Μισές αλήθειες και ολόκληρα ψέματα

Εντάξει, το ολόκληρο ψέμα είναι εύκολα αναγνωρίσιμο και ακόμη πιο εύκολα ανιχνεύσιμο. Είπε, για παράδειγμα, ο Αλέξης Τσίπρας ότι τιμούσαν κάθε χρόνο τη μνήμη των νεκρών της Marfin. Ευτυχώς ή δυστυχώς – ανάλογα με το σε ποια πλευρά της αλήθειας βρίσκεσαι – η τεχνολογία δίνει την ευκαιρία αυτό να αποδειχθεί ή να μην αποδειχθεί μέσα σε λίγη ώρα. «Αγαπάς την αλήθεια; Απόδειξη!» για να παραφράσουμε μια παλιά διαφήμιση. Βεβαίως, μπορεί ο πρώην πρωθυπουργός να εννοούσε ότι αυτό γινόταν ιδιωτικά, στο σπίτι του, σε μια σεμνή τελετή με την οικογένειά του, αλλά χλωμό μού φαίνεται.

Πιο εύκολα διακινήσιμες είναι οι μισές αλήθειες. Δεν πρόκειται ακριβώς για fake news. Ή, πιο σωστά, για fake news πρόκειται, τα οποία όμως πλασάρονται με τέτοιον τρόπο ώστε ο «διακινητής», είτε πρόκειται για φυσικό πρόσωπο είτε για Μέσο, να μην μπορεί να κατηγορηθεί. Οι μισές αλήθειες δεν έχουν επίσημες κομματικές σφραγίδες. Είναι σαν μπάλα μέσα σε μια παιδική χαρά που όλοι την κλωτσάν στα κουτουρού, χωρίς όμως να παίζεται κάποιο συγκεκριμένο παιχνίδι. Για παράδειγμα, σάιτ που αυτοπροσδιορίζεται ως ανεξάρτητο αναφέρεται σε «πηγές» του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας που φέρνουν την Ελλάδα, ως προς τις δαπάνες για την αντιμετώπιση της πανδημίας, στις τελευταίες θέσεις ανάμεσα στις ευρωπαϊκές χώρες. Το «πηγές» – όπως και το «κύκλοι» – είναι ο φερετζές της μισής αλήθειας. Και, τέλος πάντων, δεν υπάρχει σχετική επίσημη ανακοίνωση του ΠΟΥ.

Ο παιδεραστής και η γκριμάτσα

Από την άλλη, στην είδηση για τη σύντομη αποφυλάκιση του παιδεραστή από το Ρέθυμνο κολλάνε από δίπλα, ως άσχετη αναφορά, και τον νόμο Παρασκευόπουλου. Ουδεμία σχέση. Ο παιδεραστής αποφυλακίστηκε διότι το διάστημα εργασίας στη φυλακή προσμετράται, στην περίπτωσή του, εις διπλούν.

Οπως επίσης στον πίνακα με τα τεστ ανά κρούσμα κορονωϊού, η Ελλάδα βρίσκεται σε μία απο τις πρώτες θέσεις στην παγκόσμα κατάταξη, αλλά όχι στην πρώτη.

Κακός χαμός έγινε με την γκριμάτσα της υπουργού Πολιτισμού όταν, στη συνέντευξη Τύπου, αναφέρθηκε το όνομα του Σταύρου Ξαρχάκου. Μόνο που το πλάνο, τη συγκεκριμένη στιγμή, ήταν πολύ μακρινό κι έτσι, μόνο η ίδια ξέρει αν μόρφασε. Ο μορφασμός που αναδείχθηκε σε viral έγινε όταν διατυπώθηκε η ερώτηση για το αν θα περιμένει η κυβέρνηση τις επόμενες εκλογές για να εντάξει τον Πολιτισμό στους πυλώνες της πολιτικής της.

Τα ολόκληρα ψέματα και οι μισές αλήθειες, είτε προέρχονται από την κυβέρνηση είτε από την αντιπολίτευση, ακούγονται το ίδιο φάλτσα. Μόνο που τα κυβερνητικά φάλτσα υπάγονται σε κοινοβουλευτικό έλεγχο. Ενώ η αποδυνάμωση της αντιπολίτευσης – μονόδρομος όταν ασκείται με όρους Μπερλίνας – αφήνει το γήπεδο σε έναν μόνο παίκτη, την κυβέρνηση. Και αυτό δεν είναι καλό για την εύρυθμη λειτουργία της δημοκρατίας.

Ηταν κάποτε ο Χατζιδάκις

Δεν είναι δυνατόν, όταν γίνεται λόγος περί νεοαυριανισμού, οι συνειρμοί – τουλάχιστον για όσους ζήσαμε από «πρώτο χέρι» εκείνα τα χρόνια – να μη σε πάνε στον Μάνο Χατζιδάκι που είχε, τότε, στοχοποιηθεί βάναυσα. Ακόμη και αν πρόκειται περί αστικού μύθου (θυμάμαι ωστόσο ότι κυκλοφορούσε ευρέως και, αν δεν ήταν αλήθεια, ο ίδιος θα το είχε διαψεύσει) το περιστατικό θα ήταν απόλυτα συμβατό με την ιδιοσυγκρασία αυτού του μεγάλου Ελληνα. Κάποιοι «βαρβάτοι δημοκράτες» που τον συνάντησαν στον δρόμο τον αποκάλεσαν φασίστα. «Κι αυτό το δέχομαι αν με διαφοροποιεί από εσάς» τούς απάντησε.