Το γύρισμα του τροχού

Εντάξει, δεν του έδωσαν και ραντεβού στα γουναράδικα. Αλλά η υπόμνηση στην κομματική ανακοίνωση πως «αργά ή γρήγορα θα ξανασυναντηθούν» δεν λέει μόνο πολλά για τη σχέση του ΣΥΡΙΖΑ με τον Γιάννη Στουρνάρα. Λέει πολλά, ή ενδεχομένως ακόμη περισσότερα, για τον ίδιο τον ΣΥΡΙΖΑ. Και λέει τόσα ώστε να επανέλθει στον αφρό το βασικό ερώτημα που απασχολεί σχεδόν υπαρξιακά ολόκληρο το κόμμα: Εχει αλλάξει ή παραμένει απελπιστικά ίδιο; Εχει «σοσιαλδημοκρατικοποιηθεί», όπως φέρεται να θέλει ο αρχηγός του, ή θα βγουν τελευταία τα αντισυστημικά του χούγια;

Δεν είναι τα πολακικά παραληρήματα ή οι εξίσου ντελιριακές επιθέσεις του Καρανίκα στην Πρόεδρο της Δημοκρατίας που επαναφέρουν το ερώτημα. Δεν είναι οι ελεύθεροι σκοπευτές του κόμματος, αλλά αυτό που μοιάζει με κεντρική πολιτική επιλογή. Ο πόλεμος δεν κηρύσσεται μόνο με αδέσποτα πυρά αλλά και από το γενικό επιτελείο. Και είναι μια κήρυξη πολέμου που δεν αφήνει τίποτε και κανέναν απέξω. Δεν αφήνει τον διοικητή της ΤτΕ, αλλά δεν αφήνει ούτε την οικονομία. Δεν αφήνει τους θεσμούς και μπορεί να μην αφήσει ούτε την Προεδρία της Δημοκρατίας.

Θα ήταν υπερβολή ενδεχομένως να μιλήσει κανείς για κομματικό DNA. Αλλά αν φαίνεται να έχει εγγραφεί κάτι στον γενετικό κώδικα του κόμματος, αυτό είναι το σύνθημα «Ή θα τους τελειώσουμε ή θα μας τελειώσουν». Φαίνεται ακόμη πως η ταύτιση της διακυβέρνησης με τον έλεγχο όλων των αρμών της εξουσίας έχει θέση καταστατικής αρχής. Μπορείς να κυβερνήσεις με κάποιον που δεν είναι δικός σου στην κεντρική τράπεζα; Για τον ΣΥΡΙΖΑ, δεν μπορείς. «Αργά ή γρήγορα θα ξανασυναντηθούμε», λέει η κομματική ανακοίνωση, «οπότε θα έχει και πάλι όλο τον χρόνο στη διάθεσή του να υπονομεύσει την επόμενη προοδευτική κυβέρνηση».

Ισχύει και για τη Δικαιοσύνη. Και για τις ανεξάρτητες αρχές. Και για τη δημόσια διοίκηση. Για τα μέσα ενημέρωσης. Για κάθε τυπικό ή άτυπο αρμό της εξουσίας και για κάθε φορέα του αρμού που έχει καταχωριστεί ως αντίπαλος. Ως ένας εν δυνάμει εχθρός που δεν κάνει τη δουλειά του αλλά «υπονομεύει» – τώρα την αντιπολίτευση και κάποτε την «επόμενη προοδευτική διακυβέρνηση» επειδή, δεν μπορεί, «έτσι θα τα φέρει η ζωή».

Από αυτή την άποψη, ο ΣΥΡΙΖΑ δεν περιμένει παρά το γύρισμα του τροχού. Θα γυρίσει μια μέρα ο τροχός, δεν θα γυρίσει; Θα κερδίσει κάποτε τις εκλογές το κόμμα, δεν θα τις κερδίσει; Αλλά αυτό το γύρισμα του τροχού δεν μπορεί παρά να εντείνει το υπαρξιακό πρόβλημα του ΣΥΡΙΖΑ. Και δεν είναι μόνο η αναμονή για το γύρισμα που κάνει το πρόβλημα βαθύτερο. Είναι, κυρίως, ο αναχρονισμός. Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν κινδυνεύει μόνο να πάει στις εκλογές τσακωμένος με όλους. Κινδυνεύει να πάει με τα υλικά του 2014. Με τις ίδιες διχαστικές διαθέσεις και με την ίδια πολεμική διάθεση απέναντι στους θεσμούς και την οικονομία, αλλά χωρίς κοινό για να χορέψει πολεμοχαρώς στο Σύνταγμα.

Μπορεί κανείς να τσακώνεται ακόμη και μόνος του ή να τσακώνεται το πολύ με τον ΑδωνηΓεωργιάδη. Μόνο που έτσι επαναλαμβάνει την ιστορία και πάλι μόνος του. Και το τελευταίο που χρειάζεται κάποιος σε υπαρξιακή κρίση είναι να ξαναζήσει την ιστορία του ως μια προσωπική και μοναχική φάρσα που δεν θα κάνει καν τον τροχό να γυρίσει.