Τετράδια σημειώσεων

Από μικρή αγαπούσα τις σημειώσεις… να αποτυπώνω στο χαρτί λέξεις και σκέψεις, να καταστρώνω σχέδια, να καταγράφω παρατηρήσεις και κινήσεις, να οργανώνω δομές και να προσθέτω αριθμούς, να σκαρώνω ποιήματα και ιστορίες. Η γραφή πάνω σε τετράδια και χαρτάκια είναι μια συνήθεια που όχι μόνο δεν μπορώ να αλλάξω – ή απ’ αυτή να με απαλλάξω -, αλλά που τη θεωρώ προέκταση της καθημερινότητάς μου και του τρόπου που υπάρχω. Οπου και να γυρίσω το κεφάλι μου, στο μετρό, στο καφενείο, στον δρόμο, όλοι είναι με ένα «έξυπνο» τηλέφωνο, μια κινητή ηλεκτρονική ατζέντα-μάνατζερ, μια ψηφιακή ζωή… Νιώθω λοιπόν να με κοιτούν παράξενα όταν βγάζω ένα τετραδιάκι γεμάτο χαρτάκια – που χύνονται συνήθως κάτω και τα μαζεύω πανικόβλητη – για να κάνω μια σημείωση, από την πιο απλή και ευτελή έως την πιο σημαντική, ίσως την ιδέα της ημέρας για μια πρόβα!..

Και κάθε χρόνο στοιβάζονται στις βιβλιοθήκες μου τετραδιάκια γεμάτα χαρτάκια, ένα – δύο – τρία κάθε χρόνο, ανάλογα με τη δουλειά και την έμπνευση… Ακόμα βρίσκω σημειώσεις σε τσέπες και τσάντες, τις οποίες θα ‘θελα μια μέρα να οργανώσω στον υπολογιστή μου σε ηλεκτρονικά αρχεία που… θα μείνουν…;

Γράμμα. Θυμάμαι σε ένα ταξίδι με τον αγαπημένο μου είχαμε ανακαλύψει ένα εγκαταλελειμμένο σπίτι. Περίεργοι και οι δυο και έτοιμοι για περιπέτειες, αποφασίσαμε να το «επισκεφτούμε». Ηδη παραβιασμένο και έχοντας υποστεί πλιάτσικο πολλάκις, το παλιό αυτό ερειπωμένο σπίτι στις ερημιές του Πάρνωνα φαίνεται πως λειτουργούσε και ως χάνι για τους ταξιδιώτες, καθώς ήταν διακριτή η παλιά του μπάρα και στους τοίχους του παρέμεναν κρεμασμένες, σε πείσμα χρόνων και χρόνων, φωτογραφίες από συνδαιτυμόνες με αγκαλιές και φιλιά. Βολτάροντας στο εσωτερικό του, το βλέμμα μου έπεσε σε πεταμένα στο πάτωμα χαρτιά, βιβλία και γράμματα… Σήκωσα ένα γράμμα σε έναν κλασικό ταχυδρομικό φάκελο, από εκείνους με τις μπλε και κόκκινες γραμμές τριγύρω, και ασυναίσθητα το έβαλα στην τσέπη. Αργότερα, σε ένα καφενείο, έβγαλα το γράμμα και άρχισα να το διαβάζω δυνατά στον Νίκο. Αποδείχτηκε ότι μέσα στις 13 σελίδες του μπορούσες να αντιληφθείς όλη τη ζωή του ενοίκου του σπιτιού, τα βάσανα και τις έγνοιες, θραύσματα της προσωπικότητας και της καθημερινότητάς του. Και τότε μου αποκαλύφθηκε το εξής: οι προηγούμενοι «επισκέπτες» είχαν αφήσει στο πάτωμα πεταμένα αυτά τα γράμματα ως άχρηστα, επιλέγοντας ίσως άλλα αντικείμενα αξίας… Κι όμως μου έμοιαζε πραγματικά ότι αυτά τα άχρηστα χαρτιά ήταν ένας θησαυρός… Τα φτωχά εκείνα γράμματα ήταν ό,τι είχε μείνει από τον άνθρωπο που κατοίκησε εκεί. Χάρηκα που ακόμα αλληλογραφώ αναλογικά με φίλους και το κράτησα μέσα σε ένα από τα τετράδιά μου. Πού και πού το αναζητώ για να μου θυμίζει την αξία του αποτυπώματος πάνω σε χαρτί.

Πάντα μαζί. Ποτέ δεν φτάνει ένα τετράδιο για κάθε δράση… χα, χα! Κάθε τετράδιο έχει το χρώμα του, κόκκινο, κίτρινο, γκρι, μαύρο, κ.λπ., κ.λπ., κ.λπ… και συνήθως πρόκειται για ένα τετράδιο αχταρμά, γεμάτο χρωματιστές σημειώσεις, σκίτσα και μουντζούρες, μέχρι αυτό να γεμίσει ασφυκτικά και να ζητήσει αντικαταστάτη! Φεύγω με τη συνεργάτριά μου για κάποιο ερευνητικό residency και πάντα καταλήγω να κουβαλάω τρία – τέσσερα τέτοια τετράδια, όντας ανήμπορη να θυμηθώ ποιο χρειάζομαι και σίγουρη ότι η απαραίτητη πληροφορία είναι μοιρασμένη χαοτικά μέσα σε όλα… Μάλλον πρέπει να πάρω κάποια μαθήματα ταξινόμησης από τον κύριο Περέκ!

Οταν δουλεύω λοιπόν πάνω σε ένα πρότζεκτ, συνήθως το βασικό τετράδιο-α στο οποίο το καταγράφω το κουβαλάω ψυχαναγκαστικά μαζί μου όπου κι αν πηγαίνω, ακόμα κι αν δεν το χρειάζομαι… Πάντα στην τσάντα, στον δρόμο, στη βόλτα, στο μάρκετ! Αλλωστε ποτέ δεν ξέρεις πότε θα έρθει η επόμενη αποκάλυψη! Να μην έχεις πού να τη γράψεις;

Η Πωλίνα Κρεμαστά γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη. Είναι αριστούχος απόφοιτος της Επαγγελματικής Σχολής Χορού «Ραλλού Μάνου» και απόφοιτος της Ιατρικής Σχολής του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων. Χορεύει και χορογραφεί για την ομάδα σύγχρονου χορού Creo (www.creodancecompany.wordpress.com), συμμετέχοντας σε ελληνικά και διεθνή φεστιβάλ