Στη λάθος πλευρά της μολότοφ

Στη Δημοκρατία, δεν υπάρχει σωστή και λάθος πλευρά όταν πέφτει μία μολότοφ. Υπάρχει μόνο η πλευρά του θύματος. Γιατί, στη Δημοκρατία έχουμε συμφωνήσει ως κοινωνία και πολιτεία, ως Κράτος Δικαίου και πολιτικό σύστημα ότι η ρίψη μολότοφ δεν είναι απλά αντικοινωνική συμπεριφορά ή δυναμική πολιτική ενέργεια, αλλά εγκληματική πράξη, άσκηση βίας, που μπορεί να οδηγήσει σε παράνομη χρήση φονικού όπλου, στη μία πλευρά του οποίου βρίσκεται ο δράστης και στην άλλη το θύμα. Συνεπώς, η Δημοκρατία όπως και το Κράτος Δικαίου οφείλουν να προστατεύουν το θύμα μιας τέτοιας βίαιης και εγκληματικής ενέργειας, είτε αυτό είναι διαδηλωτής, είτε είναι αστυνομικός ή οποιοσδήποτε άλλος πολίτης, και να τιμωρούν τον δράστη. Από αυτή την αυτονόητη πολιτική, κοινωνική και νομική συνθήκη φαίνεται να θέλει να αποστασιοποιείται, καθ’ έξιν και κατά σύστημα, ο ΣΥΡΙΖΑ και ο κ. Τσίπρας.

Η άρνηση του αρχηγού της αξιωματικής αντιπολίτευσης να παραστεί, μαζί με τον Πρωθυπουργό και τους Προέδρους των πολιτικών κομμάτων, στην αποκάλυψη της αναθηματικής πλάκας για τα θύματα της δολοφονικής ενέργειας στη Μαρφίν δεν συνιστά μόνο προσβολή στη μνήμη τους, αλλά δείχνει τη συνεχιζόμενη αγκύλωσή του σε βαθιά διχαστικές πολιτικές συμπεριφορές, οι οποίες τροφοδότησαν τόσο πολύ στο πρόσφατο παρελθόν το κοινωνικό μίσος, την εχθροπάθεια, τον λαϊκισμό και την ανορθολογική κοινωνική αντίδραση. Δείχνει, επίσης, την αδυναμία του να καταδικάσει απερίφραστα, αυθόρμητα, χωρίς αστερίσκους και μέσα από ένα αρραγές πολιτικό μέτωπο τη βία με «πολιτική κουκούλα», τη βία με «πολιτικό πρόσημο», τη βία «ενάντια στη βία της εξουσίας», ακόμα και με την έννοια-χυλό που συνηθίσαμε να χρησιμοποιούμε τα χρόνια της μακράς Μεταπολίτευσης «τη βία από όπου και αν προέρχεται».

Ο ΣΥΡΙΖΑ και ο κ. Τσίπρας συνεχίζουν να διαχωρίζουν τη βία και τις μολότοφ, ανάλογα με την πολιτική πλευρά που βρίσκονται κάθε φορά οι ίδιοι και όχι από τη θέση που βρίσκονται τα θύματα. Αυτό, άλλωστε, που είχε πει, χαριτολογώντας, ο τέως Πρωθυπουργός – εκτός πρακτικών μεν, στη Βουλή δε (!) – ότι «τι κακό έχουν οι μολότοφ; Εξαρτάται σε ποια μεριά είσαι. Εκεί που τις ρίχνουν ή εκεί που πέφτουν» υπογραμμίζει εμφατικά την αποστασιοποίησή του από την κανονικότητα της Δημοκρατίας η οποία δεν διαχωρίζει τα θύματα της βίας ανάλογα με το «ή εμείς ή αυτοί», οι «κοινωνικοί αγωνιστές» ή «οι ατυχείς παράπλευρες απώλειες της λαϊκής πάλης». Στην ουσία, η άρνηση του κ. Τσίπρα να παραστεί στη Μαρφίν μαζί με τους άλλους πολιτικούς αρχηγούς υποδηλώνει τη διακριτική επικοινωνία του με τις πάλαι ποτέ «επιρροές» του, τις ακραίες συνιστώσες του κόμματός του, τις αυτονομημένες ομάδες του «κοινωνικού χώρου» και τους κάθε λογής αντεξουσιαστές που τον συνδέουν με τους «αντιμνημονιακούς αγώνες» του παρελθόντος του.

Ας μην έχει κανείς αμφιβολία. Από πολιτική σκοπιμότητα και τακτικό υπολογισμό δεν συμμετέχει ο κ. Τσίπρας στην εκδήλωση στη Μαρφίν, για να μην «κανονικοποιηθεί», τώρα που ετοιμάζεται να αγκαλιάσει τους νεοαγανακτισμένους της καινούργιας οικονομικής κρίσης και να επιστρέψει στον βασικό μπούσουλα της αντιπολίτευσης του πεζοδρομίου του 2010-2015. Φαίνεται να θεωρεί ότι αυτή η επιστροφή είναι ένας υπαρξιακός όρος της διατήρησής του στην κομματική ισορροπία, η οποία παραμένει απροσάρμοστη στα δεδομένα της νέας, μετά τον κορωνοϊό, εποχής. Ετσι, η σκόπιμη πολιτική αποστασιοποίηση από το αυτονόητο της Δημοκρατίας θα συνεπάγεται πάντα την – με καθυστέρηση και δυσκολία – επιμελώς χλιαρή καταδίκη της βίας «από όπου και αν προέρχεται». Ο κ. Τσίπρας φαίνεται να προτιμά, για την επόμενη μέρα, τον αταβισμό του λαϊκιστικού και διχαστικού πολιτικού σχηματισμού από τη θέση του κόμματος της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Επιλέγει με τη στάση του τη λάθος πλευρά της μολότοφ, τη λάθος πλευρά της Δημοκρατίας.

Ο Θεόδωρος Π. Παπαθεοδώρου είναι καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Πελοποννήσου, πρώην υφυπουργός