Ο παράδεισος δεν μπορεί να περιμένει

Χρειάζεται, άραγε, καμπάνια όταν έχεις στη διάθεσή σου ένα τέτοιο τουριστικό portfolio από ξένα δημοσιεύματα και δηλώσεις ξένων αξιωματούχων; Χρειάζεται κάποιο διαφημιστικό σλόγκαν, όταν λέει ο γερμανός υπουργός Εξωτερικών πως «η Ελλάδα είχε πραγματικά μεγάλη επιτυχία στη μάχη με την πανδημία» και πως «θα ήταν ωραίο, εάν θα ήταν εφικτό, να κάνει κανείς το καλοκαίρι διακοπές στην Ελλάδα και στην Κρήτη»;

Η μικρή επιφύλαξη που εξέφρασε ο Χάικο Μάας δεν επιβεβαιώνει παρά τα πολλά δημοσιεύματα του Τύπου: Η Ελλάδα έχει μαζέψει πολιτικό κεφάλαιο προς τουριστική αξιοποίηση. Η επιτυχής διαχείριση της υγειονομικής κρίσης τής προσφέρει ένα συγκριτικό πλεονέκτημα σε σχέση με άλλους τουριστικούς προορισμούς. Το success story μπορεί να εξαργυρωθεί – και να εξαργυρωθεί σε μονάδες του ΑΕΠ.

Είναι το σχήμα που περιέγραψε ο Πρωθυπουργός. Η πίτα, είπε, θα είναι φέτος μικρότερη. Αλλά τι κάνεις σε μια μικρότερη πίτα για να ισοφαρίσεις τη ζημιά; Διεκδικείς μεγαλύτερο κομμάτι. Και πώς διεκδικείς μεγαλύτερο κομμάτι; Αν πας τόσο καλά μέσα ώστε να μπορέσεις να πας καλά και έξω. Και να πας καλά έξω για να πας ξανά καλά μέσα.

Είναι κι αυτός ένας κύκλος – και δεν είναι φαύλος. Αν υπενθυμίζει όμως κάτι, αυτό είναι πως κανένας πια δεν μπορεί να φιλοτεχνήσει διεθνές προφίλ χωρίς ένα ισχυρό εγχώριο success story. Είναι ο μόνος τρόπος για να μοιάζει το φολκλόρ με το μπαγλαμαδάκι και τον ντάκο που περιγράφει ο γερμανικός Τύπος, και όχι τα τάπας και το φλαμένκο, με τον παράδεισο που δεν μπορεί να περιμένει.

Πώς φτάνει όμως κανείς στον παράδεισο; Πάντως όχι κολυμπώντας. Είναι το πρόβλημα που επισήμανε και πάλι ο γερμανικός Τύπος όταν ο μαγεμένος απεσταλμένος της Κρήτης έγραψε πως κανένας δεν ξέρει με ποιες αεροπορικές συνδέσεις μπορεί να φτάσει κάποιος στο νησί. Ο παράδεισος δεν μπορεί να περιμένει. Θα είναι όμως και πολύ μακριά; Ή, τουλάχιστον αυτό το καλοκαίρι, οι διακοπές θα είναι κάτι που θα θέλουν να κάνουν όλοι και στο τέλος θα κάνουν μόνο οι Γερμανοί;

Δεν είναι μόνο η αβεβαιότητα που δίνει τις απαντήσεις. Είναι και τα στοιχεία. Η κινητικότητα αυξήθηκε, δήλωσε χθες ο κυβερνητικός εκπρόσωπος, αλλά οι επιδημιολογικοί δείκτες των κρουσμάτων και των θανάτων παραμένουν σταθεροί. Τα σχολεία και τα εμπορικά κέντρα άνοιξαν, οι παραλίες γεμίζουν και στις πλατείες παίζονται τα νέα επεισόδια της επαναστατικής γυμναστικής. Αλλά τα κρούσματα δεν αυξάνονται. Με λίγα λόγια, το success story συνεχίζεται. Το κεφάλαιο μαζεύεται ακόμη. Συσσωρεύεται, όπως λέει το πρακτορείο Bloomberg, ως συγκριτικό πλεονέκτημα για να γίνει τουριστική ύλη ή εκείνο το κομμάτι της μικρότερης πίτας που όμως θα είναι μεγαλύτερο από εκείνο των υπολοίπων.

Ο πήχης μοιάζει, αλλά δεν είναι ψηλά. Δεν είναι μόνο πιο χαμηλά από το ρεκόρ των 33 εκατομμυρίων επισκεπτών που ήρθαν πέρυσι στην Ελλάδα. Στην πραγματικότητα, είναι πιο χαμηλά και από το μεγαλύτερο κομμάτι της πίτας. Ούτως ή άλλως το φολκλόρ θα είναι πάντα εδώ. Ακόμη περισσότερο, ο παράδεισος που δεν μπορεί να περιμένει θα είναι πάντα μια επένδυση για το μέλλον.