Χρόνος για σκότωμα

Αν υπάρχει κόκκος αλήθειας στα όσα κατά τη διάρκεια της καραντίνας διαδηλώναμε διαδικτυακά, φαίνεται ότι το μεγαλύτερο πρόβλημά μας είναι μακράν η πλήξη. Βαριόμαστε εύκολα, ηχηρά, μαζικά, αδιαπραγμάτευτα, ακόμα και τον εαυτό μας τον ίδιο, πόσο μάλλον τους συγκατοίκους μας, συντρόφους, παιδιά, γονείς, προγόνους, οικιακά και συλλογικά φαντάσματα διάφορα. Δεν μπορούμε ούτε στιγμή να συνυπάρξουμε μαζί τους λες και η κόλαση δεν είναι οι άλλοι αλλά οι δικοί. Ενα αστικό δράμα τύπου Στρίντμπεργκ πρέπει να εξυφάνθηκε αυτές τις μέρες στα σπίτια, περιμένω να το δω και στη σκηνή. Η μόνη διέξοδος ήταν η μάσα και τα σίριαλ, αν και ούτε κι αυτό το πιστεύω. Κρίνοντας εξ ιδίων τα αλλότρια, το απ’ έξω κακό μού έκοψε εντελώς την όρεξη ενώ η βία των «καλών σειρών» με αποξένωσε εντελώς από το μέσα. Κι όμως. Αυτό που έφευγε από την οθόνη μου, τις πιο πολλές φορές ήταν η κυριολεξία του «σκοτώνω το χρόνο μου», μπαμ. Η ποιότητα δεν μου λέει απολύτως τίποτα και το φινίρισμα μού είναι βροντερά αδιάφορο. Στέκομαι κυρίως στην ωμή, την εργαλειοποιημένη βία. Για να δέσει ο εθισμός, για να περάσουν τα μηνύματα, για να μπαλωθεί η έλλειψη πρωτογενούς σκέψης, για να μην κόψει το αβγολέμονο της «τεκμηρίωσης». Μωρ’ τι μας λες;

Αποχωρώντας αργά τα μεσάνυχτα από τον καναπέ μου, άφηνα ξοπίσω μου βουνό τα πτώματα, τους βαριά τραυματίες, τις συνωμοσίες, τους σφετεριστές και τους νόμιμους, τους πράκτορες, τους τρελούς του Θεού και του Μαμωνά. Βόγκοι θανάτου μου έλεγαν καληνύχτα, διαμελισμένοι μου έκλειναν το φως και δυσοίωνα πρόσωπα διεκδικούσαν θέση στο κρεβάτι μου. Από ποια διάσταση του χωροχρόνου να προφυλαχτείς; Από την απέξω ή από την απομέσα; Η ακαταληψία με χτύπησε βαριά, τόσο που άρχισα να υποψιάζομαι ακόμα και τους ήρωες του Disney στους οποίους κατέφυγα εις μάτην. Μετά, επειδή είχα στη διάθεσή μου μπόλικο χρόνο για σκότωμα, άρχισα να σκέφτομαι διάφορα άσχετα. Τη διαχείριση του «πραγματικού» φέρ’ ειπείν, όταν δεν είσαι Μπρεχτ, ή Μπέργκμαν, ή Μπέκετ, ή Σκορσέζε, ή Ντέιβιντ Λιντς, ή έστω Ταραντίνο. Μα πώς ξεπέσαμε σε τόσους δεξιοτέχνες μέτριους μέσα σε λιγότερο από είκοσι χρόνια;

Θα το ισχυριστώ κι ας μην στέκεται καθόλου. Η πολιτική ορθότητα που στην διεσταλμένη εκδοχή της χλωρίωσε και κατέκαψε κάθε φύτρα ανίερης τρέλας, ήρθε και κάθισε, σαν ιός στο πλαστικό, πάνω στη δημιουργικότητα πολλών ανθρώπων. Τους ανάγκασε να ψάξουν αλλού για ιστορίες από εκεί που τις έψαχναν πρωτύτερα. Ιστορίες φοβιστικές μεν αλλά ανώδυνες, με μπάστακα πάντα την «Ιστορία», να φουσκώνει σαν αερόσακος και να αποσοβεί κάθε τι που πάει να κάνει τζιζ. Είναι δουλειά της «Ιστορίας» να πουλάει προστασία; Είναι δουλειά της «Τέχνης» να βγαίνει στην οτοστράντα με αερόσακο, ζώνη ασφαλείας και σύστημα ελεγχόμενης πέδησης; Πολύ φοβάμαι πως όχι.