Hotspot η Πλατεία Βικτωρίας

Μια κουβέρτα απλωμένη στη σκιά της μουριάς, ένας μπόγος με λιγοστά ρούχα, μια εξάδα εμφιαλωμένα νερά και δυο σακούλες με τρόφιμα που τους προσέφεραν περίοικοι. Αυτά είναι όλα κι όλα τα υπάρχοντα μιας από τις οικογένειες των προσφύγων που από την Παρασκευή – οπότε και άφησαν πίσω τους το κολαστήριο της Μόριας – έχουν βρει καταφύγιο στην Πλατεία Βικτωρίας. Οχι περισσότεροι από 40 στο σύνολό τους, θεώρησαν ότι η φυγή από το καμπ της Λέσβου θα σήμαινε και την αρχή μιας νέας ζωής στην Αθήνα ή οπουδήποτε αλλού, αφού η αίτηση ασύλου τους έχει εγκριθεί. Ωστόσο, χωρίς να έχουν ακόμα λάβει ΑΜΚΑ και ΑΦΜ, αδυνατούν να βρουν κατάλυμα για τους ίδιους και τις οικογένειές τους, με αποτέλεσμα να περνούν τις ημέρες και τις νύχτες τους στην αφιλόξενη πλατεία.

Εξάλλου, η πλειονότητα όσων έφτασαν στη Βικτώρια αποτελείται από γυναίκες με ανήλικα παιδιά, κάποια εκ των οποίων βρέφη, μόλις μερικών μηνών. Τα γεμάτα περιέργεια μάτια τους παρατηρούν τους περαστικούς αλλά και τις συζητήσεις των ενηλίκων για το μέλλον τους. Δίπλα τους, ηλικιωμένοι συγγενείς τους κοιμούνται σε μουσαμάδες, ενώ τα λίγο μεγαλύτερα αδέλφια τους δεν χάνουν την όρεξή τους για παιχνίδι, πάντα υπό την αυστηρή επιτήρηση των μανάδων τους, οι οποίες είναι και οι μόνες που τα μάτια τους προδίδουν απελπισία για το άγνωστο και αβέβαιο αύριο. Τι θα γίνει όταν ο υδράργυρος στην Αθήνα ανέβει ακόμα περισσότερο και οι πλάκες της πλατείας πυρώσουν, για πόσο ακόμα θα τρέφουν τα μωρά τους με κρουασάν και κονσέρβες, ποια θα είναι η τύχη τους αν η πανδημία για την οποία τόσα έχουν ακούσει όσο καιρό ήταν στη Μόρια φουντώσει εκ νέου…;

Οι εικόνες – γροθιά στο στομάχι θυμίζουν το δύσκολο 2015, όταν χιλιάδες πρόσφυγες και μετανάστες στριμώχνονταν στην ίδια πλατεία μέχρις ότου εξασφαλίσουν στέγη ή συνεχίσουν το ταξίδι τους προς τα – ανοιχτά ακόμα τότε – βόρεια σύνορα της χώρας. Μιας χώρας (και μιας ηπείρου) που από την πρώτη στιγμή διέψευσε τις ελπίδες τους για μια καλύτερη ζωή, μακριά από αντιμαχόμενους στρατούς, φατρίες, σκοταδιστές φυλάρχους, τρομοκρατικές επιθέσεις, βομβαρδισμούς και βασανιστήρια. Η παρουσία αυτών των 40 ψυχών στην καρδιά της Αθήνας πέντε χρόνια μετά, ωστόσο, αποδεικνύει ότι ελάχιστα έχουν αλλάξει στη διαχείριση του Προσφυγικού, τόσο στην Ελλάδα όσο και στην Ευρώπη.

Δομές φιλοξενίας. Χθες το πρωί, πάντως, οι πρόσφυγες ενημερώθηκαν από στελέχη της ΕΛ.ΑΣ. ότι όσοι το επιθυμούν μπορούν να μεταφερθούν προσωρινά σε δομές φιλοξενίας της Αττικής αλλά και να απευθυνθούν στον Διεθνή Οργανισμό Μετανάστευσης προκειμένου να βοηθηθούν στην έκδοση των απαραίτητων για την ενοικίαση κατοικίας εγγράφων. Ωστόσο, οι ίδιοι υποστηρίζουν ότι οι διαδικασίες αυτές είναι ιδιαίτερα χρονοβόρες, με την αναμονή για τη διευθέτηση των υποθέσεών τους να διαρκεί μέχρι και έναν ή δύο μήνες. Αυτό σημειώνει, μιλώντας στα «ΝΕΑ», η 20χρονη Φερισέ που έχει βρεθεί στην Πλατεία Βικτωρίας μαζί με τους γονείς και τις δύο αδελφές της. «Περάσαμε στη Μόρια οκτώμισι μήνες και ξαφνικά μας είπαν ότι μπορούμε να φύγουμε, χωρίς όμως να μας πουν πού να πάμε. Πληρώσαμε το εισιτήριο και ήρθαμε στον Πειραιά και από εκεί στην Αθήνα», περιγράφει, εξηγώντας πως κατέληξαν στην πλατεία ακολουθώντας άλλους συμπατριώτες τους που είχαν ενημερωθεί να κατευθυνθούν εκεί. «Είναι μια πληροφορία που διακινείται μεταξύ των προσφύγων», λέει χαρακτηριστικά.

Η Φερισέ (το όνομα της οποίας σημαίνει άγγελος στη γλώσσα της) είναι η μοναδική που μιλάει αγγλικά και τις ημέρες αυτές βοηθάει τους υπόλοιπους να ενημερωθούν, όμως και η ίδια δεν γνωρίζει πότε ακριβώς θα έχει στα χέρια της τα πολυπόθητα έγγραφα (ΑΜΚΑ, ΑΦΜ και πιστοποίηση ασύλου) που είναι ικανά να της εξασφαλίσουν στέγη μέσω του προγράμματος Helios του Διεθνούς Οργανισμού Μετανάστευσης. Από το ΚΥΤ της Μόριας έφυγε με ένα τρίπτυχο στο χέρι που αίρει τους γεωγραφικούς περιορισμούς για τις μετακινήσεις της, το οποίο ωστόσο χρειάζεται θεώρηση – ανανέωση ανά τακτά χρονικά διαστήματα.

Υπενθυμίζεται ότι μέχρι σήμερα περίπου 2.000 αναγνωρισμένοι πρόσφυγες έχουν βγει από τις δομές φιλοξενίας, σε εφαρμογή της σχετικής απόφασης για την αποσυμφόρηση των νησιωτικών καμπ.