Τράπουλα

Να εξηγήσω το θέμα με απλά λόγια γιατί έχω βαρεθεί να το τριγυρίζουμε.

Τα πράγματα έχουν ως εξής. Εναν χρόνο μετά την εκλογή του ο Μητσοτάκης έχει συσσωρεύσει ένα πολύ σημαντικό πολιτικό κεφάλαιο.

Από το 1974 ελάχιστοι Πρωθυπουργοί είχαν τέτοια τύχη. Ο Καραμανλής το 1975. Ο Παπανδρέου το 1982. Αντε κι ο Σημίτης το 1997.

Ταυτοχρόνως όμως ο Μητσοτάκης έχει μπροστά του και μια πολύ σοβαρή οικονομική κρίση.

Ερώτημα, λοιπόν. Τι θα κάνει;

Θα αξιοποιήσει το κεφάλαιο αυτό για να αντιμετωπίσει την κρίση κι ας κινδυνέψει να το σπαταλήσει ή θα το χρησιμοποιήσει κάνοντας εκλογές ώστε να αντιμετωπίσει ισχυρότερος την κρίση;

Η απλή λογική λέει εκλογές.

Μόνο ανόητοι αμφισβητούν ότι ο Μητσοτάκης θα κερδίσει καβάλα στο άλογο – κατά σύμπτωση οι ίδιοι που νόμιζαν ότι ο «μαραθωνοδρόμος» Τσίπρας θα απειλούσε τον Μητσοτάκη στις εκλογές του 2019.

Και η λογική λέει εκλογές διότι αν σε πάρει η κρίση από κάτω άντε να ξαναβρείς σαρανταπεντάρια και πενηντάρια στις δημοσκοπήσεις.

Για τις εκλογές υπάρχει μόνο ένα εμπόδιο: η απλή αναλογική.

Αλλά όχι με τον τρόπο που το εννοούν οι διάφοροι σουρταφέρτες. Με τα υπαρκτά δεδομένα δεν υπάρχει ούτε μια στο εκατομμύριο περίπτωση να σχηματιστεί η «πολιτική και κοινωνική πλειοψηφία» που επαγγέλλεται ο Τσίπρας ερήμην του Μητσοτάκη.

Αντιθέτως ο Μητσοτάκης κινδυνεύει να πέσει θύμα της επιτυχίας του.

Να πάρει δηλαδή κανένα 45%-46% που του δίνουν οι δημοσκοπήσεις και να βρεθεί αυτοδύναμος παρά την απλή αναλογική αλλά με 151-152 βουλευτές.

Καταστροφή. Διότι τότε δεν θα έχει αφορμή για δεύτερες εκλογές με το νέο (παλιό) εκλογικό σύστημα ενώ συγχρόνως θα έχει εγκλωβιστεί σε μια οριακή κοινοβουλευτική πλειοψηφία.

Αντε μετά να αντιμετωπίσεις την κρίση όταν θα κρέμεσαι από κάθε φίτσουλα στη Βουλή!

Νομίζω ότι αυτό αποτελεί το βασικό εμπόδιο για τις εκλογές κι όλα τα άλλα που λέγονται είναι κολοκύθια τούμπανα.

Θα μου πείτε βεβαίως πως με τη ΝΔ στο 45%-46% ακόμη και με οριακή κοινοβουλευτική αυτοδυναμία θα κάνουμε δυο, τρία χρόνια να ξανακούσουμε ότι στη χώρα υπάρχει αντιπολίτευση.

Ενδεχομένως. Αλλά η πολιτική ιστορία έχει αποδείξει ότι οι κυβερνήσεις απειλούνται πολύ περισσότερο από τις οριακές πλειοψηφίες (Μητσοτάκης πατήρ 1990-1993, Καραμανλής 2007-2009) παρά από την εκάστοτε αντιπολίτευση.

Από εκεί και πέρα ό,τι φωτίσει τον Μητσοτάκη ο Θεός.

Ούτως  ή άλλως, η τράπουλα είναι στα χέρια του. Αλλά αν θα τραβήξει κούπες ή μπαστούνια δεν το ξέρει κανείς.