβουλίου. Το Εθνικό Ελεγκτικό Συνέδριο, ωστόσο, υποστήριξε πως μέχρι τον Μάρτιο του 2020, περίπου 27.500 δημόσιοι λειτουργοί εργάζονταν πάνω στο Brexit. Το γεγονός ότι ακόμα και το βρετανικό Δημόσιο, που θεωρούνταν από καιρό ίσως η πλέον αποτελεσματική διοίκηση εντός της ΕΕ, δυσκολεύτηκε να αντεπεξέλθει, είναι αποκαλυπτικό.

Η κυβέρνηση Τζόνσον μοιάζει αποφασισμένη όχι μόνο να φέρει το Brexit εις πέρας, αλλά και να το κάνει με τρόπο συνεπή προς την υπόσχεσή της να «ανακτήσει το Ηνωμένο Βασίλειο τον έλεγχο» των χρημάτων, των νόμων και των συνόρων του. Το τι σημαίνει αυτό για τη μελλοντική σχέση Ηνωμένου Βασιλείου – ΕΕ είναι σαφές. Ολες οι υπόλοιπες υποσχέσεις για την ίδια τη χώρα, ωστόσο, έχουν μείνει στα χαρτιά. Και η πανδημία έκανε την ανάγκη αντιμετώπισης των μακροχρόνιων ανισοτήτων ακόμα πιο κατεπείγουσα.

Ο Αναντ Μένον είναι διευθυντής της ανεξάρτητης ερευνητικής οργάνωσης The UK in a Changing Europe