«Ελευθερώθηκα από {LF}την αγωνία της αποδοχής»

Με ποια εικόνα θα περιγράφατε τον εαυτό σας τώρα;

Κάποιες στιγμές ο ουρανός είναι από πάνω μου φωτεινός και με διαύγεια, ωραία παιχνιδίσματα στα σύννεφα και κάποιες άλλες φορές τον νιώθω τόσο κοντά μου έτοιμο να με πλακώσει.

Οταν σας περιβάλλει το σκοτάδι πώς το διαχειρίζεστε;

Στη δική μας περίπτωση, των καλλιτεχνών, όλη η αποκωδικοποίηση, η μετάφραση του σκοταδιού, γίνεται τέχνη. Αυτό το ανυπόφορο της ύπαρξης μπορεί ν’ αποτελέσει κινητήριο δύναμη. Στις παρούσες συνθήκες όμως είναι πιο ορατό από ποτέ – το ανυπόφορο – διότι δεν μετασχηματίζεται σε κάτι. Αυτός είναι και ο λόγος που προκαλούνται τα σκαμπανεβάσματα που περιέγραψα.

Δικαιολογημένα και για έναν ακόμη λόγο: ο κορωνοϊός
σάς βρήκε σε μια πολύ γόνιμη στιγμή.

Οι παραστάσεις «Ανθρωποι και ποντίκια», «Ο πατέρας», «Αρης Βελουχιώτης» διέγραφαν την πετυχημένη πορεία τους. Είχε αρχίσει να προβάλλεται στους κινηματογράφους η ταινία του Γιάννη Οικονομίδη – στην οποία έπαιζα – «Η μπαλάντα της τρύπιας καρδιάς» και πήγαινε πάρα πολύ καλά. Επίσης κάναμε πρόβες για τα «Κόκκινα φανάρια» που θ’ ανέβαιναν και θα παίζονταν μέχρι τις 10 Ιουνίου και παράλληλα πρόβες για τον «Φιλοκτήτη» σε σκηνοθεσία Τσέζαρις Γκραουζίνις, που θα παιζόταν στην Επίδαυρο το καλοκαίρι. Ολη αυτή η δραστηριότητα είχε ένα βίαιο σταμάτημα.

Τώρα είστε σε στάση αναμονής.

Περιμένουμε να δούμε αν θα βρεθεί ένας τρόπος να υπάρξει το θέατρο μέσα στο καλοκαίρι. Δεν μπορεί να σταματήσει. Ας γίνεται με άλλες συνθήκες, άλλον τρόπο, μέσα από μια άλλη λειτουργία. Είναι ανάγκη να βρεθεί μία φόρμα. Τώρα αν όλα πάνε καλά θα προσπαθήσω για τις παραστάσεις «Ανθρωποι και ποντίκια», «Αρης Βελουχιώτης» και «Κόκκινα φανάρια». Είναι ένα έργο το οποίο έχει επιχορήγηση από το κράτος και πρέπει ν’ ανέβει γιατί θα υπάρχουν ρήτρες.

Αναρωτιέστε πώς θα είναι η τέχνη μετά από όλο αυτό που ζήσαμε;

Υπάρχουν δύο περιπτώσεις. Στην πρώτη, να μην είναι ίδια, να έχει μετατοπιστεί, να ‘χει αλλάξει, να έχει αφουγκραστεί κάτι ο κόσμος και φυσικά οι καλλιτέχνες. Να υπάρξει δηλαδή μια άλλου τύπου συνεννόηση μεταξύ μας, λιγότερος εγωισμός, περισσότερη αλληλεγγύη. Το κομμάτι το διαδικτυακό και οι παραστάσεις μέσα από το Internet δεν μου λένε απολύτως τίποτα. Η δεύτερη περίπτωση είναι να ξεχαστούν τα πάντα και να μην αλλάξει τίποτα. Ισως μάλιστα να είναι και χειρότερα. Προσωπικά δεν πιστεύω ότι έγινε κάτι συγκινητικά διαφορετικό, δεν άλλαξε κάτι. Ισως να ξεχαστεί όλο αυτό που ζήσαμε και να μπούμε πάλι στις ζωές μας, να προχωρήσουμε όπως ήμασταν πριν και να λειτουργούμε με τον ίδιο ακριβώς τρόπο. Αυτό είναι το απαισιόδοξο σενάριο.

