«Δεν θέλω να έχουν μίσος τα παιδιά μου»

Το κατάφερε και αυτό ο Γιάννης Αντετοκούνμπο: κατάφερε να στήσει μια γέφυρα που συνδέει νοητά τον… Πλάτωνα με τη Μάγια Αγγέλου!

Ο επιφανής αθηναίος φιλόσοφος είχε γράψει ότι «όλοι οι άνθρωποι είναι από τη φύση τους ίσοι, πλασμένοι από το ίδιο χώμα και από τον ίδιο δημιουργό που όσο κι αν απατόμαστε, αγαπάει τόσο τον φτωχό χωρικό, όσο και τον ισχυρό ηγεμόνα».

Η σπουδαία αμερικανίδα ποιήτρια και ακτιβίστρια διατύπωσε το ίδιο νόημα χρησιμοποιώντας μια αλληγορία: «Η διαφορετικότητα κεντάει ένα πλούσιο χαλί που όλοι οι κόμποι έχουν την ίδια αξία, ανεξάρτητα από το χρώμα τους».

Ο έλληνας σουπερστάρ του ΝΒΑ δεν είναι ούτε φιλόσοφος, ούτε ποιητής, ούτε παριστάνει τον ακτιβιστή: είναι όμως ένας σκεπτόμενος και ανήσυχος νέος και διάσημος άνθρωπος που βγήκε από το σπίτι του στους δρόμους του Μιλγουόκι για να διαδηλώσει εναντίον του ρατσισμού και να βροντοφωνάξει κι ελόγου του το σύνθημα «Black Lives Matter»…

Μετρούν (και) οι μαύρες ζωές!
Η δολοφονία του Τζορτζ Φλόιντ στη Μινεάπολις και η επιγενόμενη επίθεση σε έναν ηλικιωμένο στο Μπάφαλο αποτελούν μονάχα τις αφορμές για να ξεσπάσει ένα μεγάλο κύμα αντίδρασης και αντίστασης που κατακλύζει τις τελευταίες ημέρες όλη την Αμερική. Οι παίκτες και οι προπονητές του ΝΒΑ, πενήντα δύο ημέρες προτού επιστρέψουν στη δράση, σήκωσαν πρώτοι το μπαϊράκι και ο «Greek Freak» δεν θα μπορούσε να μείνει απαθής και αναίσθητος.

Την προπερασμένη Κυριακή ανάρτησε στον λογαριασμό του στο Τwitter το εξής μήνυμα: «Πραγματικά δεν ξέρω πώς να εκφράσω με λόγια τα συναισθήματά μου, αλλά αυτό που ξέρω σίγουρα είναι ότι φτάνει πια! Είναι ώρα για αλλαγή!».

Μια εβδομάδα αργότερα η στάση του υπήρξε πολύ πιο εμφατική και δυναμική. «Αυτή είναι η πόλη μας και έχουμε ευθύνη να βγούμε και να τη στηρίξουμε. Θέλουμε αλλαγή και δικαιοσύνη, αυτό θα γίνει» φώναξε με τηλεβόα ο Γιάννης προς το συγκεντρωμένο πλήθος.

Και συνέχισε: «Θέλω τα παιδιά μου να μεγαλώσουν στο Μιλγουόκι και να μη φοβούνται να περπατήσουν στους δρόμους. Πώς θα νιώσουν άραγε όταν μετά από χρόνια δουν αυτούς που θα έχουν χάσει τη ζωή τους, λόγω του ρατσισμού; Θα έχουν μίσος στην καρδιά τους, και αυτό είναι κάτι που δεν το θέλω. Το χρώμα δεν έχει σημασία, είμαστε όλοι άνθρωποι. Αυτό που συμβαίνει σήμερα εδώ δεν έχει σχέση με τη δημοσιότητα, δεν με νοιάζει κιόλας κάτι τέτοιο, απλώς σας αγαπώ και θέλω να δείτε ότι είμαι μαζί σας».

