Η 14η Ιουνίου δεν ξαναζεί…

Θα μπορούσε να ειπωθεί και ως «η εκδίκηση της πραγματικότητας». Πέρα από τα (ποδοσφαιρικά) play offs και play outs, μακριά από τα τεκταινόμενα στα ευρωπαϊκά πρωταθλήματα και την προσπάθεια να ολοκληρωθεί ομαλά η σεζόν, αυτό που συντελείται στο μπάσκετ ισοδυναμεί με κοσμογονία.

Ουδείς γνωρίζει κάτω από ποιες συνθήκες θα ξημερώσει η επόμενη ημέρα. Τι πρωτάθλημα θα έχουμε, αν θα έχουμε, δηλαδή, και με ποιες ομάδες. Ηδη, όσοι την κάνουν με ελαφρά πηδηματάκια, αδυνατώντας να αντεπεξέλθουν στις υποχρέωσεις τους, είναι αρκετοί. Ο Ηφαιστος Λήμνου που τον γνωρίσαμε εσχάτως στα σαλόνια της Α1 κατεβάζει κι αυτός ρολά. Δεν είναι παράλογο. Ούτε φταίει η Λήμνος που δεν κατάφερε να κρατήσει μια ομάδα που απέσπασε εγκωμιαστικά σχόλια.

Πάνε χρόνια πολλά που άκουγα τις εκτιμήσεις των ειδικών, των λεγόμενων «μπασκετικών» που έλεγαν τόσα και τόσα για την ανάγκη να επενδύσει το άθλημα στην ύπαιθρο και να υπάρξουν ομάδες μακριά από την πρωτεύουσα ή τη Θεσσαλονίκη. Αποκέντρωση! Αυτή ήταν η λέξη που στροβίλιζε στα αφτιά μου. Οντως, το είδαμε! Ηρθε η Καβάλα. Ο Ιωνικός Νέας Φιλαδέλφειας πήγε στην Αμαλιάδα. Από ‘κεί ξεπήδησε και ο Κόροιβος χρόνια μετά. Είδαμε την Κύμη, το Ρέθυμνο και τη Λήμνο. Σταδιακά, οι περισσότερερς ομάδες χάθηκαν. Φαλιμέντο! Κανόνι. Οπως κι αν το πει κάποιος, η αλήθεια δεν αλλάζει. Ηταν ομάδες του ιδιοκτήτη, της μιας χρήσης και δεν είχαν το βασικό συστατικό για να ακουμπήσουν στο σήμερα και να πάνε παραπέρα. Οι ειδήμονες έσφαλαν, ίσως γιατί λειτούργησαν ή σκέφθηκαν με κριτήρια της αγοράς και όχι συναισθηματικά. Εδώ, δεν είναι Ιταλία και χρειάζεται δουλειά σκληρή για να κρατήσει μια πόλη, για να αγκαλιάσει ένας νομός μια ομάδα. Κάπως έτσι, έσκαγαν χαμόγελα που αφανίστηκε ο Τρίτωνας. Που χάθηκε ο Πανελλήνιος. Ή το Παγκράτι με τους τόσους παικταράδες που έβγαλε. Επειδή ο Σπόρτιγκ με τη βαριά (μπασκετική) φανέλα κατρακύλησε και χώθηκε στο χρονοντούλαπο της ιστορίας, όπως θα έλεγαν και πολιτικοί του χθες… Κι όμως, αυτές οι ομάδες με τα σοβαρά λάθη τους, αυτά που τους οδήγησαν να πέσουν σε ξέρες και σχεδόν να διαλυθούν, ήταν το ίδιο το μπάσκετ. Χρειάζονταν κι αυτές. Κι όχι μόνον αυτά τα ονόματα. Τα υπόλοιπα είναι απλά αμπαλάζ για να βλέπουμε ένα προϊόν που χάνεται. Που ξεφτίζει σε καθημερινή βάση με ευθύνη πολλών. Εδώ ταιριάζει πως και η εγχείρηση απέτυχε, αλλά και ο ασθενής πέθανε! Το ίδιο το μπάσκετ δηλαδή που, αν δεν δει διαφορετικά το ζήτημα, μάλλον με το κιάλι θα αναζητεί ανθρώπους να το παρακολουθούν. Εντός ή εκτός των αστικών κέντρων. Και σίγουρα μακριά από τα όνειρα των ονειροπαρμένων μπασκετικών… Κι όλα αυτά, την ημέρα που πάντα θα μας θυμίζει την έκρηξη: τη 14η Ιουνίου 1987!