Εσείς έχετε μετακινηθεί μέσα από την εμπειρία του αποκλεισμού και της απομόνωσης;

Πιστεύω στο θέατρο του «σοκ» και θα επιχειρήσω να το προσεγγίσω μέσα από αυτή την οπτική. Οι παραστάσεις μου είναι ακραία ρεαλιστικές και προσπαθώ να σοκάρω τον θεατή γιατί πιστεύω ότι μέσα από αυτή τη διαδικασία – του σοκ δηλαδή – μπορεί να γίνει πιο εύκολα αφύπνιση στη συνείδηση.

Μου λέτε ότι οι παραστάσεις θα γίνουν πιο ακραίες;

Δεν το γνωρίζω. Αυτό επεξεργάζομαι τώρα και το αφουγκράζομαι σε σχέση με την κοινωνία και τον κόσμο. Θέλω να δω τι είναι αυτό που πραγματικά θα έχουμε ανάγκη εκείνη τη στιγμή. Μπορεί να είναι πιο σοκαριστικές, πιο σκληρές, ίσως μπορεί πιο γλυκές και παραμυθένιες.

Το θέατρο μπορεί να εμπνεύσει, να λειτουργήσει ως παράδειγμα σε κοινωνικό και συλλογικό
επίπεδο;

Εχει τη δύναμη να αφυπνίσει κάποιες ψυχές, κάποια μυαλά. Αλλά μέχρι εκεί. Θέατρο κάνω περισσότερο για μένα και μετά για τους θεατές. Είναι μια εσωτερική ανάγκη να υπάρχω μέσα σε έναν τέτοιο κόσμο. Να ξεφύγω από την πραγματικότητα, από το ανυπόφορο της ύπαρξης, να πάρω ερεθίσματα. Είναι μια δική μου ψυχαναλυτική λειτουργία.

Θα κρατηθώ από τη λέξη «ανυπόφορο» και θα σας ρωτήσω για εκείνη την εποχή που η ζωή σας ήταν δύσκολη.

Δύσκολη αλλά γοητευτική. Ηταν μια ζωή στο περιθώριο κι εμένα μου άρεσε τότε. Πέρασα πάρα πολύ καλά, αλλά και πάρα πολύ άσχημα. Δεν μπορώ να αφορίσω αυτή την περίοδο της ζωής μου γιατί με έχει διαμορφώσει. Είναι τα ερεθίσματά μου, οι εμπειρίες μου.

Σταματήσατε το σχολείο στην τρίτη γυμνασίου, γιατί;

Δεν αποφάσισα να σταματήσω το σχολείο, με έδιωξαν. Μεγάλωσα στο Λουτράκι και ήμουν ανήσυχο παιδί. Προσπαθούσα με έναν τρόπο να είμαι αναρχικός. Δεν ήμουν πολύ καλός μαθητής αλλά διάβαζα πολλά εξωσχολικά βιβλία, έφερνα καταλήψεις μέσα στο σχολείο. Ημουν δακτυλοδεικτούμενος. Κάπου εκεί τα βρόντηξα όλα και τελείωσε η ιστορία.

Και μπήκατε στη βιοπάλη.

Ημουν και πριν! Εργάστηκα ως σερβιτόρος, μπάρμαν, πορτιέρης σε νυχτερινά κέντρα, σιδεράς, υδραυλικός, οικοδόμος, χασάπης. Βαριόμουν πάρα πολύ γρήγορα. Τα έκανα για να βγάζω κάνα φράγκο και μετά έκανα κάτι άλλο. Πήγα φαντάρος, επέστρεψα και άρχισα να εργάζομαι στο καζίνο του Λουτρακίου για κάποια χρόνια ως ντίλερ. Μέσα σε αυτή τη σαπίλα όπου ζούσα, του τζόγου, μου δόθηκε η ευκαιρία να ασχοληθώ με το θέατρο.

Με ποιον τρόπο;

Συμμετείχα σε μια ερασιτεχνική θεατρική ομάδα στην πόλη. Ανεβάσαμε την «Ελένη» του Ευριπίδη όπου υποδυόμουν τον Τεύκρο. Πήραμε το πρώτο βραβείο αρχαίου δράματος στον διαγωνισμό των ερασιτεχνικών θιάσων. Αυτός ήταν ο λόγος που μας έδωσαν την Επίδαυρο αμέσως μετά το φεστιβάλ, στη βραδιά Ροντήρη. Εκεί με είδε ο Τάσος Ρούσσος, ο τότε διευθυντής του Εθνικού Θεάτρου, και με παρότρυνε να δώσω εξετάσεις στο Εθνικό. Δεν είχα σκοπό στη ζωή μου να κάνω κάτι τέτοιο. Αλλά και ο Ρούσσος δεν ήξερε ότι εγώ δεν είχα τελειώσει το Λύκειο.

