Πολιτικός «νέας κοπής»

Ενας δημοσιογράφος είχε κάποτε ρωτήσει σε μια συνέντευξη τη Μάρθα Γκράχαμ, την κορυφαία χορογράφο που έβαλε τα θεμέλια του σύγχρονου χορoύ, πώς αισθάνεται που είναι μπροστά από την εποχή της. «Κανείς δεν είναι μπροστά από την εποχή του» είχε απαντήσει. «Απλώς, όταν εκείνος είναι στην εποχή του, όλοι οι άλλοι είναι πίσω». Θα μπορούσε να ισχύει κάτι ανάλογο για τον Κώστα Μπακογιάννη; Αυτά, κατά κανόνα, αποδεικνύονται εκ των υστέρων. Οι εποχές αποτιμώνται, πραγματικά και ουσιαστικά, όταν τις βλέπει κάποιος από απόσταση. Για παράδειγμα, χρειάστηκε να περάσουν αρκετά χρόνια για να καταλάβουμε το αθηναϊκό όραμα του Αντώνη Τρίτση. Ωστόσο, ο νυν δήμαρχος της Αθήνας φαίνεται να δείχνει δείγματα άσκησης μιας πολιτικής «νέας κοπής», που, ως ανάγκη των πολιτών, προηγείται του συνειδητού απογαλακτισμού των περισσότερων πολιτικών μας από σύνδρομα της Μεταπολίτευσης.

Αυτό βέβαια δεν οφείλεται στο ότι ο Μπακογιάννης δεν φοράει γραβάτα. Ούτε στο ότι, στον δημόσιο λόγο του, χρησιμοποιεί μια cool γλώσσα και λέει «τσίγκια» τις λαμαρίνες που περικλείουν τα δημόσια έργα. Αλλά στο ότι, μεταξύ άλλων, πρώτα βάζει στην τροχιά της υλοποίησης τα σχέδια και τα οράματά του και μετά τα μοιράζεται με τους πολίτες, ώστε ακόμη και οι τυχόν αντιρρήσεις να τεθούν επί συγκεκριμένου πλάνου. Οπως τώρα, με τον Μεγάλο Περίπατο της Αθήνας (προφανώς με έμπνευση από τον «Μεγάλο περίπατο του Πέτρου» της Αλκης Ζέη), τη μεγαλύτερη πολεοδομική παρέμβαση που έχει γίνει στη σύγχρονη ιστορία της πρωτεύουσας, με πεζοδρομήσεις και ενοποιήσεις και τελικό αποτέλεσμα τη δημιουργία ενός περιπάτου μήκους επτά, σχεδόν, χιλιομέτρων.

Από το τέλος του Ιουνίου, που θα έχει προχωρήσει το πρώτο στάδιο της ανάπλασης, το έργο θα αρχίσει να λειτουργεί πιλοτικά ώστε να συνεχιστεί και να ολοκληρωθεί με βάση τις πραγματικές – και όχι επί χάρτου – μεταβολές στο κέντρο της πόλης, την επίδρασή του ως προς την καλύτερη ποιότητα ζωής των κατοίκων και τη λειτουργικότητα του σχεδίου. Ενός σχεδίου που – φαινόμενο όχι συνηθισμένο για τα πολιτικά, έστω αυτοδιοικητικά, ήθη της εποχής μας – στήριξαν και οι συνδυασμοί του Νάσου Ηλιόπουλου, του Παύλου Γερουλάνου, του Γιώργου Βουλγαράκη και του Βασίλη Καπερνάρου.

Μέσα σε αυτό το δίμηνο της υγειονομικής κρίσης ο Κώστας Μπακογιάννης έχει πάρει κι άλλες πρωτοβουλίες, οι οποίες διαμορφώνουν το πορτρέτο ενός νέου τύπου πολιτικού προσώπου που μοιάζει να έχει έτοιμες λύσεις για έκτακτες ανάγκες (στην πραγματικότητα, αυτό συμβαίνει όταν οι άνθρωποι δουλεύουν σιωπηλά).

