Η Κατερίνα και η Φώφη…

Μπορεί κάποιοι να τις συμπαθούν, μπορεί πάλι και όχι. Μπορεί να πιστεύουν πως κέρδισαν τη θέση τους με την αξία τους ή πως βρέθηκαν εκεί επειδή στάθηκαν τυχερές. Μπορεί να εκνευρίζονται μαζί τους γιατί θα προτιμούσαν η φωτογραφία του καναπέ να περιλαμβάνει δύο οποιουσδήποτε άνδρες. Τίποτα από αυτά, όμως, δεν έχει την παραμικρή σημασία. Το χθεσινό κλικ στο Προεδρικό Μέγαρο είναι ιστορικό: ίσως για πρώτη φορά στα 188 χρόνια ύπαρξης του ελληνικού κράτους, δύο γυναίκες με θεσμικούς ρόλους κάθισαν η μία απέναντι στην άλλη. Οχι ως σύζυγοι πολιτικών, όχι ως αναπληρώτριες κάποιου ηγέτη, όχι εξ ανάγκης λίγο πριν από κάποια εκλογική αναμέτρηση. Η Κατερίνα Σακελλαροπούλου και η Φώφη Γεννηματά, η Πρόεδρος της Δημοκρατίας και η πρόεδρος του Κινήματος Αλλαγής, έδωσαν νέο συμβολισμό σε ένα εθιμοτυπικό ενσταντανέ. Το αναγνώρισαν και οι ίδιες με (όχι και τόσο έμμεσα) σχόλια για τη σύμπτωση να βρίσκονται στο ίδιο κάδρο.

Παλαιότερα, οι γυναίκες σε θέσεις εξουσίας έκαναν τα πάντα για να ξεχαστεί το φύλο τους. Ηταν πιο εύκολο με αυτόν τον τρόπο να προσελκύσουν το ανδρικό κοινό που, για να τις πάρει στα σοβαρά, έπρεπε να τις αποσυνδέσει από το σεξ ή τη μητρότητα. Η Χίλαρι Κλίντον ήταν εκείνη που μετέτρεψε ουσιαστικά τη δυσκολία σε πλεονέκτημα: δεν δίστασε να μιλήσει για τη γυναικεία εμπειρία. Δεν νοιαζόταν και τόσο να προστατεύσει την προσωπική της ζωή, αυτή είχε ήδη βγει στη φόρα από τη δεκαετία του ’90. Τα κοστούμια που φορούσε μετονομάστηκαν σε power suits και μπήκαν στην ποπ κουλτούρα, τα γυναικεία θέματα είχαν μια ξεχωριστή θέση στην πολιτική της ατζέντα. Δεν ήταν όμως μόνο αυτό – και όχι γιατί δεν της επιτρεπόταν επικοινωνιακά. Το παράδειγμα της Κλίντον τρέφει ακόμη τις γυναίκες πολιτικούς. Και, όταν εφαρμόζεται σωστά, γίνεται όπλο στα χέρια τους.

Η συζήτηση της Σακελλαροπούλου και της Γεννηματά μπροστά στις κάμερες ακολούθησε την ίδια τακτική. Ξεκίνησε με τον συμβολισμό του φύλου τους, συνεχίστηκε όμως με τις κοινωνικές ανισότητες που έφερε η πανδημία και τελείωσε με αναφορές στα εθνικά θέματα και την τουρκική προκλητικότητα. Αν η κουβέντα των δύο γυναικών είχε μείνει στην περίφημη γυάλινη οροφή, ίσως δεν θα είχε και τόση σημασία. Η πρώτη τους συνάντηση όφειλε να έχει και συζήτηση επί της ουσίας. Δεν συμφώνησαν μόνο για την ανάγκη εθνικής ενότητας σε περιόδους κρίσης. Είχε σημασία που η Γεννηματά επανέλαβε στην Πρόεδρο της Δημοκρατίας το αίτημα προς τον Κυριάκο Μητσοτάκη για σύγκληση του Συμβουλίου Πολιτικών Αρχηγών. Την ίδια σημασία που είχε και η θεσμική απάντηση της Σακελλαροπούλου για τους πολλούς συνταγματικούς και πολιτικούς τρόπους διαλόγου που προσφέρονται στα κόμματα: η καθεμία έμεινε πιστή στον ρόλο εξαιτίας του οποίου βρέθηκαν να συνομιλούν. Επαιξαν με τους κανόνες, όμως τους έσπασαν κιόλας. Ηταν ένα ραντεβού win-win και για τις δύο.

Οι συμβολισμοί έχουν, βέβαια, τους περιορισμούς τους. Η συνάντηση των δύο προέδρων διήρκεσε περίπου μία ώρα – και όσο θετικό κι αν ήταν το κλίμα, σίγουρα δεν ήταν αρκετό για να μεταβάλει την πραγματικότητα που ζουν καθημερινά οι γυναίκες. Κάθε κουβέντα όμως, κάθε παύση, χαλούσε λίγο παραπάνω το γυαλί του ταβανιού. Ενα ράγισμα ακόμα, μέχρι την ώρα που δεν θα χρειάζεται πια να τα μετράμε.