H αγάπη έχει όνομα

Πριν από λίγα χρόνια συνομιλούσα μ’ έναν πολύ καλό φίλο, γιατρό στο επάγγελμα. Ταλαιπωριόμουν τότε από μια ίωση. Κάποια στιγμή φτερνίστηκα χωρίς να πάρω τα μέτρα μου και χωρίς να το θέλω «πυροβόλησα» τον καλό φίλο. Χαμογέλασε και το ‘ριξε στο αστείο. Σε μία-δύο μέρες ο γιατρός είχε κολλήσει και η ίωση μεταδόθηκε και στα άλλα μέλη της οικογένειάς του. Βέβαια το λάθος μου αυτό δεν έγινε αιτία να χαλάσει η φιλία μας. Λυπήθηκα όμως για την απροσεξία μου και παράλληλα ένιωσα ότι η αγάπη που έχουμε για τον άλλον άνθρωπο δεν μπορεί να διαχωριστεί από την ευθύνη. Τελικά αγάπη σημαίνει νιώθω υπεύθυνος για τον άλλον, «είμαι όμηρος του άλλου» (Λεβινάς). Αν η αγάπη έχει τόσο κακοποιηθεί, είναι γιατί χωρίστηκε από την ευθύνη.

Οταν αναφέρομαι στην αγάπη, δεν μιλάω για τη φιλοσοφική της έννοια (άλλωστε οι φιλόσοφοι αποφεύγουν να αναφέρουν το όνομά της), ούτε όπως οι διανοούμενοι, οι ψυχολόγοι, ούτε όπως οι ρομαντικοί ποιητές. (Δεν είναι η αγάπη ροζ αισθηματάκια.) Μιλάω για την αγάπη όπως τη φανέρωσε ο Χριστός. Μια αγάπη που έχει όνομα και εκφράζεται στην πράξη: «ἐπείνασα γάρ, καὶ ἐδώκατέ µοι φαγεῖν, ξένος ἤµην και συνηγάγετέ µε, ἠσθένησα καὶ ἐπεσκέψασθέ µε…». Μια αγάπη που έχει δρόμο πολύ και ευρεία κλίμακα. Ξεκινάει από την προσφορά «ποτηρίου ψυχρού ύδατος» και φτάνει στον Σταυρό.

Τούτο τον καιρό ζήσαμε μια πρωτόγνωρη κατάσταση. Μπροστά στον επερχόμενο κίνδυνο, η μόνη ρεαλιστική λύση ήταν το lockdown από το οποίο δεν εξαιρέθηκε ούτε η Εκκλησία. Οι πιστοί αιφνιδιάστηκαν. Δεν ήταν προετοιμασμένοι να το δεχτούν. Το κλείσιμο των εκκλησιών παρέπεμπε σε περιόδους διωγμών, που δεν συγκρίνονται με οποιουσδήποτε άλλους διωγμούς. Και θα πρέπει στο σημείο αυτό να δείξουμε κατανόηση και οι εντός και οι εκτός για τις όποιες αντιδράσεις των αγωνιούντων χριστιανών που κατακλύζονται από χίλιες δύο διαδόσεις και fake news. Η εξαιρετική δήλωση του Αρχιεπισκόπου Ιερωνύμου «Μένουμε σπίτι γιατί αγαπάμε» θα έπρεπε να καθησυχάσει τους πιστούς. Κλείσαμε τις εκκλησίες από αγάπη και με αίσθημα ευθύνης για τον άλλον. Αρκετοί το κατάλαβαν, άλλοι όχι. Είναι αδιανόητο να βρεθεί κανείς ειδικά τη Μ. Εβδομάδα έξω από τον ναό. Πρέπει να έλθουμε στη θέση τους.

Σε προηγούμενη παρέμβαση μετέφερα τα λόγια ενός εξαιρετικού φίλου και διανοητή: «Ο Θεός δοξολογείται σήμερα στα νοσοκομεία και στις ΜΕΘ». Πράγματι. Η αγάπη έχει όνομα. Είναι ο γιατρός που παλεύει να κρατήσει στη ζωή τον ασθενή του διακινδυνεύοντας τη δική του υγεία. Είναι ο νοσηλευτής που καθαρίζει τον άρρωστο, με ό,τι αυτό σημαίνει. Είναι η νοσηλεύτρια που σφίγγει το χέρι του αρρώστου και του προσφέρει «ποτήριον ψυχρού ύδατος». Είναι ο ιερέας στην Ιταλία που λόγω της ανεπάρκειας των μέσων πρόσφερε τον αναπνευστήρα στον άγνωστο πλησίον του, για να ζήσει εκείνος και να πεθάνει ο ίδιος μ’ έναν μαρτυρικό θάνατο.

Είναι αλήθεια πως όλο αυτό το διάστημα δείξαμε ως λαός μια υπευθυνότητα. Οσα μέτρα και να πάρει η πολιτεία, αν ο καθένας δεν αισθάνεται την ευθύνη για τον άλλον άνθρωπο (από το πιο απλό: τηρώντας τα απαραίτητα υγειονομικά μέτρα) ο κορωνοϊος θα επανέλθει και θα αναστατώσει πάλι τη ζωή μας.