Το βρετανικό lockdown κινδυνεύει να αποδειχθεί μάταιο

Δεν υπάρχουν μαγικές λύσεις, έξυπνα μοντέλα ή εύκολες απαντήσεις όσον αφορά τον τρόπο ελέγχου του κορωνοϊού. Ούτε όμως είναι και πυρηνική φυσική. Οι κυβερνήσεις έχουν τρεις εναλλακτικές επιλογές. Η πρώτη και δυσκολότερη είναι να ελέγξουν τον ιό μέσω ενός προγράμματος μαζικών τεστ, ιχνηλάτησης επαφών και απομόνωσης. Η δεύτερη είναι σαφώς πιο απλή: περιλαμβάνει την επιβράδυνση του ιού με τη χρήση καλά υπολογισμένων κύκλων lockdown και χαλάρωσης, με την κυβέρνηση να εκδίδει οδηγίες όσον αφορά το εύρος της κοινωνικής απομάκρυνσης που απαιτείται. Οι παρενέργειες αυτού του δρόμου όμως είναι επώδυνες: κινδυνεύει να καταστρέψει την οικονομία, συμπιέζοντας τα συστήματα υγείας και κοινωνικής πρόνοιας, και δημιουργώντας κοινωνική αναταραχή. Η τρίτη και πιο εύκολη εναλλακτική επιλογή που διαθέτουν οι κυβερνήσεις είναι πολύ απλά να μην κάνουν τίποτα. Ο ιός εξαπλώνεται στον πληθυσμό, η οικονομία παραμένει ανοιχτή και γλιτώνει όποιος είναι τυχερός.

Είναι σχεδόν αδύνατο να καταλάβει κανείς ποιον δρόμο έχει επιλέξει η βρετανική κυβέρνηση. Τους τελευταίους μήνες, η απάντησή της ταλαντευόταν από την τρίτη προσέγγιση στη δεύτερη και πιο πρόσφατα, στην πρώτη. Παρότι ο Μπόρις Τζόνσον κατέστησε σαφές στο διάγγελμα που απηύθυνε στις 10 Μαΐου ότι αναγνωρίζει τη δεινή θέση στην οποία βρίσκεται το Ηνωμένο Βασίλειο, η συγκεχυμένη νέα συμβουλή της κυβέρνησης – ότι οι πολίτες πρέπει να «μείνουν σε επαγρύπνηση» έναντι του ιού, να εργαστούν από το σπίτι όπου είναι δυνατόν, αλλά να πάνε στη δουλειά αν δεν είναι – είναι ένα καλό παράδειγμα των ανάμεικτων μηνυμάτων που φτάνουν από την κυβέρνηση. Μια άρση του lockdown χωρίς να υπάρχει η κατάλληλη υποδομή δημόσιας υγείας θα έχει ως αποτέλεσμα μια δαρβινική σφαγή των ηλικιωμένων και ευπαθέστερων. Πρέπει να αποφευχθεί πάση θυσία.

Η Ντέβι Σριντάρ είναι καθηγήτρια Δημόσιας Υγείας στο Πανεπιστήμιο του Εδιμβούργου