Οι νέοι {LF}άλλο πράμα

Δεν καταλαβαίνω την επιθετικότητα όσων σχολιάζουν τις συγκεντρώσεις νέων στις πλατείες  – πολύ περισσότερο δεν καταλαβαίνω τις αστυνομικές επιχειρήσεις εναντίον τους: αφού ο κορωνοϊός δεν έχει για αυτές/ούς συνέπειες σοβαρότερες από τη γρίπη, γιατί να κρατούν αποστάσεις από τη ζωή και μεταξύ τους; Άλλωστε, μόνο έτσι θα κολλήσουν κορωνοΐωση, θα  αποκτήσουν αντισώματα, θα προκύψει σιγά-σιγά η συλλογική ανοσία.

Μα «θα κινδυνεύουν οι ηλικιωμένοι/ες επειδή θα τους προσεγγίζουν μολυσμένοι/ες νέοι/ες», ακούμε. Ας είναι προσεκτικοί οι συνταξιούχοι ώσπου να κατοχυρωθεί η ανοσία, ας μην διεκδικούν μονίμως και με τόση  ένταση το παροιμιώδες «τα καλά και συμφέροντα για μένα τον γέροντα». Δεν είναι δυνατόν να έχουμε σε καραντίνα  τα παιδιά για χάρη τους – και αν αυτό ισχύει για τις πλατείες, ισχύει και για τα σχολεία. Βεβαίως, η κορωνοΐωση είναι εξαιρετικά επώδυνη, μάθαμε από τις περιγραφές ιαθέντων. Αλλά αφού έχουν αναλάβει 17χρονα παιδιά να επιλέγουν κυβερνήσεις, γιατί  να μην αναλάβουν και μικρότερα ρίσκα;

Αντί να διαμαρτύρονται οι πρεσβύτεροι -μήπως και από φθόνο;-  θα έπρεπε να ευγνωμονούν τη νεότητα για την υπηρεσία που τους προσφέρει. Αντίστοιχη με τη συμμετοχή σε πόλεμο: οι νέοι στέλνονται στα μέτωπα και σκοτώνονται. Υποχρεωτικά, επί ποινή θανάτου. Ενώ τώρα προσφέρουν εθελοντικά και υπέρ της ζωής το περίσσευμα τους ενέργειας και λίμπιντο.

Θέλω να πω, οι νέοι απλώς επιτελούν το διαγενεακό καθήκον τους ξενυχτώντας, χορεύοντας, πίνοντας στις πλατείες -τηρώντας τους συμβιωτικούς κανόνες που ισχύουν για μικρούς και μεγάλους, βέβαια. Το ίδιο καθήκον επιτελούν και όταν ερωτεύονται ή απλώς κάνουν σεξ: συμβάλλουν στην κάλυψη δημογραφικών κενών που απειλούν το ύψος των συντάξεων. Στη νεότητά μας θεωρούνταν επαναστατικά αυτά, «σεξουαλική επανάσταση» έλεγαν με τρόμο οι τότε φθονερές παλιότερες  γενιές.  Τώρα, εκτός από τους ηλικιωμένους, βγήκαν και οι καθ’ έξιν και κατ’ επάγγελμα επαναστάτες οι οποίοι, στη νέα τους απόπειρα να γίνουν αρχηγοί, πολιτικοποιούν την ύψιστη προσφορά των νέων προς τους γέρους: με το σύνθημα «στον δρόμο θα σπάσουμε τον τρόμο» οργάνωσαν διαδήλωση, καταστροφές και συγκρούσεις στην Κυψέλη, ενώ το μόνο που σπάζει είναι η απόσταση των νέων: από τη ζωή και μεταξύ τους.

Ας αφήσουμε λοιπόν τη «χρυσή νεολαία» να κάνει το καθήκον της, ας συμμαζέψει την αστυνομία του ο κ. Χρυσοχοΐδης και  ας θυμόμαστε ότι κατά τον προφητικό Αριστοφάνη – όπως τον διάβασε και τον έκαμε τραγούδι ο Σαββόπουλος στους Αχαρνής– «οι γέροι χωριστά, / οι νέοι άλλο πράμα. / Όποιος τους θέλει αντάμα / πληρώνει ακριβά».