Επιστροφή{CR}

Η επιστροφή στην κανονικότητα έχει μια απαραίτητη προϋπόθεση: κανονικούς ανθρώπους.

Δεν είναι κανονικό για παράδειγμα να σε ενοχλεί η Αλκηστη επειδή πέρασε τραγουδώντας από την Ηρώδου Αττικού και τη χαιρέτισε ο Μητσοτάκης ή ο Μήτσος ο περιπτεράς.

Δεν είναι κανονικό να βρίζεις στα λεγόμενα social media κάθε Τσιόδρα ή Χαρδαλιά επειδή εκεί αισθάνεσαι ανεξέλεγκτος ή κρυμμένος.

Θα έλεγα ότι δεν είναι κανονικό να βρίζεις, να διαβάλλεις και να συκοφαντείς γενικώς – κρυμμένος ή όχι…

Δεν είναι κανονικό να εξευτελίζεσαι για να δείξεις ότι υπάρχεις, ακόμη κι αν υπήρξες κάποτε ταλαντούχος συνθέτης.

Δεν είναι κανονικό να επιτίθεσαι (ενίοτε χωρίς λόγο…) σε γυναίκες, σε παιδιά ή σε οικογένειες πολιτικών ή άλλων ανθρώπων, τους οποίους απλώς συμβαίνει να μη γουστάρεις.

Δεν είναι κανονικό να αισθάνεσαι αποκλεισμένος ή αδικημένος όταν κάτι δεν σε αφορά, ούτε είναι κανονικό να σε αφορούν όλα.

Δεν είναι κανονικό να ζεις βλέποντας παντού σκάνδαλα, σκοπιμότητες, συνωμοσίες και συναλλαγές. Η ζωή προσφέρει κι άλλα ενδιαφέροντα.

[Θα έλεγα και συναισθήματα, αλλά μη βάλω ψηλά τον πήχη!]

Δεν είναι κανονικό να μετατρέπεις την υστερία σε πολιτική και την πολιτική σε υστερία.

Δεν είναι κανονικό σε μια δημοκρατία οι χαμένοι να μισούν τους νικητές.

Τίποτα από τα παραπάνω (και πολλά άλλα) δεν είναι κανονικό. Αλλά με αυτά τα δεδομένα η χώρα θα πρέπει να επιστρέψει στην κανονικότητα.

Αντιλαμβάνομαι ότι η σημερινή πολιτική κατάσταση μπορεί να προκαλεί σε κάποιους δυσαρέσκεια, πικρία, αισθήματα ατυχίας ή αδικίας, ακόμη και θυμό.

Θα τους διηγηθώ λοιπόν μια διδακτική (νομίζω) ιστορία.

Το 1945 ο Τσόρτσιλ κέρδισε έναν παγκόσμιο πόλεμο αλλά έχασε τις εκλογές από τον Κλέμεντ Ατλι. Μάλλον θα έπρεπε να αισθάνεται περισσότερο αδικημένος και πικραμένος από κάθε Πολάκη ή Καρτερό.

Λίγο αργότερα ακούστηκε ότι εξέφρασε την περιφρόνησή του για τον Ατλι λέγοντας περιπαικτικά:

– Ενα άδειο ταξί φτάνει στην Ντάουνινγκ Στριτ (σ.σ.: κατοικία του εκάστοτε βρετανού πρωθυπουργού) κι από μέσα κατεβαίνει ο κ. Ατλι!

Το περιστατικό μεταφέρθηκε στον Τσόρτσιλ. Ο ιδιαίτερος γραμματέας του Τζοκ Κόλβιλ γράφει:

«Ο Τσόρτσιλ δεν χαμογέλασε. Μια δυσάρεστη σιωπή επικράτησε πριν μιλήσει».

Και αμέσως μετά είπε για τον άνθρωπο που τον νίκησε στις εκλογές:

«Ο κ. Ατλι είναι ένας αξιότιμος και ευγενής τζέντλεμαν. Ενας αξιόπιστος συνάδελφος, ο οποίος υπηρέτησε καλά τη χώρα του τη στιγμή της μεγαλύτερης ανάγκης της. Θα σας είμαι υπόχρεος αν καταστήσετε σαφές σε κάθε ευκαιρία που θα προκύψει ότι δεν θα έκανα ποτέ μια τέτοια παρατήρηση για εκείνον κι ότι διαφωνώ απόλυτα με οιονδήποτε την κάνει».

Αυτά.