Αγώνες

Ποιος φοβάται τους νεκρούς της Marfin; Ποιον μπορεί να ενοχλούν οι νεκροί της Marfin; Ποιος δεν αισθάνεται οργισμένος με τη δολοφονία τους ακόμη και έπειτα από δέκα χρόνια;

Δεν θα ανατρέξω στα γεγονότα. Είναι γνωστά.

Είναι γνωστό ότι η Δικαιοσύνη δεν έχει καταδικάσει τους φυσικούς αυτουργούς – για τους ηθικούς δεν το συζητάω, θα χρειάζονταν πολλές φυλακές…

Είναι γνωστό επίσης ότι επιβλήθηκαν ποινές στους υπευθύνους του συστήματος πυρασφάλειας που δεν λειτούργησε. Πάλι καλά.

Αλλά τα θύματα δεν κάηκαν από ένα σύστημα πυρασφάλειας που κακώς δεν υπήρχε ή κακώς δεν λειτούργησε. Δεν κάηκαν από κάποια «εργοδοτική αυθαιρεσία» που ορθώς διώκεται.

Κάηκαν από τις μολότοφ των διαδηλωτών. Κάηκαν από τους συγκεντρωμένους που εμπόδιζαν την Πυροσβεστική να πλησιάσει και τα ασθενοφόρα να προστρέξουν. Κάηκαν από το μίσος που ξερνούσαν περαστικά στόματα.

Κάηκαν (όπως ορθά είπε η Πρόεδρος της Δημοκρατίας) από ένα «κλίμα μισαλλοδοξίας και διχασμού». Υπάρχει κανείς που αρνείται ότι υπήρξε αυτό το κλίμα; Ή που να το δικαιολογεί;

Οι προφάσεις, τα ελαφρυντικά και οι συμψηφισμοί που επικαλούνται όσοι δεν θέλουν να ζυμώσουν κινούνται στα όρια της γελοιότητας.

Το ΚΚΕ εξοργίζεται επειδή κάποιοι «συκοφάντησαν τους δίκαιους αγώνες του λαού μας». Και ο ΣΥΡΙΖΑ στενοχωριέται για τη «συκοφάντηση των κοινωνικών αγώνων». Η συκοφαντία τους μάρανε!

Δηλαδή πόσο δίκαιοι ή πόσο κοινωνικοί είναι αγώνες που κουβαλάνε τρεις αθώους κι ανύποπτους νεκρούς στην πλάτη τους; Και με τι συνείδηση κοιμούνται ήσυχοι τέτοιοι αγωνιστές;

Ασε που αν κάποιοι τους συκοφαντούν δεν έχουν παρά να αποστομώσουν τη συκοφαντία. Εμπράκτως. Και φωναχτά. Οχι με μισόλογα.

Το ερώτημα λοιπόν δεν είναι αν θα καταθέσουν νωρίς νωρίς στεφάνι μόνοι τους στα μουλωχτά. Μεταξύ μας, το θεωρώ δευτερεύον.

Το ερώτημα είναι αν νιώθουν τα ίδια αισθήματα οργής με την υπόλοιπη κοινωνία. Αν συντάσσονται μαζί της στην αποστροφή για το έγκλημα και στην αηδία για εκείνους που το διέπραξαν.

Χωρίς επιφυλάξεις. Χωρίς συμψηφισμούς, Χωρίς «ναι μεν αλλά…». Με την ίδια συγκίνηση.

Οσον αφορά τα άλλα για «προβοκατόρικους μηχανισμούς» και «προβοκατόρικους σχεδιασμούς» και για την «προβοκατόρικη δράση γνωστών-αγνώστων» υπάρχει το απλό παλιό ερώτημα: κανένα όνομα έχουμε;

Διότι όποιος ξέρει για προβοκατόρικους μηχανισμούς και σχεδιασμούς θα πρέπει να γνωρίζει και τους προβοκάτορες.

Κι αφού τους ξέρει θα βοηθούσε πολύ στην αποκάλυψη της αλήθειας και στην τιμωρία των ενόχων αν τους αποκάλυπτε σε εκείνους που τους αναζητούν.

Αλλωστε τι λόγο έχει να τους προστατεύει η Αριστερά; Κοινοί προβοκάτορες είναι. Οι οποίοι μάλιστα συκοφαντούν τους δίκαιους κοινωνικούς αγώνες του λαού.