Η Βρετανία έχει γίνει ο ασθενής της Ευρώπης

Η Βρετανία βρίσκεται σήμερα σε έναν μοναχικό τόπο. Μοιάζει με τη σκηνή ενός άσχημου τροχαίου, όπου οι σοκαρισμένοι περαστικοί αποστρέφουν το βλέμμα με συμπόνια και φρίκη στα μάτια. Θορυβημένες από αυτά που βλέπουν, κυβερνήσεις ανά τον κόσμο εφαρμόζουν τη δική τους μορφή κοινωνικής απομάκρυνσης. Για μία ακόμα φορά η Βρετανία είναι ο ασθενής της Ευρώπης. Η φονική κακοδιαχείριση της πανδημίας του κορωνοϊού δεν είναι ο μοναδικός λόγος για αυτή την καθόλου μεγαλοπρεπή απομόνωση. Η ξαφνική επέλαση της νόσου είναι η τρίτη εθνική καταστροφή σχεδόν σε ισάριθμα χρόνια. Η πρώτη ήταν η απόφαση αποχώρησης από την Ευρώπη. Η δεύτερη ήταν η έλευση του Ντόναλντ Τραμπ και της αναρχικής του ατζέντας «Πρώτα η Αμερική».

Οπως και αν υπολογιστεί ο αριθμός των νεκρών από τον ιό, εδραιώνεται η πεποίθηση, τόσο στο εξωτερικό όσο και εντός, πως οι επιδόσεις της κυβέρνησης Τζόνσον είναι από τις χειρότερες παγκοσμίως, πιθανόν οι δεύτερες χειρότερες έπειτα από εκείνες των ΗΠΑ. Η συμπόνια για τα δεινά της Βρετανίας δεν έχει αποτρέψει μια δριμεία διεθνή κριτική.

Σπάνιες ήταν οι φορές στη σύγχρονη Ιστορία που η θέση της Βρετανίας στον κόσμο έμοιαζε τόσο επισφαλής, που η φήμη της ικανότητας, του πραγματισμού και της κοινής λογικής έδειχνε τόσο να της ξεφεύγει, που ο λαός και οι πολίτες της αντιμετώπιζαν τέτοιες προκλήσεις και τόσο υψηλά επίπεδα χρέους.

Ισως η τελευταία φορά που έστεκε έτσι μόνη η χώρα, φοβισμένη, άρρωστη, πολιορκημένη, στερούμενη κεφάλαια και πόρους, χωρισμένη από φίλους, να ήταν όταν αντιμετώπιζε μια μοιραία εισβολή άλλου είδους, 80 χρόνια πριν από τον ερχόμενο μήνα. Καθώς θυμάται τη νίκη στην Ευρώπη που ακολούθησε τελικά το 1945, η Βρετανία χρειάζεται ένα νέο θαύμα, μια φρέσκια στρατηγική και πολύ καλύτερους ηγέτες.