«Οι έχοντες φόβο…»

Κολυμπώντας στη «θάλασσα» του κινηματογραφικού αρχείου μου που κατά την περίοδο του εγκλεισμού προσπαθούσα να τακτοποιήσω – ένα από τα ελάχιστα πλεονεκτήματα από πλευράς χρόνου που μου έδωσε αυτή η άσχημη συγκυρία – έπεσα στην καρτέλα που δημοσιεύω στη φωτογραφία, την οποία ούτε καν θυμόμουν ότι βρίσκεται στην κατοχή μου:

«ΔΗΛΩΣΗ: ΟΙ ΕΧΟΝΤΕΣ ΑΔΥΝΑΤΑ ΝΕΥΡΑ ΚΑΙ ΟΙ ΚΑΡΔΙΟΠΑΘΕIΣ ΠΑΡΑΚΑΛΟΥΝΤΑI ΝΑ ΜΗ ΔΟΥΝ ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ ΤΑΙΝΙΑ

ΠΡΟΣΟΧΗ: Η ανωτέρω δήλωσις να μη ληφθή σαν διαφημιστικό σλόγκαν γιατί

ΟΥΔΕΜΙΑΝ ΕΥΘΥΝΗΝ ΦΕΡΟΜΕΝ»

Μια φορά κι έναν καιρό στην Ελλάδα (και όχι μόνον) οι κινηματογραφικές αίθουσες ήταν υποχρεωμένες να χρησιμοποιούν τέτοιες οδηγίες, καθότι ο ρόλος τους ήταν όντως η προστασία του κοινού που δεν πρέπει να λησμονούμε ότι κάποτε δεν ήταν τόσο «ψαγμένο» όσο σήμερα. Ηταν σαφώς πιο αθώο, πιο άβγαλτο, πιο ανενημέρωτο. Και ναι, μπορείς να φανταστείς θεατές κάποιας ηλικίας που ενώ είχαν πρόθεση να πάνε «κάνα σινεμαδάκι για να περάσει η ώρα» να νιώθουν τελικά άσχημα, όχι μόνον ψυχολογικά αλλά ακόμα και σωματικά μπροστά σε θεάματα ασυνήθιστα για την πλειονότητα του τότε κοινού.

Και ερχόμαστε στο σήμερα, όπου τέτοιου είδους επιγραφές θα φάνταζαν τουλάχιστον αστείες μπροστά στον κυνισμό της εποχής μας και που ασφαλώς θα εκλαμβάνονταν ως διαφημιστικά τρικ των διανομέων ή των αιθουσαρχών αν ανηρτώντο στις προσόψεις των κινηματογράφων.

Ομως ένα άλλο ερώτημα είναι τι είδους ταμπέλες θα μπορούσαν να αναρτώνται στις μέρες μας έξω από τις αίθουσες των κινηματογράφων, αυτές που εδώ και καιρό υπάρχουν πλέον σαν άδεια κτίρια, όχι μόνο της Αθήνας αλλά κάθε πόλης του κόσμου.

Ακούγεται ότι οι κινηματογραφικές αίθουσες θα ανοίξουν ξανά τον Ιούνιο όταν θα έχει καλοκαιριάσει για τα καλά και οι κίνδυνοι μόλυνσης θα είναι μειωμένοι, ιδίως στα θερινά σινεμά. Ηδη κάποιες εταιρείες κινηματογραφικής διανομής ενημερώνουν για το «μενού» των ταινιών του καλοκαιριού «καιρού και κορωνοϊού επιτρέποντος» όπως αναφέρει μία από αυτές.

Ασφαλώς και θα ληφθούν μέτρα προστασίας για τις ασυνήθιστες αυτές περιστάσεις, το τι δεν έχει ακόμα ανακοινωθεί επισήμως, κάποιοι λένε για μεγάλες αποστάσεις ανάμεσα στους θεατές, λιγότερες είσοδοι, αποστάσεις στην ουρά του μπαρ την ώρα του διαλείμματος, μάσκες, γάντια, αντισηπτικά υγρά και πάει λέγοντας. Σωστό, λογικό και απολύτως κατανοητό.

Δεν ξέρω βέβαια κατά πόσο όλα αυτά τα μέτρα θα έχουν αποτελέσματα στην κίνηση των αιθουσών, κάτι που ασφαλώς εύχομαι να γίνει. Ομως σινεμά σημαίνει πρωτίστως διασκέδαση, η διασκέδαση ως γνωστόν έχει άμεση σχέση με τη χαλάρωση και όλη αυτή η διαδικασία κάθε άλλο παρά χαλαρωτική δείχνει ότι θα είναι.

Από την άλλη πλευρά βέβαια, ο κόσμος, όχι μόνο στη χώρα μας αλλά παντού, μπορεί και προσαρμόζεται, συνηθίζει. Μπορεί με άλλα λόγια να αφήσει τον εαυτό του για λίγο ελεύθερο και να απολαύσει – πολλά πράγματα, ανάμεσά τους και το θέαμα στο πανί. Πλην όμως, η σκέψη θα του κατατρώγει πάντα το μυαλό, η αόρατη απειλή θα είναι εκεί και θα είναι αυτό ακριβώς, αόρατη, άρα ακόμη πιο επικίνδυνη.

Η επιγραφή – δήλωση που μου έδωσε την αφορμή για αυτό το σχόλιο έχει να κάνει με το περιεχόμενο της ταινίας. Η νέα πραγματικότητα έχει να κάνει με την ίδια την κινηματογραφική «έξοδό» μας (και όχι μόνο την κινηματογραφική) ως πράξη κοινωνικότητας και διασκέδασης. Και δυστυχώς, σε αυτή την περίπτωση, καμία ταμπέλα δεν μπορεί να μας προστατεύσει και μόνο ο ίδιος ο εαυτός μας μπορεί να μας προφυλάξει.