Μια φωτογραφία απο το ’80

Οι μνήμες είναι τα κουφάρια των πόθων

Ηλίας Πετρόπουλος

Συμφωνώ, και στη ζωή μου φρόντισα να φορτώνομαι εμπειρίες και όχι νοσταλγίες. Τότε γιατί κουβαλάω αυτήν τη φωτογραφία από τον Απρίλιο του 1980 σε είκοσι και πλέον μετακομίσεις και σε διάφορες μορφές;

Μια φιλεύσπλαγχνη αγαπημένη μου της είχε βάλει κορνίζα και τζάμι, αλλά αυτά σπάνε.

Ισως γιατί είναι προϊόν ιδιαίτερης κλοπής. Την είχε κλέψει ο πατέρας μου από τις προθήκες του θεάτρου Ολύμπιον στη Θεσσαλονίκη.

Κουβαλούσε έναν έρωτα εκείνον τον καιρό, από αυτούς που πιστεύεις πως είναι οι τελευταίοι και είναι, η μάνα μου είχε παλαβώσει, το σπίτι είχε γίνει τσίρκο και η παράσταση που έπαιζε ο γιος ήταν το μοναδικό ειρηνικό σημείο συνάντησης. Είμαι σίγουρος πως ο πατέρας μου έκλεψε αυτήν τη φωτογραφία γιατί αυτή ήταν η αγκαλιά που δεν μπορούσε τότε να μου κάνει. Ας είναι.

Ισως δεν την έχω χάσει ακόμα γιατί αυτή η εικόνα είναι η συνισταμένη μιας αλλοπρόσαλλης, ασυνάρτητης αλλά πάντα μαχητικής νιότης.

Στον Αυλώνα. Η ιστορία της αρχίζει σε ένα γραφείο στη 2η Ταξιαρχία Τεθωρακισμένων στον Αυλώνα.

Χτυπάει το τηλέφωνο, γραφέας τεθωρακισμένων Παυλίδης Αργύρης, διατάξτε, λέω. Ο Μίμης ο Χρυσομάλλης είμαι, παίζω στο «ΝΤΑ» με τον Κατράκη, ο θίασος θα πάει στη Θεσσαλονίκη και εγώ δεν μπορώ, πρότεινα εσένα για αντικατάσταση, είσαι; Είμαι φαντάρος.

Θα το φροντίσω εγώ, λέει η Ρούλα Στάθη, διάσημη σχεδιάστρια μόδας και αδερφή του πατέρα μου που λέγαμε.

Εγώ δεν σε κατέβασα από την Ξάνθη; Εραβε κυρία υψηλού στρατιωτικού στελέχους.

Ετσι αρχίσανε τα θαύματα. Κάνω πρόβες στο Μπρόντγουεϊ με Κατράκη, Μακράκη, Καλαβρούζο, Καπελάρη και Φάνη Χηνά.

Με τον Φάνη μάς χωρίζανε μόνο καμιά εικοσαριά χρόνια. Πολύ γρήγορα είχαμε κλειδί από το ίδιο μπαρ που ξενύχταγε.

Παίζω κάνα δυο Σαββατοκύριακα στην Αθήνα για να ξεψαρώσω και ο θίασος ταξιδεύει Δευτέρα για Θεσσαλονίκη. Εγώ μετά την παράσταση της Κυριακής έχω έναν τρομερό πόνο στη μέση, σκωληκοειδίτης, εγχείρηση τώρα λέει ο γιατρός στα Επείγοντα, όποιος με ακουμπήσει τον έφαγα, σφαδάζω εγώ, έχω παράσταση, και εγώ έχω παράσταση, ακούω τη φωνή του Τρύφωνα Καρατζά από το διπλανό παραβάν, έπαιζε με τον Ποταμίτη και ήταν εκεί με διάτρηση στομάχου.

Τα γκρίζα Επείγοντα άρχισαν να έχουν την πλάκα τους και μέσα σε αυτό το σκηνικό εμφανίστηκε στην πόρτα ο Ιησούς με μορφή γκριζομάλλη διευθυντή γιατρού.

Εσύ δεν παίζεις με τον Κατράκη στο «ΝΤΑ»; Ημουν στη βραδινή της Κυριακής. Κολικό του νεφρού έχεις, έναν ορό και έφυγες.

Αυτόν τον αγαπώ πιο πολύ από όλους σε αυτήν την ιστορία.

Στον μέγα Κατράκη δεν άρεσα καθόλου, λογικό, πριν από μένα έπαιζε τον ρόλο ο υπέροχος Χρυσομάλλης.

Ομως, όταν ο Σπύρος Ευαγγελάτος, στην είσοδο του Κρικέλα, έτυχε να είμαι πίσω τους, τον ρώτησε «ο μικρός πώς είναι;», «θεατρίνος» απάντησε αρχοντικά ο Γέροντας.

Και με πήρε μαζί του και στο Ηρώδειο το καλοκαίρι. Σε όλες τις περιπτώσεις κάθε βράδυ την άνοιξη του ’80 στο Ολύμπιον, στη σκηνή του αποχαιρετισμού, άνοιγε αυτά τα τεράστια πανέμορφα χέρια και με έκλεινε σε μια αγκαλιά που μόνο ένας τέτοιος άντρας μπορεί να κάνει.

Κι εγώ, που δυσκολεύομαι να ξεχωρίσω τις αλήθειες, αποχαιρετούσα στην αγκαλιά του κάθε βράδυ τον δικό μου πατέρα. Αυτόν που έκλεψε την εικόνα του άλλου.

Για να την έχω εγώ. Και να τους βλέπω και τους δυο.

Ο Αργύρης Παυλίδης είναι ηθοποιός