Με τις ίδιες συνταγές{CR}

Σε συνέντευξή του στους «Financial Times», o νέος ηγέτης του Εργατικού Κόμματος Κιρ Στάρμερ δεν μασάει τα λόγια του. Ο βασικός λόγος της εκλογικής ήττας, λέει, ήταν η ηγεσία του Τζέρεμι Κόρμπιν. Αυτό το ζήτημα ερχόταν και ξαναρχόταν σε όλες τις συζητήσεις που έκανε με ψηφοφόρους στη διάρκεια της προεκλογικής εκστρατείας. Οπως και ο ριζοσπαστικός χαρακτήρας του μανιφέστου του κόμματος, με τις εκτεταμένες εθνικοποιήσεις βιομηχανιών και τα σχέδια για μεγάλη αύξηση φόρων και δαπανών.

Αναρωτιέμαι καμιά φορά αν το βασικό πρόβλημα του ΣΥΡΙΖΑ είναι η ηγεσία του Αλέξη Τσίπρα. Και το αναρωτήθηκα ξανά όταν διάβασα την εξωφρενική ανακοίνωση της Κουμουνδούρου για την επέτειο της Μarfin – που αντί να καταδικάζει τους δολοφόνους αναφέρεται στην καταδίκη ανωτάτων στελεχών της τράπεζας επειδή «κλείδωσαν τους εργαζόμενους» – και άκουσα την απόφαση του κόμματος να καταθέσει αύριο χωριστά στεφάνι στη μνήμη των τριών τραγικών θυμάτων.

Κανείς δεν αισθάνθηκε την ανάγκη να διαφοροποιηθεί από αυτά τα μικροκομματικά παιχνίδια στην πλάτη των νεκρών; Κανείς δεν είπε στον σύντροφο Αλέξη ότι υπάρχουν και όρια στην άσκηση αντιπολίτευσης, ότι ο σεβασμός είναι μια υπερκομματική έννοια, ότι μερικά πράγματα είναι πέραν των αντιδικιών, πέραν των συμψηφισμών, πέραν των δημοσκοπήσεων; Ο Νίκος Βούτσης, που χειροκρότησε στη Βουλή την αναφορά του Πρωθυπουργού στους νεκρούς της Μarfin, δεν ενοχλείται από το ύφος του κόμματός του; Ο Ευκλείδης Τσακαλώτος, που διακρίνεται για τον ευθύ του τόνο, συμφωνεί ότι η αυριανή τελετή αποτελεί «επικοινωνιακό σόου»;

Ανάλογες απορίες για τα όρια της ανοχής των μετριοπαθών στελεχών είχαν διατυπωθεί και στη διάρκεια της κυβερνητικής θητείας των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ, όταν ο Καμμένος ή ο Πολάκης πρωταγωνιστούσαν σε διάφορες χυδαιότητες. Τότε όμως υπήρχαν ελαφρυντικά: η ανάγκη να διατηρηθεί μια «παρά φύσιν» κυβερνητική συμμαχία, η σημασία της κομματικής συνοχής μπροστά στις επιθέσεις του αντιπάλου. Τώρα; Πιστεύουν στ’ αλήθεια στο κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης, ιδιαίτερα μετά την εμπειρία του κορωνοϊού και τη θετική ανταπόκριση των πολιτών προς τον τρόπο με τον οποίο διαχειρίστηκε την πανδημία η κυβέρνηση, ότι θα επανέλθουν στην εξουσία με τα ίδια φτηνά κόλπα, την ίδια ξύλινη γλώσσα, τις ίδιες φθαρμένες συνταγές του παρελθόντος;

Ναι, το πιστεύουν. Αρκεί να διαβάσει κανείς τα άρθρα που δημοσιεύονται στις φιλικές προς τον ΣΥΡΙΖΑ εφημερίδες. Αντί να κάνουν αυτοκριτική, να ψάξουν τι δεν πήγε καλά ώστε να το αλλάξουν, να ανανεώσουν τον πολιτικό τους λόγο, να αμφισβητήσουν – γιατί όχι; – τις μεθόδους της ηγεσίας, επενδύουν για άλλη μια φορά στον φανατισμό και την πόλωση. Χάνοντας έτσι την ευκαιρία να συμβάλουν με καλόπιστη κριτική και εποικοδομητικές προτάσεις στο ξεπέρασμα μιας ακόμη μεγάλης κρίσης.

Την πρώτη και κύρια ευθύνη γι’ αυτό φέρει φυσικά ο αρχηγός. Μια μέρα, σε κάποια συνέντευξη, κάποιος εντίμως και ευθαρσώς θα το παραδεχθεί.