«Αλήτες, ρουφιάνοι, δημοσιογράφοι»

Αξίζει να θυμηθούμε σήμερα το απόσπασμα μιας δήλωσης του Αλέξη Τσίπρα περί διαπλοκής, που είχαμε αναδείξει ξανά: «Εγώ θεωρώ ότι είσαστε και θύμα ως δημοσιογράφος αυτής της συζήτησης, διότι πιστεύω ότι στο τέλος της ημέρας οι δημοσιογράφοι επιχειρούν – οι περισσότεροι, όχι όλοι – να κάνουν τη δουλειά τους, και μέσα σε ένα κλίμα που έχει να κάνει με αντιπαραθέσεις, συγκρούσεις, οικονομικά συμφέροντα, κάνουν τους τροχονόμους στο τέλος της ημέρας». Εννέα μέρες μετά αυτοδιαψεύστηκε, με το σποτ που επέλεξε να δημοσιοποιήσει ο ΣΥΡΙΖΑ για το θέμα της κρατικής διαφήμισης στα ΜΜΕ. Στο σποτ το επιχείρημα προσωποποιείται με μια δημοσιογράφο που προσπαθεί να εκφωνήσει μια είδηση και τη διακόπτει μια αργή βροχή από χαρτονομίσματα. Αρχικά αντιστέκεται, αλλά η βροχή αυξάνεται ώσπου, τελικά, υποκύπτει και μιλάει πια σαν μαγεμένη από τα λεφτά που τη ραίνουν.

Το μήνυμα είναι παραπάνω από σαφές. Αν ο σκοπός ήταν να τεθεί στη δημόσια σφαίρα το σοβαρό ζήτημα της διαφάνειας και της λογοδοσίας, τότε απέτυχε, διότι το μοναδικό θέμα που έθιξε είναι η ερμηνεία του καθενός στο σύνθημα «αλήτες, ρουφιάνοι, δημοσιογράφοι». Κι επειδή δεν το ενέκριναν αφελείς άνθρωποι, μπορούμε να υποθέσουμε ότι αυτός ήταν ο πραγματικός τους στόχος. Ας διερωτηθούμε το εξής: Εφόσον τα ΜΜΕ είναι επιχειρήσεις, γιατί δεν το προσωποποίησαν με έναν εκδότη; Με έναν εργοδότη; Μήπως είναι πιο βολικό να τα βάλεις με έναν μεγάλο κλάδο εργαζομένων, τσουβαλιάζοντας, κι όχι με τους ισχυρότερους; Και για να τελειώνουμε με τις υπεκφυγές: αν η δημοσιογραφία έχει προβλήματα αξιοπιστίας, δεν είναι τα κόμματα τα εξουσιαστικά κατάλληλα για τέτοιες υποδείξεις.

Για να βάλεις στα σοβαρά ένα θέμα στη συζήτηση, πρέπει να μην έχεις κι εσύ λερωμένη τη φωλιά σου. Γιατί τα κόμματα αυτά δεν ενοχλούνται από τη στρατευμένη δημοσιογραφία, όπως ενοχλούνται κάποιοι πολίτες. Την αγκαλιάζουν γιατί είναι το απόλυτο win-win: από τη μια μπορούν, όποτε εξυπηρετεί, να τη στοχοποιούν κι όποτε επιθυμούν να τη χρησιμοποιούν, π.χ. διατηρώντας κομματικά ΜΜΕ. Χαμένοι βγαίνουν όσοι τους στερούν την ιδιότητα του εργαζομένου παρότι διακατέχονται από τα ίδια προβλήματα. Και που πρέπει κάθε τρεις και λίγο να αποδεικνύουν την ηθική τους, όχι απέναντι στους πολίτες, αλλά απέναντι στις κατηγορίες κάποιων πονηρών.