Σας έβαλε όμως το μικρόβιο.

Βέβαια. Οταν βλέπεις τον διευθυντή του Εθνικού Θεάτρου να πιστεύει σε εσένα, αυτομάτως ανοίγεται μια προοπτική διαφυγής.

Αρχίσατε να δραπετεύετε από τον σκοτεινό κόσμο όπου ζούσατε και νιώσατε αποδοχή. Το είχατε ανάγκη.

Βέβαια. Ετσι αποφάσισα να πάω στην πιο φθηνή σχολή, στη σχολή της Μαίρης Βογιατζή – Τράγκα. Πέρασα μέσα από τη διαδικασία των εξαιρετικών ταλέντων του υπουργείου Πολιτισμού – που υφίσταται ακόμη – κι έτσι μπήκα στη σχολή. Από το πρώτο έτος, το 2003, με πήρε στις παραστάσεις της η Αννα Συνοδινού. Ημουν μαζί της τέσσερα χρόνια και από τότε άρχισα να βιοπορίζομαι μόνο από το θέατρο. Δεν χρειάστηκε να κάνω καμιά άλλη δουλειά. Ετσι έφυγα από την άλλη ανυπόφορη κατάσταση και υπηρέτησα το θέατρο.

Δεν σας έλειψε η παλιά ζωή σας, οι κραιπάλες του παρελθόντος;

Οχι, γιατί συνεχίζω να τις κάνω. (γελάει δυνατά)

Οταν βρισκόσασταν στο περιθώριο κινδυνέψατε;

Προφανώς αλλά κι αυτό έχει γοητεία. Οταν είσαι μέσα στην αλητεία σίγουρα έρχεσαι κάθε μέρα κοντά στον κίνδυνο. Κόντρες, μηχανές, ξύλο στα μαγαζιά, αλκοόλ, διάφορες ιστορίες… Θα μπορούσα να αναφερθώ με περισσότερες λεπτομέρειες, δεν το κάνω όμως για τον εξής λόγο: Βλέπω συχνά ανθρώπους να λένε δημόσια «έκοψα τα ναρκωτικά», «έκοψα το αλκοόλ» κ.λπ. Μπορεί να τα κόβουν μία βδομάδα και την επόμενη να τα ξεκινούν πάλι. Μέχρι εδώ όμως, μην το αναλύσω άλλο. Αλλά ναι, η ζωή μου κινδύνευε από το ξύλο και από ό,τι υπάρχει στον σκοτεινό κόσμο όπου βρισκόμουν. Ξέρεις, μπορεί να ζεις μέσα στο περιθώριο και χωρίς καταχρήσεις, αλλά η ζωή σου να βρίσκεται συνεχώς σε κίνδυνο.

Αυτό που σας έκανε να αποκοπείτε και να αναζητήσετε διαφυγή τι ήταν;

Οτι ήθελα να ζήσω.

Αποδοχή αναζητούσατε;

Μα βέβαια. Και από το σπίτι μου αλλά και εξαιτίας του τρόπου που ζούσα. Γι’ αυτό έκανα θέατρο. Μέχρι πριν από πέντε χρόνια είχα την αγωνία της αποδοχής. Ηθελα να με δεχθεί ο κόσμος του θεάτρου. Ομως έγινε ένα κλικ – με τη βοήθεια ψυχολόγου – μέσα μου και ελευθερώθηκα. Μετά από μια σύγκρουση που είχα.

Δηλαδή;

Αναζητούσα το «μπράβο» από έναν συγκεκριμένο άνθρωπο. Σε τέτοιες περιπτώσεις, όταν δεν εισπράττεις αυτό που θέλεις, καταρρέεις. Ομως κατάφερα να απαλλαγώ από αυτό το απόστημα. Κατάλαβα ποιο ήταν το τραύμα μου όταν συνειδητοποίησα ότι ερεθιζόταν μέσα μου το πεδίο που αφορούσε την αποδοχή, και έκανα πίσω. Ναι, ελευθερώθηκα.