Κλίνοντας ευλαβικά το γόνυ…

Το έχω ξαναγράψει, το λέω και το εννοώ ότι νιώθω ευλογημένος από τον Θεό που κατάφερα να κάνω το χόμπι μου επάγγελμα και όντας σαράντα χρόνια φούρναρης να απολαμβάνω ακόμα την καθημερινή ψύχωση!

Νιώθω επίσης τυχερός και ευλογημένος διότι η γραφίδα μου δοκιμάσθηκε σε μερικές από τις καλύτερες εφημερίδες που έχουν βγει σε τούτο τον τόπο, όπως αυτή που κρατάτε στα χέρια σας…

Τα γράφω όλα αυτά δίκην προλόγου για μια θλιβερή είδηση: τον θάνατο του Χάρη Λυμπερόπουλου, που έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 98 ετών και άφησε πίσω του μια ανεκτίμητη δημοσιογραφική κληρονομιά.

Δεν το γράφω, για να το γράψω, επειδή τάχα κάθε νεκρός δεδικαίωται, αλλά επειδή αυτή είναι η αλήθεια: σε μια εποχή που το αθλητικό ρεπορτάζ ήταν τρόπον τινά του πεταματού και οι ιεροφάντες του, όση κατάρτιση και δυνατές πένες κι αν διέθεταν, θεωρούνταν παρίες, ο Λυμπερόπουλος έκανε τη δική του επανάσταση…

Ευτυχώς αυτή όχι μονάχα δεν κατεπνίγη στο αίμα αλλά ιχνηλάτησε κιόλας τη λεωφόρο του αθλητικού ρεπορτάζ στον πολιτικό Τύπο: το τετρασέλιδο που καθιέρωσε ως επικεφαλής του αθλητικού τμήματος της Απογευματινής» στα μέσα της δεκαετίας του ’70

αποτέλεσε σημείο αναφοράς και ορόσημο στα δημοσιογραφικά δρώμενα με ό,τι αυτό θα συνεπαγόταν τα κατοπινά χρόνια…

Τον δεύτερο (μετά τον Δημήτρη) δημοσιογράφο Λυμπερόπουλο που έφυγε από τη ζωή μέσα στον τελευταίο χρόνο, τον είχα προϊστάμενο στα τέλη της δεκαετίας του ’80 στην ΕΡΤ. Οταν μας μάζεψε επί τη αναλήψει των καθηκόντων του, πήρα τον λόγο και τον ευχαρίστησα…

«Μα είναι η πρώτη μου ημέρα εδώ. Δεν πρόλαβα να κάνω κάτι, νεαρέ μου» είπε με μια κάποια έκπληξη.

«Δεν σας ευχαριστώ γι’ αυτό» του είπα. «Σας ευχαριστώ για όσα έχετε κάνει εδώ και τόσα χρόνια για το σινάφι μας» του εξήγησα και έλαμψε το πρόσωπό του…

Αποχαιρετώντας τον τώρα που έφυγε για το μεγάλο ταξίδι, σπεύδω να του πω άλλο ένα «ευχαριστώ» για όλα αυτά…