Στις αρχές Απριλίου, πριν ακόμη καλά καλά διατυπωθεί δημόσια η τραγική ειρωνεία του «Μένουμε σπίτι» για τους ανθρώπους που δεν έχουν σπίτι, τους αστέγους της Αθήνας, την «τρύπα στο δίχτυ αλληλεγγύης της πόλης», όπως έχει πει ο ίδιος, εγκαινίασε τη Δομή Αστέγων. Ενα συγκρότημα τριών πολυκατοικιών που ολοκληρώθηκε σε δύο εβδομάδες και μπορεί να φιλοξενήσει 400 άτομα. Αλλά και η ιδέα του να διασχίσει η Αλκηστις Πρωτοψάλτη, τραγουδώντας πάνω σε ένα φορτηγό, την Αθήνα εν καιρώ καραντίνας, αν και σκόνταψε στον συνωστισμό του Μαξίμου, ήταν ευρηματική. Ακόμη και το «συγγνώμη» του «γιατί έπρεπε το αυτονόητο να το έχουμε κάνει εδώ και χρόνια» στην τελετή για τα θύματα της Marfi, είναι μια έκφραση με την οποία δεν έχουν εξοικειωθεί απόλυτα οι πολιτικοί. Οπως επίσης χθες, αφού «αφού τα άκουσε» για τον συνωστισμό στην Ομόνοια, όπως είπε ο ίδιος σε βίντεο που ανάρτησε στο διαδίκτυο, παρεδέχθηκε το λάθος του να μην υπολογίσει την συγκέντρωση των περαστικών γύρω από τα σιντριβάνια.

Και μόνο η αναφορά του ονόματός του βέβαια θα παραπέμπει πάντα στα θύματα της τρομοκρατίας. Και πίσω από τη μορφή του 42χρονου άνδρα θα προβάλλει η φωτογραφία του 11χρονου αγοριού που σκούπιζε τα δάκρυά του πάνω από το φέρετρο του πατέρα του Παύλου Μπακογιάννη. Ωστόσο ήταν εκείνος που πριν από τρία χρόνια είπε σε συνέντευξή του ότι θα ευχόταν να μπορεί, κάποια στιγμή στο μέλλον, να καθίσει ο γιος του στο ίδιο τραπέζι με τον εγγονό του Δημήτρη Κουφοντίνα, του δολοφόνου του πατέρα του. Για να εισπράξει μια υβριστική απάντηση από τον Εκτορα Κουφοντίνα που, στο τέλος, τον προέτρεπε να «διδαχθεί» από το τακτ των κομματικών του αντιπάλων. Αν «τακτ» είναι η συντήρηση της πολιτικής βεντέτας, τότε όντως ο Κώστας Μπακογιάννης είναι νέου ήθους πολιτικός.

Τα χαρακτηριστικά του, πριν τα γνωρίσουν οι Αθηναίοι, τα ήξεραν οι πολίτες του Καρπενησίου και οι κάτοικοι της Στερεάς Ελλάδας που τον είχαν αναδείξει, αντίστοιχα, δήμαρχο και περιφερειάρχη. Συναινετικός, χωρίς όμως και να στρογγυλεύει τις γωνίες, συνδυάζει τον αστικό πολιτισμό της οικογένειας της μητέρας του με τα δημοκρατικά αντανακλαστικά του πατέρα του και την ευρυτανική καταγωγή του. Εγγονός του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη αλλά και του παπά Κώστα Μπακογιάννη. Ετσι κατάφερε να τον βρίζουν και οι αναρχικοί αλλά να του τη λένε και οι «απέναντι» όταν απέτισε φόρο τιμής στον «καπετάν Ερμή» του ΕΛΑΣ, τον Βασίλη Πριόβολο.

Οι συνεργάτες του μιλάνε για έναν άνθρωπο δουλευταρά, πείσμονα και επίμονο. Που, όταν έχει έναν στόχο, δεν πρόκειται να κάνει πίσω στο όνομα οιασδήποτε πολιτικής σκοπιμότητας. (Αλλωστε, ούτε την προσωπική του ζωή έβαλε ποτέ στη ζυγαριά των εντυπώσεων.) Και η αγαπημένη του έκφραση, σε σχέση με το παλιό πολιτικό σύστημα, είναι κάτι που συνηθίζουν να λένε, γενικώς, οι Ευρυτάνες. «Να ξεντροπιαστούμε».