Οι πλατείες {LF}ως τραγωδία;

Η μαζική έξοδος, κυρίως των νέων, στις πλατείες, είναι αυθόρμητη προφανώς και οφείλεται στην ενδιάθετη τάση για τη φυγή από την οικογένεια, την ανάγκη για επαφή και επικοινωνία, την απελευθέρωση από τον αναγκαστικό εγκλεισμό. Συνεπικουρούν δε η νεανική αφέλεια, η άγνοια κινδύνου, η δυσπιστία στις όποιες εξουσίες, η άρνηση των κανόνων και η ικανοποίηση του ατομικού ευδαιμονισμού. Δίπλα στους νέους όμως βρίσκουν την ευκαιρία να εμφανιστούν και πολλοί που εκκινούν από άλλες αφετηρίες. Είναι κατ’ αρχάς οι πάσης φύσεως ανορθολογιστές και συνωμοσιολόγοι, οι οποίοι αρνούνται την ύπαρξη της πανδημίας ή του κινδύνου της και βάλλουν κατά των επιστημόνων ή κατά κάποιων αδιόρατων, αλλά ευκόλως εννοούμενων, οικονομικών και εθνοφυλετικών, συμφερόντων που υποτίθεται κατασκεύασαν και διέσπειραν τον ιό. Οι τέτοιων αντιλήψεων «αγανακτισμένοι» ήδη διαμαρτύρονται στις πλατείες διαφόρων ευρωπαϊκών πόλεων. Στις εγχώριες πλατείες η κατάσταση είναι διαφορετική. Η συγκέντρωση σ’ αυτές και η μη τήρηση των οδηγιών της αρμόδιας επιστημονικής επιτροπής για την αντιμετώπιση της διασποράς του κορωνοϊού, ο οποίος είναι ακόμα παρών, υιοθετήθηκε από τον αντεξουσιαστικό και αριστερίστικο χώρο, αλλά και από κάποιες παραφυάδες του ΣΥΡΙΖΑ και επενδύθηκε με έναν αντιστασιακό λόγο. Σταδιακά δημιουργείται ένα θολό, αντιφατικό και ποικιλόμορφο νεανικό κίνημα το οποίο ενοποιείται στην κατεύθυνση της αντίστασης στη φαντασιακή στρατηγική της γενικευμένης πειθάρχησης του πληθυσμού και στην υπεράσπιση του δημοσίου χώρου από τη φαντασιακή και πάλι υφαρπαγή του από το επιτηρητικό κράτος. Σ’ αυτό φαίνεται ότι συντελούν και οι κατασταλτικοί μηχανισμοί του κράτους, λόγω αδυναμίας διαχείρισης τέτοιων μαζικών εκδηλώσεων ή και, ενδεχομένως, απελευθερωμένου υπερβάλλοντος ζήλου.

Η εν εξελίξει κατάσταση που δημιουργείται, πέρα από το προφανές ενδεχόμενο της αναζωπύρωσης της πανδημίας, αναδεικνύει και άλλα ζητήματα. Η πλήρης ρήξη μερίδων του πληθυσμού με τον ορθό λόγο είναι ένα από αυτά. Η απελευθέρωση της νεανικής επιθυμίας κόντρα στη λογική είναι κατανοητή. Είναι ακατανόητη όμως η επένδυση των συμπεριφορών αυτών με μια ριζοσπαστική ρητορική, όχι τόσο από εκείνους που εκφέρουν έναν αντεξουσιαστικό βερμπαλιστικό κενό λόγο, αλλά κυρίως απ’ όσους ερμηνεύουν, ακόμα, τα πράγματα από αριστερή σκοπιά. Δεν είναι δυνατόν, η Αριστερά, «τέκνο του Διαφωτισμού και του Ορθού Λόγου», όταν ο κίνδυνος για την ίδια την ύπαρξη των πολιτών είναι ακόμα υπαρκτός και αντικειμενικός, να πριμοδοτεί συμπεριφορές που τον αναπαράγουν και τον επιτείνουν. Δεν είναι δυνατόν να υποστηρίζει, χωρίς καμιά στάθμιση, κάποια δικαιώματα, η άσκηση των οποίων έχει μεταβιβαστικά αποτελέσματα σε τρίτους και μάλιστα οδυνηρά.

Ενα άλλο ζήτημα που αναδεικνύεται είναι η ενδημία των λαϊκιστικών μεθόδων σε μεγάλο μέρος της κυρίαρχης εκδοχής της Αριστεράς. Αντί να λειτουργεί παιδευτικά και να μετασχηματίζει τις όποιες αντιδράσεις στο κυβερνητικό υγειονομικό σχέδιο σε πολιτική κριτική, υποτάσσεται στις ροπές και τις επιθυμίες ενός ετερόκλητου νεανικού, κατά βάση, πλήθους και τις αναπαράγει με μια επιτρεπτική νεολαγνική ρητορική για αντιπολιτευτικά οφέλη. Πρόκειται για μια επανάληψη της φάρσας του αλήστου μνήμης «αντιμνημονιακού αγώνα», αλλά, τώρα ενδεχομένως ως τραγωδία.

Δυστυχώς η ελληνική κοινωνία και οι όποιοι εκφραστές της, θεσμικοί ή δημοσιολογούντες, αντί να ψηλαφούν το δύσκολο μέλλον, σκιαμαχούν για ένα ψευδεπίγραφο παρόν.

Ο Κώστας Καρακώτιας είναι νομικός, κριτικός βιβλίου