Αναζητώντας τη χαρά σε ένα ζεστό καρβέλι

Στις έρευνες που ήδη καταγράφουν παγκοσμίως τις καταναλωτικές συμπεριφορές την περίοδο της πανδημίας, στην κατηγορία των τροφίμων είναι ένα υλικό που καταγράφει τη μεγαλύτερη αύξηση στην κατανάλωση στη Δύση, τόσο πολύ που, σε κάποιες μεγάλες χώρες, οι παραγωγοί αναγκάστηκαν να αυξήσουν την παραγωγή τους για να μπορέσουν να ανταποκριθούν στη ζήτηση. Δεν είναι κάτι συναρπαστικό, είναι τελείως αυτονόητο και βασικό και είναι μια από τις αρχαιότερες πρώτες ύλες που ανακάλυψε ο άνθρωπος: το αλεύρι. Η αύξηση οφείλεται στο ότι ο κόσμος ψήνει. Ψήνει γλυκά, για να διασκεδάσει την κλεισούρα του με την πιο νόμιμη εθιστική ουσία που έχουμε (γιατί νομίζετε ότι μας «φτιάχνει» τόσο η ζάχαρη;), ψήνει ζύμες και πίτσες και, κυρίως, ψωμιά. Η μόδα της εποχής είναι τα ψωμιά. Εύκολα ψωμιά με φαρίνες που τα κοιτάς μην τα ματιάξεις ελπίζοντας να φουσκώσουν μέσα στον φούρνο, ψωμιά με μπίρες, με σόδες και – οι βασιλιάδες όλων – ψωμιά με προζύμι, αεράτα, γιαγιαδίσια, της υπομονής, με μια ψίχα όμορφη, σαν αφηρημένη τέχνη.

Την εποχή που μπορείς να αγοράσεις εύκολα έτοιμα ψωμιά και νόστιμα και ποιοτικά και φτηνά, οι άνθρωποι που φτιάχνουν σπίτι τους ένα προϊόν τόσο προσβάσιμο και στοιχειώδες έχουν αποκτήσει χαρακτηριστικά κοινότητας στο Διαδίκτυο, ανταλλάζοντας συμβουλές κι εμπειρίες και θαυμάζοντας τα έργα τους.

Οι ειδικοί του μάρκετινγκ λένε πως πίσω από κάθε trend υπάρχει πάντα κάτι που επιθυμούμε για τον εαυτό μας, κάθε μόδα έρχεται κι ακουμπά σε μια βασική ανάγκη και μια τάση μιας εποχής. Αν αυτό ισχύει, τότε τι είναι το ψωμί;

Διαβάζοντας την ιστορία του διακρίνουμε μέσα της την ιστορία του ανθρώπου: τη φωτιά, τον πρώτο αγρότη και τα πρώτα αλεύρια τα τριμμένα από λάθος, την τύχη, την παρατηρητικότητα, τη δημιουργικότητα, το εμπόριο, την ανακάλυψη της ζύμωσης, των ζωντανών μικροοργανισμών που μας δίνουν μερικές από τις πιο βασικές απολαύσεις της ζωής. Και τελικά, την επιβίωση, την αναζήτηση της τροφής, την έννοια της κοινότητας. Ο μέσος δυτικός άνθρωπος δεν ψήνει βέβαια, πια, για να ζήσει αλλά γιατί μπορεί. Γιατί η διαδικασία από το πρώτο ανακάτεμα, που δίνει ζωή στα υλικά, μέχρι την επιτυχία και το τάισμα στους οικείους του είναι μια μικρή άσκηση αυτοπραγμάτωσης.