Εχουμε ανάγκη τις βιβλιοθήκες;

Ανακοινώθηκαν προχθές οι υποψηφιότητες για τα κρατικά βραβεία λογοτεχνίας. Τα βιβλία των άξιων συγγραφέων που διεκδικούν τη διάκριση διαβάζονται και συζητιούνται στους κύκλους των μυημένων. Αλλά πόσοι είναι αυτοί οι περίφημοι μυημένοι που έχουν χρόνο για να διαβάζουν βιβλία; Χίλιοι; Τόσα αντίτυπα πουλάει ένα βιβλίο που λέμε ότι πήγε καλά. Τρεις χιλιάδες, τέσσερις, πέντε; Τόσα αντίτυπα πουλάει ένα βιβλίο που πήγε πολύ καλά. Δέκα χιλιάδες; Τόσα πουλάνε οι πολύυυυυυ μεγάααααλες επιτυχίες.

Το παιχνίδι της ανάγνωσης, ουσιαστικά δηλαδή της γνώσης (και της τέρψης από τη γνώση ή από το διάβασμα), στην Ελλάδα έχει χαθεί. Εκτός σχολείου ή πανεπιστημίου, το βιβλίο είναι ένα βάρος – εξαιρούνται οι επαγγελματίες (που στην ουσία είναι και οι συστηματικότεροι αναγνώστες) και ελάχιστοι άλλοι. Γι’ αυτό και οι εκδοτικοί οίκοι που επιβιώνουν ή πουλάνε λυσάρια και πανεπιστημιακά βοηθήματα ή βιβλία για τον λαό που γίνονται μπεστ σέλερ.

Σε αυτό το πλαίσιο, καταλαβαίνει κανείς την αδιαφορία για τις βιβλιοθήκες. Ανοιξαν τα εμπορικά κέντρα, ανοίγουν τα εστιατόρια και ο τουρισμός, αλλά οι βιβλιοθήκες παραμένουν κλειστές, μολονότι είναι μεγάλοι οι χώροι τους και εύκολη η δυνατότητα τήρησης των αποστάσεων. Ποιος νοιάζεται; Ετσι κι αλλιώς, με ελάχιστες τιμητικές εξαιρέσεις, δεν ενημερώνονται ή ενημερώνονται πλημμελώς, και γενικώς σε ελάχιστους θα λείψουν.

Στο κάτω κάτω, εμείς οι τόσο περήφανοι για την καταγωγή μας και το αρχαίο κλέος, τι να τις κάνουμε τις βιβλιοθήκες;