Ο ΜVP της περυσινής σεζόν τέθηκε μπροστάρης στο ειρηνικό συλλαλητήριο, φορώντας όχι μονάχα τη μάσκα του, αλλά και μπλουζάκι με το σύνθημα «I can’t breathe», όπως φώναζε ο Φλόιντ την ώρα που τον ποδοπατούσε ο αστυνομικός στον δρόμο της Μινεάπολις. Συν τοις άλλοις, φρόντισε κιόλας να εφοδιάζει τους διαδηλωτές με μπουκάλια νερό που είχε παραγγείλει από την εταιρεία στην οποία έγινε πρόσφατα συνιδιοκτήτης!

«Είμαι υπερήφανος για όλους τους συνανθρώπους μου που ήλθαν να στηρίξουν αυτή την κίνηση για αλλαγή μαζί με εμένα, τους συμπαίκτες μου και την οικογένειά μου! Αυτή είναι η πόλη μας, αυτοί είναι οι δρόμοι μας, και αυτό είναι κάτι παραπάνω από μπάσκετ» σχολίασε εκ των υστέρων ο Γιάννης.

Εκτός από τη σύζυγό του Μαράια, τον γιο τους Λίαμ, τον Θανάση, τον Κώστα και τον Αλεξ, ο Αντετοκούνμπο περιστοιχιζόταν επίσης από τους συμπαίκτες του Μπρουκ Λόπεζ, Φρανκ Μέισον, Στέρλινγκ Μπράουν (που είχε πέσει θύμα αστυνομικής βίας το 2018), Ντόντε Ντι Βιτσέντζο και τον ακτιβιστή Φρανκ Νίτι.

Ενθουσιασμός
Η παρουσία και η ηγετική εμφάνιση του Αντετοκούνμπο προκάλεσαν ενθουσιασμό στον κόσμο, μάλιστα κάποιος εν μέσω της περιρρέουσας αποθέωσης δήλωσε ότι «ακόμη κι αν κάνω κορίτσι θα το βαφτίσω Γιάννη»!

Βεβαίως σε αυτό το ζήτημα βαρύνουν και οι προσωπικές παραστάσεις, εμπειρίες και προσλαμβάνουσές του, τις οποίες είχε αποτυπώσει σε μια συνέντευξή του πριν από έντεκα μήνες στην ισπανική εφημερίδα «El Pais». Ιδού τι είχε πει τότε:

· «Οι γονείς μας μάς δίδαξαν να μη μισούμε κανέναν, ακόμα κι αν υπήρχαν άνθρωποι που μιλούσαν αρνητικά για εμάς. Δεν θα αρνηθώ ότι στην Ελλάδα υπάρχει πολύς ρατσισμός, αλλά υπήρξαν γύρω μας και άνθρωποι που μας βοήθησαν.

· Στην Ελλάδα δεν υπάρχουν πολλοί μαύροι, στο σχολείο ήμασταν μόνο εμείς. Ημασταν διαφορετικοί, αλλά δεν μας ένοιαζε. Είχαμε πολλούς λευκούς φίλους, οι οποίοι μας βοήθησαν να αντιμετωπίσουμε τον ρατσισμό. Πριν από έξι χρόνια φοβόμουν να βγω από το σπίτι για να μη με απελάσουν. Ευτυχώς όμως τα πράγματα τώρα είναι καλύτερα και τα παιδιά έχουν ελπίδα.

· Οταν ήμασταν παιδιά, οι φίλοι μας είχαν όλοι χαρτιά, αλλά εμείς δεν καταλαβαίναμε τι συνέβαινε. Ρωτούσαμε τους γονείς μας για ποιον λόγο εμείς δεν έχουμε κανένα έγγραφο, ούτε διαβατήριο και γιατί δεν μπορούσαμε τα ταξιδέψουμε, αλλά δεν μπορούσαν να μας εξηγήσουν. Δεν είχαν ποτέ την ευκαιρία να ψηφίσουν, ούτε να εκφράσουν την άποψή τους, και αυτό είναι απίστευτο.

· Δόξα τω Θεώ, συναντήσαμε ανθρώπους οι οποίοι μας βοήθησαν να ζήσουμε σε καλύτερες συνθήκες. Σιγά-σιγά, στην Ελλάδα τουλάχιστον, άρχισαν να δίνονται ευκαιρίες σε ανθρώπους σαν εμάς. Είναι δύσκολο το πρόβλημα και δεν υπάρχει εύκολη λύση. Ελπίζω όλοι οι μετανάστες στην Ευρώπη να έχουν την ευκαιρία για μια καλύτερη ζωή».