Ο αδίστακτος πρόεδρος

Οσο θλιβερό και αν ακούγεται, η αποκάλυψη πως ο Ντόναλντ Τραμπ ζήτησε τη βοήθεια του Σι Τζινπίνγκ, του αυταρχικού του άλτερ έγκο στο Πεκίνο, για να επανεκλεγεί δεν θα έπρεπε να εκπλήσσει τους παρατηρητές των καμωμάτων του στην Ουκρανία, των δικαστικών του περιπετειών στις ΗΠΑ, αλλά και της έκθεσης Μιούλερ σχετικά με την επιχείρηση παρέμβασης της Μόσχας στις εκλογές του 2016. Ηταν σαφές από καιρό πως αυτός ο πάντα αδίστακτος πρόεδρος θα έκανε τα πάντα για να συνεργαστεί με οποιονδήποτε, όποιες ενστάσεις και αν είχε κανείς γι’ αυτόν, προκειμένου να εξασφαλίσει μια δεύτερη θητεία στον Λευκό Οίκο. Είναι ικανός να κάνει ακόμη και την πιο επαίσχυντη συμφωνία ή να πει ακόμη και το πιο κραυγαλέο ψέμα. Ο Τζον Μπόλτον αποκάλυψε πώς χειραγώγησε και υπονόμευσε την εξωτερική πολιτική προς ίδιον όφελος. Είναι βέβαιο λοιπόν πως έχει και άλλα σχέδια ενόψει των εκλογών του Νοεμβρίου, για τις οποίες έχει λόγους να φοβάται πως θα χάσει. Το βιβλίο του πρώην συμβούλου του εθνικής ασφάλειας περιγράφει μια παγιωμένη συμπεριφορά, η οποία είναι και ανήθικη, και παράνομη, και ενδεχομένως και προδοτική.

Ενα κλασικό παράδειγμα του τρόπου με τον οποίο ο Ντόναλντ Τραμπ χρησιμοποιεί τις εξωτερικές σχέσεις προς όφελός του είναι η προσπάθειά του να καλοπιάσει τον δικτάτορα της Βόρειας Κορέας Κιμ Γιονγκ Ουν. Αγνοώντας τους ειδικούς, μεταξύ των οποίων και τον Μπόλτον, ο Τραμπ επιστράτευσε την υποτιθέμενη επιχειρηματική του καπατσοσύνη στο κλείσιμο συμφωνιών για να πείσει τον Κιμ να εγκαταλείψει τις πυρηνικές του φιλοδοξίες. Αυτό που πέτυχε ήταν να ενισχύσει τη διεθνή εικόνα του Κιμ, ενώ και η προσπάθειά του να πλασαριστεί ως ειρηνοποιός της Μέσης Ανατολής που θα άξιζε το Νομπέλ μόνο επιπλέον προβλήματα δημιούργησε στις σχέσεις Ισραήλ – Παλαιστίνης.

Αλλά τίποτε από αυτά δεν τον νοιάζει. Το μόνο που τον νοιάζει είναι να νικήσει στις εκλογές.