Επενδύοντας στην γκρίνια

Aσπρο οι μεν, μαύρο οι δε. Πάνω οι μεν, κάτω οι δε. Υπάρχει η πεποίθηση ότι όπως δουλειά της κυβέρνησης είναι να κυβερνά, έτσι και δουλειά της αντιπολίτευσης είναι να διαμαρτύρεται. Κάθε βήμα της κυβέρνησης πρέπει να παράγει την έντονη κριτική της αντιπολίτευσης.

Ο τρόπος αυτός ήταν αποδοτικός τα χρόνια της χρεοκοπίας και των Mνημονίων. Πουλήθηκε εύκολα το παραμύθι ενός εξωνημένου στους ξένους «παλαιού» συστήματος που ξεπουλούσε τα ασημικά της χώρας, ώσπου ήρθε ένα λεοντόκαρδο παλικάρι, περιτριγυρισμένο από τους ιππότες του, να εμποδίσει τους κακούς. Το παλικάρι αυτό βρέθηκε στη θέση εκείνων που κατηγορούσε και, έπειτα από μια «πειραματική» περίοδο στην οποία η χώρα κινδύνεψε να χάσει όχι μόνο τα ασημικά της αλλά και την ίδια της την υπόσταση, έκανε ό,τι θα έκαναν και οι άλλοι: πήγε με τα νερά των ξένων, εκχώρησε ό,τι ασημικά είχαν απομείνει, υπέγραψε Μνημόνιο – απλώς ισχυριζόταν πως ό,τι έκανε το έκανε για το καλό του λαού. Τέλος του παραμυθιού.

Κάπως έτσι πέρασε μια δεκαετία. Στην αυγή μιας καινούργιας, ο ίδιος λεοντόκαρδος πιστεύει ότι μπορεί η ιστορία να επαναληφθεί. Και ψάχνει να αγκαλιάσει διαμαρτυρίες, επενδύοντας σε μια καινούργια οικονομική κρίση που θα μπορούσε να φέρει η πανδημία. Από το πολύ αντισυστημικό παραμύθι, χάνει την ευκαιρία να μείνει στο σύστημα, που με τόση κούραση και με τόση τύχη μπήκε. Χάνει την ευκαιρία να φτιάξει ένα κόμμα απαραίτητο για τη διαχείριση της χώρας, με προτάσεις βιώσιμες και ελκυστικές. Ενα κόμμα παντός καιρού, ένα κόμμα που δεν θα επενδύει στη διαμαρτυρία αλλά σε θετικές προτάσεις, στη σύνθεση και στη δημιουργία. Ενα κόμμα που δεν θα στηρίζεται σε Καρανίκες…