Στεφάνι στη Μαρφίν

Προχθές, Σάββατο 9 Μαΐου, ο Αλέξης Τσίπρας πήγε για πρώτη φορά στην οδό Σταδίου, εκεί όπου ήταν το τραπεζικό κατάστημα της Μαρφίν, όπου κουκουλοφόροι με μολότοφ, στη διάρκεια της πρώτης μεγάλης αντιμνημονιακής διαδήλωσης, τον Μάιο του 2010, σκότωσαν τρεις εργαζομένους στην τράπεζα. Κατέθεσε στεφάνι εκ μέρους του ΣΥΡΙΖΑ κατά της πολιτικής βίας, έκανε και μια δήλωση η οποία άρχιζε ως εξής: «Τιμούμε και σήμερα, όπως και κάθε χρόνο εδώ και δέκα χρόνια, τη μνήμη» κ.λπ.

Μου κάνει τρομερή εντύπωση. Πρώην πρωθυπουργός, πρόεδρος του κόμματος της αξιωματικής αντιπολίτευσης, και κάνει μια δήλωση εμφανώς ψευδή. Εδώ και δέκα χρόνια, ουδέποτε ο Τσίπρας ή ο ΣΥΡΙΖΑ θυμήθηκαν τη Μαρφίν. Ούτε φέτος την ημέρα μνήμης του συμβάντος είπε μια λέξη, ούτε ο ίδιος ούτε το κόμμα. Κάθε χρόνο, στον τόπο του εγκλήματος πήγαιναν κατά μόνας ελάχιστοι πολίτες, συνήθως χλευαζόμενοι στα κοινωνικά δίκτυα.

Ποτέ δεν τίμησε τη μνήμη των θυμάτων της Μαρφίν ο Τσίπρας. Τα «αντιμνημονιακά χρόνια», οι «μνημονιακές» κυβερνήσεις δεν τολμούσαν, θα αντιμετώπιζαν την οργή του κινήματος. Και τις πέντε επετείους που ο Τσίπρας ήταν πρωθυπουργός, η στρατηγική δεν ήταν η μνήμη. Ηταν η λήθη. Νεκροί που δεν μπορεί να τους οικειοποιηθεί η «επαναστατική» αγιογραφία είναι βάρος.

Τι συνέβη λοιπόν δέκα χρόνια μετά; Απλούστατα, ο Τσίπρας σύρθηκε, ως αποτέλεσμα της δημοκρατικής απαίτησης για μνήμη. Και για να μη μείνει έξω από το κάδρο, αιτιολόγησε την παρουσία του με ένα χοντρό ψέμα.